Har bir insonning hayoti bir hikoyadan boshlanadi. Kimningdir hikoyasi quvonch bilan, kimningdir hikoyasi esa sinovlar bilan boshlanadi. Bu qizning hikoyasi esa katta bir quvonch bilan boshlangan edi.
U dunyoga kelgan kuni oilasida cheksiz baxt va quvonch hukm surdi. Uni hamma intiqlik bilan kutgan, uning tug‘ilishi butun oilaga o‘zgacha shodlik olib kelgan edi. U oilaning kichkina malikasi, hammaning erkatoyi bo‘lib ulg‘aya boshladi.
Uning bir akasi bor edi. Akasi uni juda yaxshi ko‘rar, doimo yonida bo‘lishga harakat qilardi. Ular bir-biriga juda mehribon edilar. Birga o‘ynashar, kulishar, ba'zan arzimas narsalar uchun tortishib ham qolishardi. Ammo ularning orasidagi mehr hech qachon kamaymasdi.
Qizning bolaligi mehrga to‘la edi. Onasi uni erkalab, parvarish qilar, otasi esa uning har bir kichkina harakatidan quvonardi. Ayniqsa, dadasi uchun qizining o‘rni boshqacha edi. U dadasining erkatoyi, kichkina quvonchi edi.
Vaqt esa hech kimni kutib turmaydi. Kunlar, oylar o‘tib, qiz ham asta-sekin ulg‘aya boshladi.
Onasi unga ilk harflarni, yozishni va o‘qishni o‘rgatardi. Akasiga qanday o‘rgatgan bo‘lsa, unga ham shunday sabr bilan tushuntirardi. Qiz esa yangi narsalarni o‘rganishga qiziqardi. Har bir o‘rgangan harfi, yozgan so‘zi uning uchun kichkina bir yutuq edi.
Uning bolaligi akasi bilan o‘tgan quvnoq kunlarga boy edi. Ular birga vaqt o‘tkazishar, bir-birlariga yordam berishar va ko‘pincha birga kulishardi.
Ammo bir kun kelib, uning hayotida yangi bir bosqich boshlanishi kerak edi.
Bu — maktab edi.
Maktabga borish vaqti yaqinlashgan sari qizning xayolida turli savollar paydo bo‘la boshladi.
«Maktab qanday joy ekan?» «U yerda meni kim kutadi?» «O‘qituvchilar qanday insonlar ekan?» «Men u yerda nima qilaman?»
U maktab haqida eshitgan sari biroz hayajonlanar, ba'zan esa qo‘rqib ham ketardi. Chunki u hali uyidan uzoqda, notanish insonlar orasida bo‘lib ko‘rmagan edi.
Nihoyat, maktabga boradigan kun ham yetib keldi.
U maktabga birinchi marta qadam qo‘yganida atrofidagi hamma narsa unga begona tuyuldi. Notanish sinfxonalar, yangi o‘quvchilar, o‘qituvchilar... U yerda hali hech kimni tanimasdi.
Lekin uning bir yaqin dugonasi bor edi. Ular bolalikdan beri birga ulg‘ayishgan. Dugonasi qo‘shnisi bo‘lib, ular ko‘p vaqtlarini birga o‘tkazishardi. Birga o‘ynashar, suhbatlashishar va bir-birlarining eng yaqin sirdoshlariga aylanishgan edi.
Shuning uchun maktabga ham birga borishdi.
Yangi muhitga ko‘nikish boshida oson bo‘lmadi. Ammo yonida bolalikdan beri tanigan dugonasi borligi unga ancha dalda bo‘ldi.
Qiz o‘qishga qiziqardi. Darslarni yaxshi ko‘rar, yangi bilimlarni o‘rganishdan zavq olardi. U sinfdagi faol o‘quvchilardan biri edi. O‘qituvchilarining gaplarini diqqat bilan tinglar, berilgan vazifalarni bajarishga harakat qilardi.
Uning uchun yaxshi baho olish shunchaki raqam emas, balki o‘z mehnatining natijasi edi.
Akasi ham yaxshi o‘qirdi. Qiz akasiga qarab havas qilar, undan o‘rganishga intilardi. Ular ikkalasi ham bilim olishga qiziqishardi.
Qizning orzulari hali kichkina edi. U hali hayotning murakkab tomonlarini bilmas, insonlarning ko‘ngli ba'zan qanday og‘rishini tushunmasdi.
Uning dunyosi juda oddiy edi: oilasi, akasi, dadasi, onasi, dugonasi va maktabi.
U o‘zini baxtli his qilardi.
Chunki u hali hayotida hamma narsa o‘zgarishi mumkinligini bilmasdi.
U hali bolalikning eng beg‘ubor kunlarini yashayotgan edi...
Izohlar
0