Ertalab soat 07:20.
Seul ustiga hali quyosh to‘liq ko‘tarilmagan, kechagi yomg‘irdan keyin ko‘chalar namligicha qolgan edi.
Kang oilasining qarorgohida esa tun bo‘yi hech kim tinch uxlamadi.
Yuna deraza yonida o‘tirib, professor Seongmin qoldirgan xatni qayta-qayta o‘qirdi.
«Birinchi kitob ochildi. Ikkinchi merosxo‘r uyg‘ondi. Uchinchi esa hali ham bizning oramizda».
Bu jumlalar uning xayolidan ketmasdi.
Ayniqsa, uchinchi merosxo‘r haqidagi qismi.
Eshik taqilladi.
— Kirishingiz mumkin, — dedi Yuna.
Xonaga Dohyun kirdi. Uning qo‘lida ikkita qahva va bir nechta hujjat bor edi.
— Nonushta qilmagansan.
— Ishtaham yo‘q.
— Bu bilan hech narsani hal qila olmaysan.
U stol ustiga qahvani qo‘ydi.
Yuna unga qaradi.
— Siz doim shunchalik sovuqqonmisiz?
— Kerak bo‘lganda.
— Demak, hozir ham kerak ekan-da?
Dohyun javob bermadi. Hujjatlarni uning oldiga qo‘ydi.
— Bularni ko‘rib chiq.
Yuna birinchi sahifani ochdi.
Unda o‘n ikki yil oldin tug‘ruqxonada qayd etilgan uchta chaqaloq haqidagi ma’lumotlar bor edi. Ammo hujjatning ayrim qismlari ataylab o‘chirib tashlangan edi.
— Bu nimasi?
— O‘sha kechadagi tug‘ilish qaydlari.
— Nega uchinchi bolaning ismi yo‘q?
— Chunki kimdir uni hujjatlardan o‘chirgan.
Yuna keyingi sahifani varaqladi.
U yerda bitta ism ko‘rinib turardi:
PARK MINJUN.
Yuna qotib qoldi.
— Bu... Minjunmi?
Dohyun unga qaradi.
— Uni taniysanmi?
— U mening eng yaqin do‘stim.
Dohyun hujjatni qo‘liga oldi.
— Demak, uchinchi merosxo‘rni topishimiz uzoq davom etmaydi.
— Siz Minjun haqida nimani bilasiz?
— Hozircha yetarlicha emas.
Yuna o‘rnidan turdi.
— Men universitetga boraman.
— Yo‘q.
— Dohyun!
— Men seni to‘xtatmoqchi emasman. Lekin u yerda seni kim kutayotganini bilmaymiz.
— Minjun yo‘qolgan. Men shunchaki bu yerda o‘tirib kutolmayman.
Dohyun unga bir necha soniya qarab turdi.
— Mashina o‘n daqiqada tayyor bo‘ladi.
Yuna sumkasini oldi.
— Rahmat.
— Hali rahmat aytishga erta.
### Universitetdagi begona
Soat 09:05.
Yuna va Dohyun universitetga yetib kelishdi.
Hovli odatdagidek gavjum edi. Talabalar darslarga shoshilar, kimdir zinapoyada suhbatlashardi.
Ammo Yuna uchun bu joy endi avvalgidek emasdi.
U Minjun bilan o‘tiradigan kichik bog‘chaga qaradi.
Ular shu yerda ko‘p vaqt o‘tkazishardi. Minjun doim uning eski kitoblarga bo‘lgan qiziqishini masxara qilardi.
«Bir kuni kitoblaring orasida yashab qolasan», derdi u.
Yuna beixtiyor jilmaydi.
— Nima bo‘ldi? — so‘radi Dohyun.
— Hech narsa. Shunchaki uni esladim.
Ular Minjunning xonasiga borishdi.
Xona qulflanmagan edi.
Ichkarida hamma narsa joyida turgandek ko‘rinardi. Stol ustida daftar, javonda kitoblar, deraza yonida esa kichik gul tuvagi bor edi.
Yuna stol tortmasini ochdi.
Ichidan eski surat chiqdi.
Suratda Yuna, Minjun va yana bir qiz universitetning birinchi kunida turishardi.
Surat orqasiga Minjunning qo‘lyozmasi bilan yozilgan edi:
«Ba'zi do‘stliklar tasodifan boshlanmaydi».
Yuna suratni qo‘liga oldi.
— Bu qiz kim? — so‘radi Dohyun.
— Han Soyeon. Biz bilan birga o‘qigan. Lekin bir yil oldin universitetni tashlab ketgan.
— Nega?
— Oilaviy sabablarga ko‘ra, deb aytishgan.
Dohyun suratni diqqat bilan kuzatdi.
— Uni oxirgi marta qachon ko‘rgansan?
— Taxminan uch oy oldin. U menga bir narsani aytmoqchi edi, lekin keyin yo‘qolib qoldi.
— Nima demoqchi edi?
Yuna xotirasini tiklashga urindi.
— U menga: «Agar eski kutubxonada XIII belgisini ko‘rsang, u yerdan darhol ket», degandi.
Dohyun suratni stolga qo‘ydi.
— Bu ishga u ham aloqador.
Shu payt xonaning eshigi ochildi.
Ichkariga universitetning yosh assistenti kirib keldi.
— Kechirasiz, sizlar bu yerda nima qilyapsizlar?
Dohyun unga qaradi.
— Siz kimsiz?
— Choi Hyunwoo. Tarix fakulteti assistentiman.
Yuna uni tanidi. Hyunwoo universitetda doim hazilkashligi bilan tanilgan, talabalar bilan tez til topishadigan yigit edi.
— Yuna? — dedi u hayrat bilan. — Seni kechadan beri qidirishyapti.
— Kim?
Hyunwoo eshikni yopdi.
— Universitet ma’muriyati. Sening noming arxivdagi yo‘qolgan hujjatlar ro‘yxatida paydo bo‘libdi.
Dohyun darhol unga yaqinlashdi.
— Qaysi hujjatlar?
Hyunwoo javob berishga shoshilmadi.
U avval Dohyunning yuziga, keyin uning qo‘lidagi hujjatlarga qaradi.
— Siz Kang oilasidanmisiz?
— Ha.
Hyunwoo bir zum jim qoldi.
— Unda bu ish men o‘ylaganimdan ham jiddiyroq ekan.
### Eski arxiv
Uchovlon universitetning yerto‘lasiga tushishdi.
Bu yerda talabalar deyarli hech qachon kelmasdi. Devorlar nam, javonlar chang bosgan, eski qog‘ozlarning hidi butun xonaga tarqalgan edi.
Hyunwoo katta temir eshikni ochdi.
— Bu universitetning eski arxivi. Rasmiy hujjatlarning ayrimlari shu yerda saqlanadi.
Yuna atrofga qaradi.
— Siz bu yerga tez-tez kelasizmi?
— Men tarix fakultetida ishlayman. Eski narsalar bilan shug‘ullanishga majburman.
Dohyun unga qaradi.
— Hazilingni keyin qil.
Hyunwoo yelka qisdi.
— Siz bilan ishlash qiyin bo‘lsa kerak.
Yuna beixtiyor kulib yubordi.
Dohyun esa unga bir qarab qo‘ydi.
Hyunwoo javonlardan birini ochdi.
— Mana. O‘n ikki yil oldingi tug‘ruqxona hujjatlari.
Yuna papkani oldi.
Uning ichidan eski, sarg‘aygan qog‘oz chiqdi.
Hujjatda uchta bolaning tug‘ilgan vaqti yozilgan edi.
Birinchisi: 02:14.
Ikkinchisi: 02:17.
Uchinchisi: 02:19.
Ammo uchinchi bolaning ismi o‘rnida qora chiziq bor edi.
Yuna qog‘ozni yorug‘likka tutdi.
— Bu yerda boshqa yozuv ham bor.
Dohyun unga yaqinlashdi.
Qog‘ozning orqa tomonida juda mayda harflar bilan yozilgan jumla bor edi:
«Uchinchi bola boshqa oilaga topshirildi. Buyruq XIII tomonidan berildi».
Hyunwoo birdan jimib qoldi.
— Bu imkonsiz...
— Nima bo‘ldi? — so‘radi Yuna.
Hyunwoo hujjatni qo‘liga oldi.
— Men bu yozuvni avval ham ko‘rganman.
— Qayerda?
— Otamning eski daftarida.
Dohyun unga keskin qaradi.
— Otang kim?
Hyunwoo ko‘zlarini olib qochdi.
— Choi Seungjae. U universitetda professor bo‘lgan.
— Bo‘lgan?
— O‘n ikki yil oldin vafot etgan.
Yuna yana bir narsani payqadi.
Hyunwoo hujjatga qarab turardi, ammo uning qo‘llari biroz titrayotgan edi.
— Siz bizdan nimanidir yashiryapsiz, — dedi Yuna.
Hyunwoo unga qaradi.
— Ba'zan haqiqatni bilish uni yashirishdan ham xavfliroq bo‘ladi.
### Qora konvert
Arxivdan chiqishayotganida Yunaning telefoniga xabar keldi.
Noma'lum raqam.
«Kutubxonaga qayt. Senga otangdan qolgan narsani ko‘rsataman».
Yuna xabarni Dohyuga ko‘rsatdi.
— Bu tuzoq bo‘lishi mumkin, — dedi u.
— Bilaman.
— Unda bormaymizmi?
Dohyun telefonini olib, qisqa xabar yozdi.
— Boramiz. Lekin yolg‘iz emassan.
Ular uchinchi qavatga ko‘tarilishdi.
Kutubxona eshigi ochiq edi.
Ichkarida hech kim yo‘qdek ko‘rinardi.
Stol ustida esa qora konvert yotardi.
Yuna konvertni ochdi.
Ichidan kichkina kumush kalit va eski surat chiqdi.
Suratda uning otasi bir ayol bilan turardi. Ayolning qo‘lida chaqaloq bor edi.
Yuna suratga uzoq tikildi.
Ayolning yuzi unga tanish edi.
Juda tanish.
— Bu... onam.
Dohyun suratni oldi.
— Ishonching komilmi?
— Albatta. Men uni bolaligimdan bilaman.
Suratning orqa tomonida yozuv bor edi:
«Kim Yuna — birinchi merosxo‘r emas. Uchinchi merosxo‘rning kaliti».
Yuna bu jumlani qayta o‘qidi.
— Bu nimani anglatadi?
Dohyun javob bermadi.
U kumush kalitni qo‘liga oldi. Kalitning bosh qismida XIII belgisi o‘yib ishlangan edi.
Shu payt kutubxonaning eshigi qarsillab yopildi.
Barcha chiroqlar o‘chdi.
Yuna qo‘rqqanidan bir qadam ortga chekindi.
— Dohyun?
— Shu yerdaman.
Qorong‘ilikda javonlar orasidan oyoq tovushlari eshitildi.
Bir qadam.
Yana bir qadam.
Keyin kimdir sekin gapirdi:
— Kitobni qaytar.
Dohyun telefonining chirog‘ini yoqdi.
Ammo javonlar orasida hech kim yo‘q edi.
Faqat bitta kitob yerda ochiq holda yotardi.
Yuna unga yaqinlashdi.
Sahifada yangi jumla paydo bo‘layotgan edi.
«Birinchi merosxo‘r uyg‘ondi. Ikkinchisi yolg‘on gapirdi. Uchinchisi esa...»
Jumla tugamadi.
Birdan Yunaning telefoni jiringladi.
Ekranda qo‘ng‘iroq qilayotgan insonning ismi ko‘rindi.
MINJUN.
Yuna shoshilib javob berdi.
— Minjun! Qayerdasan? Men seni...
— Yuna, meni eshit.
Minjunning ovozi juda past edi.
— Men yaxshiman. Lekin sen hozir Dohyundan uzoqlashishing kerak.
— Nima? Nega?
— U senga hammasini aytmayapti. Men uchinchi merosxo‘r kimligini topdim.
Yuna nafasini ichiga yutdi.
— Kim?
Minjun bir necha soniya jim qoldi.
Keyin shunday dedi:
— Yuna, uchinchi merosxo‘r...
Aloqa uzildi.
Yuna telefon ekraniga tikilib qoldi.
Dohyun unga yaqinlashdi.
— Nima dedi?
Yuna sekin boshini ko‘tardi.
— Uchinchi merosxo‘rni topibdi.
— Kim ekan?
Yuna javob berishga ulgurmay, kutubxonaning katta eshigi ochildi.
Eshik oldida Hyunwoo turardi.
Uning yuzidagi odatiy tabassum yo‘qolgan edi.
Qo‘lida esa Yunaning bolalikdagi surati bor edi.
— Men sizlarga bir narsani aytishim kerak, — dedi u.
Dohyun unga tikildi.
— Gapir.
Hyunwoo suratni stolga qo‘ydi.
— Uchinchi merosxo‘rni qidirishingiz shart emas.
Yuna unga hayrat bilan qaradi.
Hyunwoo chuqur nafas oldi.
— Chunki men uning kimligini anchadan beri bilaman.
U stol ustidagi suratni aylantirdi.
Suratning orqa tomonida bitta ism yozilgan edi.
CHOI HYUNWOO.
Yuna hech narsa deya olmadi.
Dohyun esa birinchi marta o‘zini yo‘qotgandek ko‘rindi.
Hyunwoo ularga qaradi.
— Lekin bu hali eng katta sir emas.
U cho‘ntagidan kichkina qora daftar chiqardi.
— Chunki XIII tashkilotini tashkil qilgan inson hali ham tirik.
Daftarni ochdi.
Birinchi sahifada bitta ism yozilgan edi.
KIM YUNANING ONASI.
Yuna daftarni qo‘lidan tushirib yubordi.
Uning butun hayoti davomida bilgan haqiqatlari bir zumda parchalanib ketgandek edi.
Shu payt kutubxonaning eng chekka javonida turgan qadimiy soat o‘z-o‘zidan yurishni boshladi.
Soat millari teskari tomonga harakatlanardi.
Dohyun Yunaning qo‘lidan ushladi.
— Bu yerdan ketamiz.
Ammo Yuna joyidan qimirlamadi.
U daftarni qayta qo‘liga oldi.
Oxirgi sahifada esa onasining qo‘lyozmasi bilan yozilgan jumlani ko‘rdi:
«Qizim, agar bir kun bu haqiqatni bilib qolsang, meni kechir. Men seni qutqarish uchun butun dunyoga yolg‘on gapirdim».
Yuna ko‘zlarini yumdi.
Endi u bitta narsani tushundi.
Bu voqea uning hayotiga tasodifan kirib kelmagan edi.
Uning butun hayoti kimningdir rejasining bir qismi bo‘lgan.
Va bu reja hali tugamagan edi.
SO‘NGGI SAHIFA — DAVOM ETADI.
Muallif yangi bob qoʻshganda u shu kitob sahifasida paydo boʻladi. Muallifga obuna boʻling — oʻtkazib yubormaysiz.
Izohlar
1Keyingi bobini ham yozing