HikoyaKun botib, xonalarga qorong‘ilik cho‘kishni boshlagan bo‘lsa-da, Rustamlar xonadonida chiroq yoqilmadi. Sababi — chiroqning keragi ham yo‘q edi. Zohir aka divanda yotgancha ko‘k chiroqda yiltillayotgan ekraniga tikilgan, ayoli Robiya opa oshxonada ovqat kavlash o‘rniga shoshilinch kelgan bildirishnomalarni ko‘zdan kechirardi. Qizi Madina esa quloqchinini taqib, barmoqlarini chaqqonlik bilan ekranga urar, go‘yo atrofdagi dunyo u uchun mutlaqo to‘xtab qolgandek edi. Ilgari bu xonadonda kechki payt boshqacha o‘tardi. Zohir aka ishdan qaytgach, kun davomida bo‘lgan qiziq voqealarni aytib berar, Robiya opa shirin choy damlab, hammalarini dasturxon atrofiga chorlardi. Madina esa maktabdagi baholari va do‘stlari haqida tinmay valdirardi. Xonadondan kulgi, samimiy suhbat va tiriklik nafasi ufurib turardi. Biroq hammasi asta-sekin, bildirmay o‘zgardi. Avvaliga har kim o‘z telefoni bilan bir necha daqiqaga chalg‘iydigan bo‘ldi. Keyin esa bu daqiqalar soatlarga, soatlar esa butun bir umrga aylana boshladi. Bir stulda yonma-yon o‘tirgan oila a’zolari endi bir-birining ko‘ziga emas, to‘rt burchakli shisha ekranlarga qarashga odatlandi. Bir-biriga demoqchi bo‘lgan gaplarini ham ba'zan guruh chatingga tashlab qo‘ya qolishardi. Ular bir uyda yashasalar-da, har biri mutlaqo boshqa-boshqa virtual olamlarda sarson edi. Bir kuni kechasi kutilmaganda butun tumanda elektr energiyasi o‘chdi va bir ozdan so‘ng mobil aloqa ham uzildi. Har doimgidek ekranga termilib o‘tirgan oila a’zolari birdan zim-ziyo qorong‘ilikda qolishdi. Ekranning sehrli yog‘dusi o‘chishi bilan atrofni og‘ir va g‘alati bir sukunat qopladi. Madina telefonini qayta-qayta yoqishga urindi, lekin tarmoq yo‘q edi. — Oyi, internet ishlamayapti... — dedi u noiloj. — Menikida ham yo‘q, — javob berdi Robiya opa chiroqni yoqishga urinib. — Svet ham o‘chibdi. Zohir aka xo‘rsinib, telefonini stolga qo‘ydi. Uyda sham yoqildi. Mitti sham alangasi xonadagilarning yuzini nim qorong‘ida yoritib turardi. Dastlab hech kim nima deyishni bilmay, bir necha daqiqa sukut saqladi. Ular bir-birlari bilan yuzma-yuz o‘tirishganini, lekin aslida qanchalar uzoqlashib ketishganini to‘satdan his qilishgan edi. — Qachon oxirgi marta birga o‘tirib sham nurida choy ichgandik? — deb qoldi Zohir aka sekingina. Robiya opa jilmaydi: — Madina kichkina paytlari edi. O‘shanda qorong‘ilikdan qo‘rqib, oyog‘imizga yopishib olardi. Madina kulib yubordi: — Hozir ham qo‘rqaman, oyi! Faqat buni e’tiborga oladigan odam yo‘q edi... Shu birgina hazil muzni yardi. Oila a’zolari sekin-asta gapga kirishib ketishdi. Zohir aka yoshligidagi qiziq hangomalarni esladi, Robiya opa so‘nggi paytlarda qanday yangi retseptlarni sinab ko‘rmoqchi bo‘lganini aytdi, Madina esa o‘zining orzulari, tengqurlari orasidagi qiziqishlar haqida to‘lqinlanib gapirib berdi. Suhbat shunchalar qizib ketdiki, uydagilar soat necha bo‘lganini ham, chiroq qachon yonishini ham unuta yoziqdilar. Ular yillar davomida yo‘qotib qo‘ygan eng muhim narsani — jonli muloqot va bir-birining taftini qayta topgandilar. Bir soatdan so‘ng chiroq yondi, telefonlarga tinmay bildirishnomalar kelishi, signallar chalinishi boshlandi. Lekin bu safar hech kim telefoniga qo‘l uzatmadi. Zohir aka telefonini yon tomonga surib qo‘ydi-da, shamni o‘chirib, qiziga qarab jilmaydi: — Xo‘sh, qizim, haligi hikoyangni oxirigacha aytib bermading-ku?.. Mobil qurilmalar va texnologiyalar bizga butun dunyoni kaftimizga solib berdi, ammo ba'zan yonimizda turgan eng yaqin insonlarimizni ko‘rolmaydigan darajada ko‘zimizni ko‘r qilib qo‘yadi. Asl hayot ekranning ortida emas, atrofdagi insonlarning samimiy nigohida va jonli suhbatidadir.
