HikoyaMarjonangizdan
Bu kitobni yozishdan oldin ko‘p narsalar haqida o‘yladim. Inson qalbida qolib ketgan gaplar, aytilmagan so‘zlar, bajarilmagan va’dalar va hech kimga ko‘rsatmaydigan ko‘z yoshlar haqida…
«So‘nggi va’da» men uchun shunchaki bir sevgi hikoyasi emas. Bu — insonning o‘z qalbi bilan kurashi, sevgan narsasidan voz kechishni o‘rganishi, ba’zan kutishning ham ibodatga o‘xshashligini his qilishi va eng muhimi, inson o‘z rejalari bilan Allohning rejalari orasidagi farqni anglay boshlashi haqida.
Men bu kitobni ayniqsa yoshlarga tavsiya qilaman.
Chunki yoshligimizda ko‘pincha hamma narsani tezroq xohlaymiz. Tez sevishni, tez sevilishni, tez turmush qurishni, tez muvaffaqiyatga erishishni, tezda hayotimizdagi bo‘shliqni kim bilandir to‘ldirishni xohlaymiz. Bizga go‘yo baxt boshqa bir insonning kelishiga bog‘liqdek tuyuladi.
Ammo hayot menga bir narsani o‘rgatdi: inson avvalo o‘zini topishi kerak.
Sizni kimdir sevmasa, bu siz sevilishga loyiq emassiz degani emas.
Kimdir sizni tanlamasa, bu sizning qadrsizligingiz emas.
Kimdir sizga bergan va’dasini bajarmasa, bu sizning hayotingiz tugadi degani emas.
Ba’zan biz butun qalbimiz bilan xohlagan inson biz uchun yaxshi bo‘lmasligi mumkin. Ba’zan esa biz yomon deb o‘ylagan ayriliq aslida hayotimizdagi eng katta himoya bo‘lib chiqadi.
Shuning uchun, aziz yoshlar, qalbingizni bir insonga haddan tashqari bog‘lab qo‘ymang.
Seving. Albatta seving.
Lekin sevgingiz sabab o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymang.
Bir inson uchun o‘qishingizni, orzularingizni, oilangizni, do‘stlaringizni, kelajagingizni va eng muhimi, o‘zingizni unutib qo‘ymang.
Chunki haqiqiy sevgi sizni o‘zingizdan ayirmasligi kerak.
Menimcha, eng og‘ir ayriliq — insonning boshqa birovdan ayrilishi emas. Eng og‘iri — o‘sha inson sabab o‘zligidan ayrilib qolishidir.
Shuning uchun agar bugun kimdir sizni tark etgan bo‘lsa, o‘zingizni ayblamang.
Agar kimdir sizga «endi hech qachon qaytmayman» degan bo‘lsa, hayotingizni o‘sha gapga qamab qo‘ymang.
Agar kimdir sizga va’da berib, keyin o‘sha va’dasini unutgan bo‘lsa, o‘zingizga yangi va’da bering:
«Men bundan keyin o‘zimni unutmayman».
Bu kitobdagi eng katta va’dalardan biri ham shudir.
Biz ba’zan insonlarga bergan va’dalarimizni juda jiddiy qabul qilamiz. «Seni hech qachon tashlab ketmayman», «doim yoningda bo‘laman», «faqat seni sevaman», deymiz.
Ammo hayot o‘zgaradi.
Inson o‘zgaradi.
Vaziyat o‘zgaradi.
Shuning uchun men sizlarga bir narsani aytmoqchiman: va’da berishdan oldin uning mas’uliyatini o‘ylang.
Chunki so‘z oddiy tuyulishi mumkin, lekin kimningdir qalbida u butun bir umrga qolib ketishi mumkin.
Ayniqsa, «abadiy» degan so‘zni oson ishlatmang.
Chunki biz ertangi kunimizni bilmaymiz.
Biz faqat bugungi kunimizni bilamiz.
Kelajak esa Allohning qo‘lida.
Shu sababli men hayotimda bir narsaga ko‘proq ishonishni o‘rganyapman: inson reja qiladi, Alloh esa eng yaxshisini biladi.
Ba’zan biz bir eshik oldida uzoq kutamiz. U ochilishini so‘raymiz. Yig‘laymiz. Duo qilamiz. «Nega ochilmayapti?» deb xafa bo‘lamiz.
Keyin esa vaqt o‘tib, o‘sha eshik ochilmagani uchun Allohga shukr qilamiz.
Chunki uning ortida biz bilmagan narsalar bo‘lgan.
Sizning qadriyingiz tug‘ilgan kuningizdan boshlab bor.
Shuning uchun kimdir ketganda «men yetarlicha yaxshi emas ekanman», deb o‘ylamang.
Balki u sizga mos inson emasdir.
Balki vaqt noto‘g‘ridir.
Balki Alloh sizni undan ham kattaroq og‘riqdan asragandir.
Balki sizning hikoyangiz hali boshlanmagandir.
Men bu kitobni o‘qiyotgan har bir qizga, har bir yigitga shuni tilayman: sevgi deb o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymang.
Yoshligingizni faqat kimdir sizni sevishini kutib o‘tkazmang.
O‘qing.
O‘rganing.
Kasb egallang.
Ota-onangizni xursand qiling.
Orzu qiling.
Sayohat qiling.
Kitob o‘qing.
Alloh bilan munosabatingizni mustahkamlang.
O‘zingiz ustingizda ishlang.
Va bir kun kelib, sizni chin dildan qadrlaydigan inson hayotingizga kirsa, u sizning butun hayotingizga aylanmasin.
U hayotingizning go‘zal bir qismi bo‘lsin.
Chunki hayotingizning markazida faqat bir inson turmasligi kerak.
Hayotingizda o‘zingiz ham bo‘lishingiz kerak.
Va eng muhimi — Alloh bo‘lishi kerak.
Men bu kitobni yozarkanman, ba’zi joylarda o‘zim ham to‘xtab qoldim. Ba’zi satrlarni yozish oson bo‘lmadi. Chunki inson boshqalarga aytadigan maslahatlarini ba’zan avval o‘zi yuragidan o‘tkazadi.
Shuning uchun bu kitobdagi har bir gapni mukammal haqiqat sifatida qabul qilishingizni istamayman.
Men ham hayotni o‘rganayotgan insonman.
Men ham xato qilaman.
Men ham ba’zan qo‘rqaman.
Men ham ba’zan javobsiz savollar bilan qolaman.
Lekin bir narsaga ishonaman:
Allohga chin dildan ishongan qalb oxir-oqibat yo‘lini topadi.
Balki yo‘l biz kutgan tomonga olib bormas.
Balki biz tasavvur qilgan inson bilan emas.
Balki biz rejalashtirgan vaqtda emas.
Ammo agar biz Allohga ishonsak, oxirida «Nega bunday bo‘ldi?» degan savol o‘rniga «Yaxshiyam shunday bo‘lgan ekan», deydigan kunimiz keladi.
Shu sababli, aziz kitobxon, agar siz hozir hayotingizning og‘ir davrida bo‘lsangiz, iltimos, o‘zingizni yolg‘iz his qilmang.
Bu kunlar ham o‘tadi.
Bugun yig‘layotgan ko‘zlaringiz bir kun kulishi mumkin.
Bugun tushunmayotgan voqealaringiz bir kun ma’no kasb etishi mumkin.
Bugun yo‘qotgan narsangiz o‘rniga ertaga siz tasavvur ham qilmagan go‘zallik kelishi mumkin.
Faqat qalbingizni umidsizlikka topshirmang.
Va agar biror narsani va’da qilmoqchi bo‘lsangiz, avvalo o‘zingizga va’da bering.
O‘zingizni asrashga.
O‘zingizni qadrlashga.
Gunohdan qaytishga.
Ilm olishga.
Ota-onangizni rozi qilishga.
Orzularingizdan voz kechmaslikka.
Va eng muhimi, qalbingizni Allohdan uzoqlashtiradigan narsalarni «sevgi» deb atamaslikka.
Chunki ba’zan biz «sevgi» deb o‘ylagan narsamiz aslida bog‘lanib qolish bo‘ladi.
Ba’zan «uni yo‘qotishdan qo‘rqyapman» deganimiz, aslida «yolg‘iz qolishdan qo‘rqyapman» degan ma’noni anglatadi.
Buni anglash uchun esa inson o‘z qalbiga halol qarashi kerak.
«So‘nggi va’da»ni o‘qir ekansiz, men sizdan faqat bitta narsani so‘rayman:
O‘zingizni hikoyadagi qahramonlarning o‘rniga qo‘yib ko‘ring.
Ularning xatolaridan xulosa qiling.
Ularning og‘riqlaridan saboq oling.
Ularning va’dalarini o‘zingiz uchun savolga aylantiring:
«Men hayotimda kimga qanday va’da berganman?»
«Men o‘zimga qanday va’dalarni unutganman?»
«Men kimnidir sevaman deb o‘zimni yo‘qotib qo‘ymayapmanmi?»
«Men xohlagan narsam uchun kurashyapmanmi yoki Alloh bergan narsaga shukr qilishni o‘rganyapmanmi?»
Balki kitob tugagach, sizda bu savollarga javob paydo bo‘lar.
Balki yo‘q.
Lekin men uchun eng muhimi — siz kitobni yopganingizdan keyin ham uning ayrim satrlari qalbingizda qolishi.
Agar birgina jumla sizni noto‘g‘ri qarordan qaytarsa, men uchun shu kitob o‘z maqsadiga yetgan bo‘ladi.
Agar birgina satr sizga umid bersa, men bundan xursand bo‘laman.
Agar birgina sahifa sizga «men hammasini boshidan boshlashim mumkin ekan» degan kuch bersa, demak bu hikoya bekorga yozilmagan.
Va agar siz bu kitobni o‘qib, kimnidir emas, avvalo o‘zingizni kechirishni o‘rgansangiz — men uchun bundan katta baxt yo‘q.
Chunki ba’zan biz boshqalardan emas, o‘zimizdan kechirim so‘rashimiz kerak.
O‘zimizni ko‘p kutganimiz uchun.
O‘zimizni ko‘p ayblaganimiz uchun.
O‘zimizni birovning sevgisiga loyiq bo‘lishga majburlaganimiz uchun.
O‘zimizga «sen yetarli emassan» deganimiz uchun.
Aslida esa biz yetarlimiz.
Faqat ba’zan buni eslashimiz kerak.
Shuni unutmang:
Ketganlar ketadi.
Va’dalar buzilishi mumkin.
Qalb yaralanishi mumkin.
Rejalar o‘zgarishi mumkin.
Ammo hayot davom etadi.
Va balki bir kun siz bugungi kuningizga qarab, jilmayib:
«Yaxshiyam taslim bo‘lmagan ekanman», deysiz.
Shu kuningiz tezroq kelishini tilayman.
Mehr bilan,
«So‘nggi va’da» muallifi Marjonangiz
Suyunova Marjonangiz💗
Izohlar
0