2-bob:Qirollik vakilli

"Sadoqat — bu zanjir emas, balki qanot. Uni ko'tarib yurgan odamgina haqiqiy erkinlikni biladi." — Kelt ritsarlari qasamidan...)

Tong otganda Tintagel qal'asi hali uyquda edi.

Kulrang shafaq dengiz ustida asta-sekin ko'tarilar, ufqni pushti va oltin ranglarga bo'yab, to'lqinlarga o'z aksini sochardi. Qal'a devorlarida qorovullar navbat almashar, mash'alalar o'chirilar, hayot sekin uyg'onardi.

Rudolf Pendragon o'z xonasida turar, derazadan tashqariga qarab, kemalarni tomosha qilardi. Uch kun o'tdi. Bugun yo'lga chiqish kuni edi.

Uning xonasi oddiy va tartibli edi — ritsar uchun munosib. Devorda qilichi osilgan, stol ustida xaritalar va bir nechta kitoblar yotardi. Karavot yonida esa kichkina yog'och quti bor edi — uning onasidan qolgan yagona yodgorlik.

Rudolf qutini ochdi. Ichida kumush uzuk yotardi — oddiy, naqshsiz, ammo qadrli. Onasi vafot etishidan oldin uni unga bergan edi.

"Bu uzukni sevgan insoningga ber," — degan edi onasi o'sha kuni. — "Lekin avval o'sha insonni topishing kerak."

Rudolf uzukni bir zum ushlab turdi, so'ng qutini yopdi. Sevgi haqida o'ylashga hozir vaqt emas edi. Uning oldida burch bor edi.

Eshik taqilladi.

Alistair Rowan ichkariga kirdi. U allaqachon safarga tayyor edi — yo'l kiyimlari, kamarida qilich, yelkasida yengil plash. Uning ko'zlari tetik, yuzida esa odatdagi xotirjam ifoda bor edi.

"Janob, hamma narsa tayyor. Otlar minishga shay, kemalar esa bandargohda kutmoqda."

"Yaxshi. Qirol bilan xayrlashishim kerak."

Qirol Markning xonasiga kirganida, amakisi deraza oldida turar, qo'llarida kumush qadah ushlagan edi. Uning yuzida charchoq va tashvish aralash ifoda bor edi.

"Rudolf," — dedi Mark uni ko'rib. — "Kel, o'tir."

Rudolf stulga o'tirdi. Mark unga qarama-qarshi o'tirib, qadahini stolga qo'ydi.

"Sen bugun yo'lga chiqasan," — dedi Mark. — "Irlandiya — noma'lum yurt. Ular bizni dushman deb bilishadi. Sen u yerda ehtiyot bo'lishing kerak."

Mark bir zum sukut saqladi, so'ng davom etdi:

"Malika Maria haqida ko'p narsa bilmayman. Elchilar aytishicha, u aqlli va mag'rur. Onasi Eleanor uni juda yaxshi tarbiyalagan. Lekin..." — u to'xtadi.

"Lekin u bizning dushmanimizning qizi. U bizni yoqtirmasligi mumkin. Sen unga hurmat ko'rsatishing kerak, ammo ehtiyotkorlikni ham qo'ldan berma."

Rudolf bosh irg'adi:

"Tushunaman."

Mark unga tik qaradi:

"Rudolf, men senga faqat siyosiy vazifa bermayapman. Men senga o'z kelajagimni ishonib topshiryapman. Bu nikoh — tinchlikning kaliti. Agar bu ish muvaffaqiyatsiz bo'lsa, urush yana boshlanadi. Minglab odamlar o'ladi. Buni tushunasanmi?"

"To'liq tushunaman, amaki." — shahzoda jiddiylashdi.

Markning ko'zlarida iliqlik paydo bo'ldi.

"Sen mening akamning o'g'lisan. Men seni o'z farzandimdek ko'raman. Shuning uchun bu vazifani senga ishonaman. Boshqa hech kimga emas."

Rudolfning yuragi iliq to'ldi. Amakisining ishonchi uning uchun eng katta mukofot edi.

"Men sizni hafsalangizni pir qilmayman," — dedi u qat'iy.

Mark bosh irg'adi va stol ustidagi muhrlangan xatni oldi.

"Bu xat Irlandiya qirolichasi Eleanorga. Uni faqat u ochishi kerak. Sen esa malikani olib kelasan. Yo'l davomida unga g'amxo'rlik qil. U endi bizning oilamizning bir qismi bo'ladi."

Rudolf xatni oldi va kamaridagi sumkaga joylashtirdi.

"Yana bir narsa," — dedi Mark sekin. — "Lord Lucien senga hamroh bo'lishni taklif qildi. Men rad etdim."

"Chunki men unga ishonmayman," — Mark ochiq aytdi. — "U aqlli, ammo uning sadoqati faqat o'z manfaatlariga bog'liq. Sen unga ehtiyot bo'l."

Rudolf bosh irg'adi. U ham Lucienni yoqtirmasdi — bu odamning sovuq nigohi unga har doim noqulaylik tug'dirardi.

Shahzoda Pendragon hovliga chiqqanida, quyosh allaqachon ufqdan ko'tarilgan edi.

Alistair otlar yonida turar, Rudolfning otini — katta, qora, kuchli ayg'irni — ushlab turardi. Yonida esa bir nechta askarlar va xizmatkorlar saf tortishgan edi.

"Janob," — Alistair otning jilovini uzatdi. — "Kemalar bandargohda. Shamol biz tomonda."

Rudolf otga mindi. U qal'aga oxirgi marta qaradi — baland minoralar, qalin devorlar, o'sha deraza... U yerda amakisi turardi.

Rudolf qo'lini ko'tarib, xayrlashdi. Mark ham javoban qo'l silkitdi.

Bandargoh qal'adan bir chaqirim narida edi.

Yo'l qoyali, tor va shamolli edi. Dengiz hidi havoni to'ldirgan, to'lqinlar qirg'oqqa urilib, mayda toshlarni siljitardi. Rudolf ot ustida jimgina ketar, ko'zlari ufqqa qadalgan edi.

"Janob," — dedi u sekin. — "Sizni bezovta qilsam kechirasiz, ammo... siz Irlandiya haqida nima bilasiz?"

Rudolf bir zum o'ylab qoldi.

"Ko'p narsa emas," — tan oldi u. — "Urush haqida bilaman. Qon va o'lim haqida. Ammo ularning madaniyati, an'analari..."

"Men bir necha yil oldin Irlandiyada bo'lganman," — dedi Alistair. — "Ular bizdan farq qiladi. Ular she'riyatni, musiqani, tabiatni sevishadi. Ularning druidlari hali ham kuchli. Va ular bizni... yaxshi ko'rishmaydi."

"Bu tabiiy. Biz ularning qirg'oqlarini talon-taroj qildik. Ularning odamlarini o'ldirdik."

"Ha," — Alistair tan oldi. — "Shuning uchun malika bizni dushman deb bilishi mumkin."

Rudolf bir zum sukut saqladi, so'ng dedi:

"Men unga dushman emasman. Men tinchlik olib kelyapman."

Alistair unga qaradi. Uning ko'zlarida qandaydir hayrat bor edi.

"Janob, siz haqiqatan ham tinchlikka ishonasizmi?"

Rudolf javob bermadi. U o'zi ham bilmasdi. Ammo u amakisiga ishonardi. Va bu yetarli edi.

Bandargohga yetib kelganlarida, quyosh baland ko'tarilgan edi.

Kemalar — uchta yelkanli kema — bandargohda tebranib turardi. Ularning yelkanlari oq edi, arqonlari shamolda cho'zilgan, korpuslari to'lqinlarga chidamli eman daraxtidan qurilgan edi.

Rudolf otidan tushdi. U kemalarga qarab, chuqur nafas oldi.

Bu safar u uyidan uzoqqa ketayotgan edi. Noma'lum yurtga. Noma'lum odamlar orasiga. Noma'lum taqdirga.

Lekin u qo'rqmasdi. U ritsar edi. Qo'rquv uning qalbiga joy topolmasdi.

"Janob," — Alistair yoniga keldi. — "Kema kapitani sizni kutmoqda."

Rudolf bosh irg'adi va kemaga qarab yurdi.

Kema bortiga chiqqanida, kapitan — keksa, tajribali dengizchi — uni kutib oldi.

"Shahzoda," — dedi kapitan ta'zim qilib. — "Shamol biz tomonda. Irlandiyaga uch kunda yetib boramiz."

"Yaxshi," — dedi Rudolf. — "Yo'lga tushamiz."

Kapitan buyruq berdi. Dengizchilar arqonlarni tortdi, yelkanlar shamolga to'ldi, kema sekin qirg'oqdan uzoqlasha boshladi.

Rudolf kemaning burnida turar, Tintagel qal'asiga qarab, u asta-sekin ufqda kichrayib borardi.

Uning yuragida g'alati bir tuyg'u bor edi — noma'lum, aralash, tushunarsiz. U bu tuyg'uni tanimasdi. Ammo u buni e'tiborsiz qoldirdi.

U amakisining buyrug'ini bajarayotgan edi. Boshqa hech narsa muhim emas edi.

Va u bilmasdi — u yerda uni nafaqat malika, balki o'z taqdiri ham kutayotgan edi.