1-bob: Tinchlik narxi...

"Tinchlik har doim qilich bilan qozonilmaydi. Ba'zan u toj va nikoh bilan sotib olinadi — va uning narxi har qanday urushdan ham og'irroq bo'ladi." — Kornuoll saroyi yilnomalaridan...)

Tintagel qal'asining shimoliy minorasidan dengiz shafqatsiz ko'rinardi.

Kuzning so'nggi kunlari edi. Atlantika shamollari qoyali qirg'oqlarni qamchilab, to'lqinlarni baland ko'tarar, ularni tosh devorlarga urib, mayda suv zarralariga aylantirardi. Bulutlar og'ir va qo'rg'oshin rangida osmonni qoplab olgan, quyosh esa kunlardan beri yuzini ko'rsatmagan edi.

Qirol Mark Pendragon qal'aning eng baland derazasi oldida turar, nigohi uzoq ufqlarga qadalgan edi. Uning yelkalari og'ir, yuzi charchagan, ko'zlarida esa o'n yillik urushning butun og'irligi yotardi. Qo'llari orqasida bog'langan, barmoqlari esa beixtiyor qilich dastasini siqib qo'ygan edi — bu odat unga tinchlik topolmayotgan ruhning alomati edi.

U qirq to'qqiz yoshda edi.

Sochlari kulrang tus olgan, ammo ko'zlari hali ham o'tkir va hukmdorona edi. Qishki qasrning sovuq toshlari unga o'z vaznini eslatardi — har bir g'isht, har bir devor, har bir minorada o'sha og'ir meros yotardi.

Urush.

O'n yil. O'n to'qqiz yil. Ba'zan unga yigirma yil bo'lgandek tuyulardi. Irlandiya qirolligi bilan chegaralardagi to'qnashuvlar, qirg'oqlarga hujumlar, savdo kemalarining talon-taroj qilinishi, qishloqlarning yondirilishi... Bularning barchasi Kornuollni holdan toydirgan edi.

Xazina bo'shab qolgan. Askarlar charchagan. Xalq esa non va tinchlikni so'rardi, g'alaba va shon-shuhratni emas.

Markning yonida uning bosh maslahatchisi, keksa Lord Cadoc turardi. U ham qirol kabi deraza tomon qarab, lekin uning ko'zlari Marknikidan farqli o'laroq, ichki xonaga — kengash stoliga qaratilgan edi.

"Yana bir qish," — dedi Cadoc sekin, ovozi qari va g'ijirlagan. — "Yana bir qish, va bizning omborlarimiz butunlay bo'shaydi. Qishloqlarda ocharchilik boshlanadi."

Mark javob bermadi. U bu haqda o'ylagan edi. Ko'p marta. Har kecha. Har kuni.

"Askarlar maosh olishni so'rashmoqda," — davom etdi Cadoc. — "Agar biz ularga to'lay olmasak..."

"Bilaman," — Markning ovozi qattiq chiqdi.

U qo'llarini yechib, kengash stoliga qarab yurdi.

Stol ustida xaritalar, xatlar va turli qirolliklardan kelgan elchilarining hisobotlari yotardi. Ularning barchasi bir xil xabarni olib kelgan: urushni to'xtatish kerak.

Mark stolga yaqinlashib, Irlandiya xaritasiga qaradi. Yashil orol. Ular bilan bir xil dengizni bo'lishgan, ammo asrlar davomida dushman bo'lib kelganlar.

"Lord Lucien qani?" — so'radi Mark to'satdan.

"U o'z xonalarida, janob. Kechagi kengashdan beri chiqmagan." — dedi Cadoc.

Lucien Blackthorn — uning eng ishonchli maslahatchilaridan biri, ammo ba'zan uning sovuqligi va hisob-kitobli aqli Markni bezovta qilardi. Lucien har doim foyda va zararni o'lchab ish ko'rardi, lekin ba'zan inson qalbi ham hisobga olinishi kerak edi.

Eshik ochilib, ichkariga yosh xizmatkor kirib keldi.

"Janob, Lord Lucien sizni ko'rishni so'rayapti."

"Kirit," — Mark qo'lini silkitdi.

Bir necha daqiqadan so'ng, baland bo'yli, ozg'in, o'tkir yuzli erkak xonaga kirdi. Uning sochlari qora, ko'zlari esa qoramtir kulrang edi — sovuq, hissiz, xuddi qishki osmon kabi. Ellik yoshlar atrofida bo'lsa-da, yuzidagi chiziqlar unga qaraganda ancha keksa ko'rsatardi.

"Janob," — Lucien ta'zim qildi. — "Sizni bezovta qilganim uchun kechirasiz, ammo muhim masala bor."

Lucien stolga yaqinlashdi va Irlandiya xaritasiga qaradi.

"Irlandiya qirolichasi Eleanor O'Connor elchi yubordi," — dedi u sekin. — "U sulh taklif qilmoqda."

"Qanday shartlar bilan?"

Lucien bir zum sukut saqladi, so'ng qo'lini xaritaga qo'yib, barmog'ini Irlandiyaning markaziga qo'ydi:

"Uning qizi, malika Maria O'Connor, sizga turmushga chiqishi kerak."

Mark bir necha soniya gapirmadi. Uning qo'llari stol chetini mahkam ushlab oldi, barmoqlari oqarib ketdi. Bu taklifni u kutmagan edi — yo'q, u buni o'ylagan edi, lekin Eleanorning bunday qadam tashlashini tasavvur qilmagan edi.

"Bu... kutilmagan," — dedi Mark nihoyat.

"Bu aqlli qadam," — Lucienning ovozi sovuq va hisob-kitobli edi. — "Eleanor ham urushdan charchagan. Uning xalqi ham ocharchilikdan aziyat chekmoqda. Bu nikoh ikkala qirollik uchun ham foydali."

"Foydali," — Mark achchiq kuldi. — "Men qirq to'qqiz yoshdaman, Lucien. Malika esa..."

"Yigirma yoshda," — Lucien xotirjam javob berdi. — "Lekin bu nikoh siyosiy, janob. Sevgi emas, burch."

Mark unga qaradi. Lucienning ko'zlarida hech qanday his-tuyg'u yo'q edi — faqat sovuq hisob-kitob.

"Men Irlandiya malikasiga uylanaman," — dedi Mark sekin, xuddi bu so'zlarni o'ziga ham tasdiqlayotgandek. — "Va tinchlik o'rnatiladi."

Mark deraza tomon qaytdi. Dengiz hali ham shafqatsiz edi, to'lqinlar qoyaga urilib, ko'pik hosil qilardi. U o'z hayotini esladi — yoshligida u ham sevgi haqida o'ylagan edi. Ammo toj uni boshqa yo'lga boshlagan. U hech qachon turmush qurmagan. Urush, majburiyat, burch — bularning barchasi uning hayotini to'ldirgan edi.

Endi esa u yigirma yoshli qizga uylanishi kerak edi. Bu adolatsiz tuyulardi — unga ham, qizga ham. Lekin qirollik manfaatlari shaxsiy tuyg'ulardan ustun edi.

"Shahzoda Rudolf o'z mashg'ulotlarida, janob," — dedi Cadoc. — "U hovlida qilichbozlik bilan shug'ullanmoqda."

Mark bosh irg'adi. Rudolf — uning akasining o'g'li, uning merosxo'ri. Yigirma yetti yoshli yigit, jasur, kuchli, sodiq. Uning eng ishonchli qo'li.

"Uni chaqiring," — dedi Mark. — "Men unga bir vazifa bermoqchiman."

Hovli kuzning shamoliga qaramay, hayot bilan to'la edi.

Rudolf Pendragon qilichini ko'tarib, qarshi tomonidagi mashg'ulot qopqoniga zarba berdi. Uning harakatlari tez, aniq va kuchli edi — har bir zarba yillar davomida shakllangan mahoratning natijasi edi. Uning qora sochlari shamolda hilpirab, ter bilan ho'llangan peshonasiga yopishardi.

Uning yonida sodiq xizmatkori va elchisi Alistair Rowan turar, qo'llarida sochiq va suv idishi bilan.

"Yana bir marta," — dedi Rudolf nafasini rostlab.

"Janob, siz allaqachon ikki soatdan beri mashq qilyapsiz," — Alistair xotirjam dedi. — "Tanangiz dam olishni talab qiladi."

"Tanam men emas, Alistair. Men tanamni boshqaraman, u meni emas."

Alistair yengil kuldi. U Rudolfni yetti yildan beri bilardi — o'sha vaqtdan beri, u shahzodaning xizmatiga kirganidan buyon. Rudolfning qat'iyatliligi va intizomi uni hayratga solardi, ammo ba'zan bu intizom ortida yashiringan og'riqni ham ko'rardi.

Rudolf yana qopqonga zarba berdi. Qilich havoni kesib o'tib, yog'ochga urildi va qopqon ikki bo'lakka ajraldi.

"Yaxshi," — dedi Rudolf qoniqish bilan. U qilichini yerga qo'yib, peshonasidagi terni artdi.

Rudolfning ko'zlari qisqardi: "Nima bo'ldi?"

"Bilmadim. Lekin Lord Lucien ham saroyda. Irlandiyadan elchi kelgan." — dedi Alistair.

Rudolf bir zum o'ylab qoldi. Irlandiya. Urush. Tinchlik. Bu so'zlar uning miyasida aylanib chiqdi.

"Kiyimlarimni tayyorla," — dedi Rudolf. — "Tez."

Rudolf qirol xonasiga kirganida, Mark deraza oldida turar, Lucien esa stol yonida edi. Xonadagi muhit og'ir va jiddiy edi.

Mark unga qarab, yuzida zaif tabassum paydo bo'ldi. Rudolf uning eng yaqin qarindoshi edi — akasining o'g'li, lekin Mark uni o'z farzandidek ko'rar edi.

"Rudolf, kel. O'tir."— Qirol uni yoniga chaqirdi.

Rudolf stol yonidagi kursiga o'tirdi. Uning nigohi Lucienga qisqa vaqt tushdi — bu odamni u yoqtirmasdi. Lucienning sovuqligi, hisob-kitobliligi, har doim foyda izlashi... Bu Rudolfning ritsarlik ruhiga zid edi.

"Sen Irlandiya haqida bilasan," — dedi Mark. — "Urush, o'lim, qon. O'n yildan ortiq davom etgan bu jang ikkala qirollikni ham holdan toydirdi."

Rudolf bosh irg'adi.

"Men Irlandiya qirolichasi Eleanor bilan sulh tuzmoqchiman," — davom etdi Mark. — "Bu nikoh orqali."

Rudolfning ko'zlari kattalashdi: "Nikoh?"

"Men Irlandiya malikasi Maria O'Connorga uylanaman." — Qirol jiddiylashdi.

Xona jim bo'lib qoldi. Rudolf bir necha soniya gapirmadi. Uning miyasida turli fikrlar aylanardi — amakisi qirq to'qqiz yoshda, malika esa yosh... Lekin bu siyosat edi. Sevgi emas.

"Sen uni olib kelishing kerak," — dedi Mark. — "Irlandiyaga borasan. Malika bilan uchrashasan. Uni Kornuollga olib kelasiz. Bu mening buyrug'im."

Rudolfning yuragi tez urdi. Bu katta vazifa edi. Ammo u amakisiga sodiq edi.

Mark unga yaqinlashdi va yelkasiga qo'l qo'ydi.

"Sen mening eng ishonchli odamimsan, Rudolf. Bu vazifani faqat senga ishonaman."

Rudolf bosh irg'adi. Uning ko'zlarida qat'iyat va sadoqat porlardi: "Qachon yo'lga chiqaman?"

Qirol Mark Pendragon: "Uch kundan keyin. Alistair sen bilan boradi. Kemalar tayyorlanmoqda."

Rudolf ta'zim qildi va xonadan chiqdi.

U tashqariga chiqqanida, shamol uning yuziga urildi. Dengiz hali ham shafqatsiz edi. U ufqqa qarab, Irlandiya tomon yo'l oladigan kemalarni tasavvur qildi.

U bilmasdi — bu safar uning butun hayotini o'zgartiradi. U bilmasdi — u yerda uni taqdir kutayotgan edi.

Ammo hozir u faqat bir narsani bilardi: u amakisining buyrug'ini bajarishi kerak. Sodiqlik — uning eng oliy qasami edi.