I BOB. O‘SMIRLIK
Abdulloh bolaligidan boshqalarga o‘xshamaydigan bola edi. U ko‘p gapiradiganlardan emas, ko‘proq kuzatadiganlardan edi. Ba’zan birgina voqea ustida uzoq o‘ylanib qolardi, ba’zan esa bir zumlik qaror bilan o‘zini murakkab vaziyatlarga solib qo‘yardi.
Uning oilasi hayotida esa yillar davomida o‘zgarishlar bo‘lib kelgan edi. Otasi Hamidjon yigirma yilga ozodlikdan mahrum etilganida, Abdulloh hali hayotning ma’nosini anglaydigan yoshda emasdi. Vaqt o‘tdi. Ulg‘aygan farzandlar, o‘zgargan munosabatlar va ortda qolgan yillar…
Nihoyat, Hamidjon ozodlikka chiqdi.
Abdulloh endi o‘smir edi. Otasining qaytishi uning hayotida yangi bir davrni boshlab berdi. Yigirma yil davomida otasiz kechgan hayotga endi yana bir inson qaytgan, ammo bu qaytish bilan hamma narsa birdaniga avvalgidek bo‘lib qolmasdi.
Abdullohning onasi Sabonur, opalari Safiya va Amina, akasi Umar va uning oilasi — barchasining o‘z tashvishlari, o‘z kechinmalari bor edi.
Abdulloh esa bu muhitda ulg‘ayardi.
U Qur’on bilan ulg‘aygan, arab tiliga qiziqqan, hadislarni o‘rgangan yigit edi. Bilimga qobiliyati bor edi, biroq bilganlariga doim ham amal qilavermasdi. Uning qalbida yaxshilikka moyillik, boshqalarga yordam berish istagi kuchli edi. Lekin bu fazilati keyinchalik o‘ziga ham ko‘p tashvishlar keltirishini hali bilmasdi.
Uning o‘smirligi faqat ilm va ibodat bilan o‘tmagan. Do‘stlar, davralar, ot va avtomobil poygalariga qiziqish, yoshlikning shoshqaloqligi ham uning hayotida bor edi.
Abdulloh hali o‘zini ham to‘liq anglab yetmagan, hayot esa unga hali ko‘p narsalarni o‘rgatishi kerak bo‘lgan yoshda edi.
Bu uning hikoyasi edi. Hali oldinda ko‘p yo‘llar, ko‘p uchrashuvlar va oson bo‘lmagan tanlovlar bor edi.
Izohlar
0