2 bob. Qorong‘ilikdagi sukunat

II Bob: Qorong‘ilikdagi sukunat

Bir kuni kechasi kutilmaganda butun tumanda elektr energiyasi o‘chdi. Bir ozdan so‘ng esa mobil aloqa va internet tarmoqlari ham butunlay uzildi.

Har doimgidek ekranga termilib o‘tirgan oila a’zolari birdan zim-ziyo qorong‘ilikda qolishdi. Ekranning sehrli va maqsadsiz yog‘dusi o‘chishi bilan, xonani shu paytgacha sezilmagan og‘ir, g‘alati bir sukunat qopladi. Endi na videolarning shovqini, na xabarlarning jarangdor ovozi bor edi.

Madina telefonini qayta-qayta yoqishga urindi, ekranni barmoqlari bilan asabiy bosdi, lekin tarmoq belgisida bitta ham chiziq yo‘q edi.

— Oyi, internet ishlamayapti... — dedi u noiloj, qorong‘ilikka qarab.

— Menikida ham yo‘q, — javob berdi Robiya opa devorni paypaslab chiroq tugmasini bosarkan. — Svet ham o‘chibdi.

Zohir aka chuqur xo‘rsinib, foydasizga aylangan telefonini stol ustiga qo‘ydi. Robiya opa eski javon ichidan bir dona mitti sham topib kelib, uni yoqdi. Shamning nimjon alanga yog‘dusi xonadagilarning yuzini xira yoritib turardi.

Dastlab hech kim nima deyishni, gapni nimadan boshlashni bilmay, bir necha daqiqa sukut saqladi. Ular bir-birlari bilan bir stol atrofida yuzma-yuz o‘tirishganini, lekin aslida yillar davomida bir-biridan qanchalar uzoqlashib ketishganini to‘satdan, ravshan his qilishgan edi. Bu qorong‘ilik ularning ko‘zini ochgandek bo‘ldi.

— Qachon oxirgi marta birga o‘tirib sham nurida choy ichgandik? — deb qoldi Zohir aka sekingina, atrofdagilarga bir-bir qarab.

Robiya opa sekin jilmaydi:

— Madina kichkina paytlari edi. O‘shanda qorong‘ilikdan qo‘rqib, oyog‘imizga yopishib olardi.

Madina ham kulib yubordi:

— Hozir ham qo‘rqaman, oyi! Faqat buni e’tiborga oladigan odam yo‘q edi...

Shu birgina samimiy hazil yillar davomida to‘planib qolgan muzni yardi. Oila a’zolari sekin-asta, xuddi uzoq ayriliqdan so‘ng ko‘rishgan qadrdonlardek gapga kirishib ketishdi.

Zohir aka yoshligidagi qiziq hangomalarni, bir paytlar otasi bilan birga qurgan rejalari va ko‘rgan kechirganlarini esladi. Robiya opa so‘nggi paytlarda qanday yangi retseptlarni sinab ko‘rmoqchi bo‘lganini, uy ishlaridan charchaganda nimalarni his qilishini so‘zlab berdi. Madina esa o‘zining ichki kechinmalari, orzulari va tengqurlari orasidagi qiziqishlar haqida to‘lqinlanib gapirib berdi. Ular bir-birlarini tinglashni, bir-birlarining ko‘zlariga qarashni va samimiy kulishni naqadar sog‘inib qolishganini anglashdi.

Suhbat shunchalar qizib ketdiki, uydagilar soat necha bo‘lganini ham, chiroq qachon yonishini ham unuta yoziqdilar. Ular yillar davomida yo‘qotib qo‘ygan eng muhim narsani — jonli muloqot va bir-birining taftini qayta topgandilar.

Bir soatdan so‘ng chiroq yondi, telefonlarga tinmay bildirishnomalar kelishi, signallar chalinishi boshlandi. Lekin bu safar hech kim ekran tomonga intilmadi, hech kim telefoniga qo‘l uzatmadi.

Zohir aka yonida turgan telefonini bir chetga surib qo‘ydi-da, shamni sekingina o‘chirib, qiziga qarab jilmaydi:

— Xo‘sh, qizim, haligi hikoyangni oxirigacha aytib bermading-ku?..

Xulosa:

Mobil qurilmalar va texnologiyalar bizga butun dunyoni kaftimizga solib bergan bo‘lsa-da, ba'zan yonimizda turgan eng yaqin insonlarimizni ko‘rolmaydigan darajada ko‘zimizni ko‘r qilib qo‘yadi. Asl hayot ekranning ortidagi soxta dunyoda emas, atrofdagi insonlarning samimiy nigohida va jonli suhbatidadir.