HikoyaI Bob: Yiltillagan ekranlar soyasida
Kun botib, xonalarga qorong‘ilik cho‘kishni boshlagan bo‘lsa-da, Rustamlar xonadonida chiroq yoqilmadi. Sababi — chiroqning keragi ham yo‘q edi.
Zohir aka divanda yotgancha ko‘k chiroqda yiltillayotgan telefon ekraniga tikilgan, barmoqlari tasodifiy videolarni tez-tez yuqoriga surardi. Ayoli Robiya opa esa oshxonada ovqat kavlash o‘rniga shoshilinch kelgan bildirishnomalarni ko‘zdan kechirar, daqiqalar o‘tgani sayin ovqatning hidi o‘zgarib borayotganini sezmasdi ham. Qizi Madina esa quloqchinini taqib, barmoqlarini chaqqonlik bilan ekranga urar, go‘yo atrofdagi dunyo u uchun mutlaqo to‘xtab qolgandek edi.
Ilgari bu xonadonda kechki payt boshqacha o‘tardi. Zohir aka ishdan qaytgach, kun davomida bo‘lgan qiziq voqealarni aytib berar, Robiya opa shirin choy damlab, hammalarini dasturxon atrofiga chorlardi. Madina esa maktabdagi baholari va do‘stlari haqida tinmay valdirardi. Xonadondan kulgi, samimiy suhbat va tiriklik nafasi ufurib turardi.
Biroq hammasi asta-sekin, bildirmay o‘zgardi.
Avvaliga har kim o‘z telefoni bilan bir necha daqiqaga chalg‘iydigan bo‘ldi. Keyin esa bu daqiqalar soatlarga, soatlar esa butun bir umrga aylana boshladi. Bir stulda yonma-yon o‘tirgan oila a’zolari endi bir-birining ko‘ziga emas, to‘rt burchakli shisha ekranlarga qarashga odatlandi. Bir-biriga demoqchi bo‘lgan gaplarini ham ba'zan guruh chatingga tashlab qo‘ya qolishardi. Ular bir uyda yashasalar-da, har biri mutlaqo boshqa-boshqa virtual olamlarda sarson edi.
Robiya opa bir zum ekrandan ko‘z uzib, oshxona tomonga qaradi va sekingina xo‘rsindi. Ammo hayolida haligina ko‘rgan ijtimoiy tarmoqdagi xabar aylanishda davom etardi. Zohir aka esa televizor yonida bo‘lsa-da, uning ovozini ham eshitmas, xuddi boshqa bir dunyoga ko‘chib o‘tgandek edi.
Shu tariqa, bir tom ostida yashayotgan yaqin insonlar kun sayin bir-biridan uzoqlashib, yiltillagan ekranlarning ko‘rinmas devorlari ortida yolg‘izlanib borishardi...
Izohlar
0