Seul shahri. Noyabr. Soat 23:47.
Yomg‘ir derazalarga tinimsiz urilardi. Shaharning markazida joylashgan eski universitet binosi allaqachon huvillab qolgan, uzun yo‘laklardagi chiroqlar birin-ketin o‘chirilgan edi.
Ammo uchinchi qavatdagi kutubxonada hali ham bitta chiroq yonib turardi.
Kim Yuna stol ustidagi kitoblarini yig‘ishtirayotgan edi. U tarix fakultetining ikkinchi kurs talabasi bo‘lib, ko‘pchilikdan farqli ravishda eski qo‘lyozmalar va unutilgan tarixiy voqealarga qiziqardi.
Yuna uchun kutubxona shunchaki kitoblar saqlanadigan joy emas, balki dunyodagi eng tinch maskan edi.
Hech bo‘lmaganda, bugungi kungacha.
U bir necha soat oldin universitet arxivining yopiq xonasidan topgan g‘alati kitobini yana qo‘liga oldi.
Qora muqova. Hech qanday nom yo‘q. Faqat o‘rtasida kumush rangli XIII belgisi.
— Qiziq... — dedi u sekingina.
Kitobni ochdi.
Birinchi sahifa bo‘sh edi. Ikkinchisi ham. Uchinchi sahifada esa eski siyoh bilan yozilgan jumlani ko‘rdi.
«Agar bu kitobni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, ular yana bir insonni tanlashgan».
Yuna qoshlarini chimirdi.
— Juda g‘alati...
U keyingi sahifani ochdi.
Birdan barmoqlari harakatsiz qoldi.
Sahifaning o‘rtasida uning ismi yozilgan edi.
KIM YUNA.
Yuna atrofga qaradi. Kutubxonada undan boshqa hech kim yo‘q edi.
U kitobni yopdi.
— Kimningdir hazili bo‘lsa kerak.
Telefonini olib, kursdoshi Minjunga qo‘ng‘iroq qildi.
— Minjun, uxlamadingmi?
— Yo‘q, hali. Nima bo‘ldi?
— Men sendan bir narsa so‘ramoqchiman.
— Yana qandaydir eski qo‘lyozmami?
— Bu safar boshqacha. Men arxivdan qora kitob topdim. Unda mening ismim yozilgan.
Telefonning narigi tomonida jimlik cho‘kdi.
— Qaysi kitob deding?
— Qora muqovali. XIII belgisi bor.
Minjunning ovozi birdan jiddiylashdi.
— Yuna, kitobni yop. Uni boshqa ochma.
— Nega?
— Hozir qayerdasan?
— Kutubxonada.
— O‘sha yerda kut. Men kelyapman.
Aloqa uzildi.
Yuna telefoniga qarab qoldi.
Minjun odatda bunday gapirmasdi.
U sumkasini yig‘ishtirayotganida kutubxonaning katta eshigi sekin ochildi.
Ichkariga qora palto kiygan bir yigit kirdi.
U baland bo‘yli, jiddiy qiyofali, nigohi sovuq edi. Qo‘llarini palto cho‘ntagiga solgancha, hech ikkilanmay Yuna tomon yurdi.
— Kim Yuna?
Qiz unga hayrat bilan qaradi.
— Ha, menman. Siz kimsiz?
— Kitobni menga ber.
— Kechirasiz?
— Eshitding.
Yuna kitobni o‘ziga yaqinroq tortdi.
— Siz kimsiz o‘zi? Nega mening ismimni bilasiz?
Yigit bir necha soniya unga tikilib turdi.
— Kang Dohyun.
— Bu menga hech narsani tushuntirmadi.
— Men hammasini tushuntirish uchun kelmadim.
U qo‘l soatiga qaradi.
— Bu yerda qolishing xavfli.
Yuna kulimsiradi.
— Meni qo‘rqitmoqchimisiz?
— Yo‘q. Ogohlantiryapman.
Dohyun orqasiga o‘girilib, eshik tomon yurdi.
— Agar yarim tunda telefoning jiringlasa, javob berma.
— Nima uchun?
Yigit to‘xtadi.
— Chunki qo‘ng‘iroq qiladigan inson bundan o‘n ikki yil oldin vafot etgan.
Shunday deb, kutubxonadan chiqib ketdi.
Yuna esa bir muddat joyidan qimirlamadi.
### 2\. O‘n ikki yil oldingi sir
Ertasi kuni ertalab.
Universitet hovlisi talabalar bilan gavjum edi. Kimdir darsga shoshilar, kimdir do‘stlari bilan suhbatlashardi.
Yuna esa o‘sha qora kitobni sumkasida olib yurardi.
— Yuna!
Minjun uzoqdan qo‘l silkitib, uning yoniga keldi.
— Kechagi kitob qani?
Yuna sumkasini ochdi.
Minjun kitobni ko‘rishi bilan uning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.
— Sen uni ochdingmi?
— Ha.
— Nechta sahifasini?
— To‘rttasini.
Minjun chuqur nafas oldi.
— Juda yomon...
— Minjun, endi menga tushuntirasanmi?
Minjun atrofga qaradi-da, telefonidan eski gazeta suratini ochdi.
Sarlavhada shunday yozilgan edi:
«UNIVERSITETDA BIR KECHADA YO‘QOLGAN YETTI TALABA»
Yuna maqolani o‘qiy boshladi.
— Bu qachon bo‘lgan?
— O‘n ikki yil oldin. O‘sha kecha universitetning yetti nafar talabasi izsiz yo‘qolgan. Ularning hech biri topilmagan.
— Buning kitobga nima aloqasi bor?
Minjun suratni kattalashtirdi.
Unda yo‘qolgan talabalar universitetning eski kutubxonasi oldida turishardi. Ularning ortida esa yuzini ko‘rish imkonsiz bo‘lgan bir erkak bor edi.
Erkakning ko‘kragida kumush rangli XIII belgisi aks etgan edi.
Yuna suratga uzoq tikildi.
— Bu kitobdagi belgi...
— Ha. Aynan o‘sha.
Minjun telefonini o‘chirdi.
— Universitetda bu voqeani hech kim eslashni xohlamaydi. Chunki yo‘qolgan talabalar orasida professorning o‘g‘li ham bo‘lgan.
— Qaysi professor?
— Kang Seongmin.
Yuna bu ismni eshitib, o‘ylanib qoldi.
Kang Dohyun...
Kang Seongmin...
Balki ular qarindoshdir?
Shu payt Minjunning telefoni titradi.
Noma’lum raqamdan xabar kelgan edi.
«Unga haqiqatni aytma. Sen ham ro‘yxatdasan».
Minjun telefonni tezda o‘chirib qo‘ydi.
— Nima bo‘ldi? — so‘radi Yuna.
— Hech narsa.
Ammo uning ovozidagi xavotirni yashirishning iloji yo‘q edi.
### 3\. Kang oilasining qarorgohi
Kechqurun Yuna uyiga qaytayotganida ko‘chaning narigi tomonida qora avtomobilni ko‘rdi.
U mashinaga e’tibor bermasdan yurishda davom etdi.
Ammo avtomobil ham sekin harakatlana boshladi.
Bir necha daqiqadan keyin orqasidan tanish ovoz eshitildi.
— Kim Yuna!
U ortiga o‘girildi.
Kang Dohyun.
— Siz yana?!
— Mashinaga o‘tir.
— Yo‘q.
— Yuna, vaqtimni olma.
— Men sizni tanimayman. Nega doim menga buyruq berasiz?
Dohyun uning ortidagi ko‘chaga qaradi.
— Chunki seni kuzatishyapti.
Yuna beixtiyor ortiga o‘girildi.
Qora kiyimdagi notanish kishi telefonida nimanidir yozayotgan edi. Uning qo‘lida XIII belgisi tushirilgan uzuk bor edi.
Yuna yana Dohyunga qaradi.
— Bu nima degani?
— Hozircha bilishing shart bo‘lmagan narsalar ko‘p.
— Siz kimsiz o‘zi?
— Kang Dohyun. Kang oilasining yagona vorisi.
Yuna hayratlandi.
Kang oilasi Seuldagi eng boy va ta’sirli oilalardan biri edi. Ularning biznesi, mehmonxonalari va yirik kompaniyalari haqida ko‘pchilik eshitgan. Ammo oilaning yashirin faoliyati haqida turli mish-mishlar tarqalgan.
— Siz haqingizda turli gaplar eshitganman.
— Odamlar ko‘p gapiradi.
— Ularning hammasi yolg‘onmi?
Dohyun unga bir qarab qo‘ydi.
— Buni o‘zing bilib olasan.
Qarorgoh shaharning chekkasida joylashgan ulkan tarixiy bino edi.
Baland ustunlar, marmar zinapoyalar va qadimiy rasmlar bilan bezatilgan xonalar uning naqadar boy oilaga tegishli ekanini ko‘rsatardi.
Yuna ichkariga kirganida xizmatkorlardan biri ularga yaqinlashdi.
— Janob Kang, otangiz sizni kutyapti.
— Unga keyin borishimni ayting.
Dohyun Yuna uchun mehmon xonasini ko‘rsatdi.
— Bu yerda tunaysan.
— Men uyimga qaytmoqchiman.
— Hozir bu xavfsiz emas.
— Mening oilamga nima aloqasi bor?
Dohyun jim qoldi.
Keyin stol ustiga eski hujjatlar solingan papkani qo‘ydi.
— Otang haqida bilishing kerak bo‘lgan narsalar bor.
Yuna birdan unga qaradi.
— Otam haqida gapirmang.
— Nega?
— Chunki u vafot etgan.
— Men bilaman.
Dohyun papkani ochdi.
Ichidan eski surat chiqardi.
Suratda Yunaning otasi, professor Kang Seongmin va yana bir necha kishi turardi.
Yuna suratni qo‘liga oldi.
Uning otasi bundan o‘n yil oldin vafot etgan edi. Ammo suratning orqasidagi sana uni hayratga soldi.
2026-yil 9-noyabr.
Bugungi sana.
— Bu qanday bo‘lishi mumkin?
Dohyun suratni uning qo‘lidan oldi.
— Men ham aynan shuni aniqlashga harakat qilyapman.
### 4\. Taqiqlangan kutubxona
Tungi soat 00:16.
Yuna uyqusi kelmagani uchun xonasidan chiqdi.
Yo‘lak bo‘ylab yurib, katta kutubxonaga duch keldi. Eshik yarim ochiq edi.
Ichkariga kirganida minglab kitoblar bilan to‘ldirilgan ulkan xonani ko‘rdi.
Bu yerning havosi g‘alati edi. Go‘yo vaqt bu xonada to‘xtab qolgandek.
Yuna javonlar orasida yurarkan, eng chekka burchakda qora muqovali kitoblarni ko‘rdi.
Barchasida XIII belgisi bor edi.
U bittasini oldi.
Muqovasida yozilgan ismni ko‘rishi bilan yuragi tez ura boshladi.
KANG DOHYUN.
Yuna kitobni ochdi.
Birinchi sahifada:
«U oilasining sirini biladi. Lekin o‘zining asl kimligini bilmaydi».
Keyingi sahifada esa Dohyunning bolalikdagi surati bor edi.
Uning yonida Yunaning otasi turardi.
Yuna suratga yaqinlashdi.
Bu suratdagi Dohyun juda yosh edi. Ammo suratning sanasi Yunaning tug‘ilishidan uch yil oldin edi.
— Sen bu yerga kirishing mumkin emas edi.
Orqadan Dohyunning ovozi eshitildi.
Yuna cho‘chib tushdi.
— Siz?!
— Kitobni joyiga qo‘y.
— Bu yerda sizning ismingiz yozilgan!
Dohyun unga yaqinlashdi.
— Yuna, bu kitoblarni o‘qimasliging kerak.
— Nega? Siz nimani yashiryapsiz?
— Chunki bu kitoblarda yozilgan hamma narsa haqiqat emas.
— Unda nima uchun mening ismim ham bor?
Dohyun javob bermadi.
Shu payt javonlardan biridagi kitob yerga tushdi.
Keyin ikkinchisi.
Uchinchi kitobning sahifalari esa hech kim tegmagan bo‘lsa ham o‘z-o‘zidan varaqlana boshladi.
Yuna orqaga chekindi.
Dohyun uning oldiga o‘tdi.
Xonaning markazidagi qadimiy soat bong urdi.
00:30.
Birdan javonlarning orasidan sovuq shamol esdi.
Yerdagi kitob ochildi.
Uning ichida yangi yozuv paydo bo‘ldi:
KIM YUNA — SO‘NGGI SAHIFA.
Yuna asta egildi.
Birinchi sahifada otasining qo‘lyozmasi paydo bo‘ldi.
«Qizim, agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, men seni topolmadim».
Yunaning ko‘zlari yoshlanib ketdi.
U keyingi jumlani o‘qidi.
«Senga bir haqiqatni aytishim kerak. Men o‘lmaganman».
Yuna kitobni mahkam ushladi.
Ammo eng oxirgi sahifada boshqa bir jumla paydo bo‘ldi.
«Sening haqiqiy otang bu kitobni yozgan inson emas».
### 5\. Yarim tunda kelgan ovoz
Dohyun kitobni yopdi.
— Bu yerda qolishimiz mumkin emas.
— Nega? Menga hammasini tushuntiring!
— Hozir emas.
— Men endi jim turmayman!
Dohyun unga qaradi. Uning nigohi odatdagidan jiddiyroq edi.
— Bilaman. Shuning uchun seni bu yerga olib kelmasligim kerak edi.
Ular kutubxonadan chiqishdi.
Ammo pastki qavatga tushishganida, qarorgohdagi telefon jiringlay boshladi.
Dohyun to‘xtadi.
Eski telefon apparati bir necha yildan beri ishlatilmasdi.
Yana jiringladi.
Yuna unga qaradi.
— Javob bermaysizmi?
— Yo‘q.
Telefon uchinchi marta jiringladi.
Dohyun bir qadam oldinga yurdi, ammo Yuna undan oldin go‘shakni ko‘tardi.
— Allo?
Bir necha soniya hech qanday ovoz eshitilmadi.
Keyin erkak kishining past, biroz charchagan ovozi yangradi.
— Yuna...
Qizning butun vujudi titrab ketdi.
Bu ovoz unga juda tanish edi.
— Dada?
— Qizim, meni diqqat bilan tingla. Vaqting kam.
Yunaning ko‘zlaridan yosh oqdi.
— Siz qayerdasiz? Siz tirikmisiz?
— Hozir savol berma. Faqat meni eshit.
— Dada, iltimos...
— Dohyunga ishonma.
Yuna sekin Dohyunga qaradi.
— Nima uchun?
Narigi tomondagi ovoz biroz pasaydi.
— Chunki u...
Aloqa uzildi.
Yuna go‘shakni joyiga qo‘ydi.
Dohyun unga tikilib turardi.
— Nima dedi?
Yuna javob bermadi.
Shu payt qarorgohning katta eshigi ochildi.
Ichkariga keksa bir erkak kirib keldi.
Uning sochlari oqargan, yuzida chuqur ajinlar bor edi. Qo‘lida qora soyabon ushlab turardi.
Dohyun uni ko‘rishi bilan qotib qoldi.
— Otam...
Erkak sekin jilmaydi.
— Nihoyat, uyga qaytding, o‘g‘lim.
Yuna erkakning yuziga qaradi.
Uning ko‘zlari katta ochildi.
Bu odam...
Universitetda o‘n ikki yil oldin yo‘qolgan professor Kang Seongmin edi.
Professor Yuna tomon yurdi.
— Kim Yuna. Seni nihoyat ko‘rish nasib qildi.
Yuna bir qadam ortga chekindi.
— Siz... o‘n ikki yil oldin yo‘qolgansiz-ku!
— Odamlar yo‘qolgan deb o‘ylagan narsalar ba'zan hech qachon yo‘qolmaydi.
Professor cho‘ntagidan eski surat chiqardi.
Suratda uchta chaqaloq bor edi.
— Bu suratni yaxshilab ko‘r, Yuna.
Qiz suratni oldi.
Unda uchta chaqaloq va ularning yonida uchta ism yozilgan edi.
Birinchisi — Kim Yuna.
Ikkinchisi — Kang Dohyun.
Uchinchisi esa siyoh bilan o‘chirib tashlangan edi.
— Bu bolalar kim? — deb so‘radi Yuna.
Professorning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.
— Uchtangiz ham bir kechada tug‘ilgansiz. Va o‘sha kecha sodir bo‘lgan voqea sababli uchta oilaning taqdiri o‘zgargan.
Dohyun suratni professorning qo‘lidan oldi.
— Ota, bas qiling.
Professor unga qaradi.
— Sen hali ham hech narsani tushunmabsan.
U Yuna tomon burildi.
— Qizim, sen bilishing kerak bo‘lgan eng muhim narsa shuki, bu kitoblar kelajakni yozmaydi. Ular kelajakni o‘zgartiradi.
Shu zahoti qarorgohning barcha chiroqlari o‘chdi.
Qorong‘ilik ichida kimdir sekin qadam tashladi.
Keyin professorning ovozi eshitildi:
— U keldi...
Bir necha so
niyadan so‘ng chiroqlar yana yondi.
Professor yo‘q edi.
U turgan joyda esa bitta qora konvert yotardi.
Dohyun konvertni ochdi.
Ichida qisqa xat bor edi.
«Birinchi kitob ochildi. Ikkinchi merosxo‘r uyg‘ondi. Uchinchi esa hali ham bizning oramizda».
Dohyun xatni bukladi.
Yuna unga qaradi.
— Endi menga hammasini aytasiz.
Dohyun bir muddat jim turdi.
So‘ng past ovozda javob berdi:
— Yuna, biz izlayotgan inson... balki sening eng yaqin odamingdir.
U xatni stolga qo‘ydi.
Xatning pastki qismida yana bir jumla bor edi.
«ISHONCHINGNI HECH KIMGA BERMA. HATTO O‘ZINGGA HAM».
Davomi bor...
Izohlar
0