1-BOB. YANGI HAMKOR
Andijon. Kuzning sokin kunlaridan biri.
Shahar ko‘chalarida odatiy hayot davom etardi. Kimdir ishga shoshilar, kimdir kundalik yumushlari bilan band edi. Ammo shaharning chetroq qismida joylashgan kichik tergov bo‘limida kun odatdagidek boshlanmagan edi.
Kamol ish stolida yig‘ilib qolgan hujjatlarni ko‘zdan kechirayotgan, vaqti-vaqti bilan devordagi soatga qarab qo‘yardi. U bir necha yildan beri tergovchi bo‘lib ishlardi. Jiddiyligi, tartib-intizomga qat’iy rioya qilishi va ishga mas’uliyat bilan yondashishi bilan tanilgan edi.
Shunga qaramay, oxirgi paytlarda ayrim murakkab ishlar uning ham sabrini sinayotgandi.
Kamol bir muddat o‘yga toldi. So‘ng telefonini olib, tanish raqamni terdi.
— Alo, Abdulloh? Qayerdasan?
— Shahar markazidaman. Nima gap?
— Vaqting bormi? Bir gaplashib olishimiz kerak.
— Ovozingdan qarasam, oddiy suhbatga o‘xshamaydi.
Kamol yengil jilmaydi.
— To‘g‘ri topding. Bo‘limga kel. Muhim taklifim bor.
— Yaxshi. Yigirma daqiqada yetib boraman.
Telefon uzildi.
Oradan ko‘p vaqt o‘tmay, Abdulloh tergov bo‘limiga yetib keldi.
U eshikni taqillatib, ichkariga kirdi.
— Assalomu alaykum.
— Va alaykum assalom. Kel, Abdulloh. O‘tir.
Abdulloh xonaga bir nazar tashladi. Stol ustidagi tartibli hujjatlar, devordagi xarita, javonlarda terib qo‘yilgan papkalar va Kamolning jiddiy qiyofasi uning e’tiboridan chetda qolmadi.
— Xo‘sh, qanday muhim masala ekan? — dedi u stulga joylasharkan.
Kamol qo‘lidagi hujjatni chetga surdi.
— Bilasan, oxirgi paytlarda bir nechta murakkab ishlar bilan shug‘ullanyapmiz. Ayrim vaziyatlarda odatiy tergov usullari yetarli bo‘lmayapti.
— Demak, mendan yordam so‘ramoqchisan?
— Shunchaki yordam emas. Men senga ish taklif qilmoqchiman.
Abdulloh qoshlarini biroz ko‘tardi.
— Qiziq. Qanday ish?
— Tergov bo‘limida konsultant sifatida ishlashingni xohlayman.
Xonada bir necha soniya sukut cho‘kdi.
Abdulloh bu taklifni darhol qabul qilmadi. U Kamolga tikilib, uning yuz ifodasini kuzatdi.
— Nega aynan men?
Kamol javob berishga shoshilmadi.
— Chunki sen boshqalar e’tibor bermaydigan narsalarni payqaysan. Biror odam bilan suhbatlashganingda uning faqat gaplariga emas, o‘zini qanday tutishiga ham e’tibor berasan. Voqealarni boshqalardan farqli ravishda tahlil qilasan.
— Bu hali yaxshi tergovchi bo‘lishimni anglatmaydi.
— Men seni tergovchi bo‘lishga taklif qilayotganim yo‘q.
Abdulloh jilmaydi.
— Hech bo‘lmasa, buni to‘g‘ri tushunibsan.
Kamol ham jilmayib qo‘ydi.
— Sen kuzatuv va tahlil bilan shug‘ullanasan. Men esa rasmiy tergov, hujjatlar va protsessual masalalarni olib boraman. Bir-birimizni to‘ldirishimiz mumkin.
Abdulloh stol ustidagi hujjatlarga qaradi.
— Demak, men sening ishlaringga aralashib, hamma narsaga o‘z fikrimni bildiraman?
— Agar fikrlaring asosli bo‘lsa, albatta.
— Unda bir narsani oldindan kelishib olaylik.
— Eshitaman.
— Meni tergovchi deb atama. Men rasmiy tergovchi emasman. Mening vazifam — kuzatish, tahlil qilish va kerakli paytda o‘z fikrimni bildirish. Tergovchi esa sensan.
Kamol bosh irg‘adi.
— Kelishdik.
— Yana bir shartim bor.
— Yana?
— Har doim ham sen bilan bir xil fikrda bo‘lishim shart emas. Agar xulosang noto‘g‘ri deb hisoblasam, buni bemalol aytaman.
Kamol kulimsiradi.
— Men aynan shunday odamni izlayotgandim.
Abdulloh bir muddat jim qoldi. So‘ng o‘rnidan turdi.
— Yaxshi. Rozi bo‘laman.
Kamol ham o‘rnidan turib, unga qo‘l uzatdi.
— Unda hamkorligimiz muborak bo‘lsin.
Ular qo‘l berib ko‘rishishdi.
Bu oddiy kelishuvdek ko‘rinishi mumkin edi. Ammo ikkalasi ham hali oldinda qanday voqealar kutayotganini bilmasdi.
— Aytgancha, Abdulloh, — dedi Kamol yana joyiga o‘tirarkan. — Bir narsani bilmoqchiman.
— Qani, so‘ra.
— Senga biror ishni tahlil qilish uchun qancha vaqt kerak bo‘ladi?
Abdulloh atrofga qarab qo‘ydi.
— Ishning o‘ziga bog‘liq. Ba’zan bir necha daqiqa, ba’zan esa bir necha kun.
— Demak, aniq javob yo‘q?
— Hayotdagi hamma savolning javobi ham darhol topilavermaydi, Kamol.
— To‘g‘ri. Lekin ba’zan vaqt bizning foydamizga ishlamaydi.
Abdulloh uning gapidan keyin bir oz jiddiylashdi.
— Buni tez orada o‘rganishimizga to‘g‘ri keladiganga o‘xshaydi.
Kamol javob bermoqchi bo‘lganida, uning telefoni jiringlab qoldi.
U ekranga qaradi. Qo‘ng‘iroq tergov bo‘limidan edi.
— Eshitaman.
Telefonning narigi tomonidagi xodim nimanidir tushuntira boshladi. Kamolning yuzidagi xotirjamlik asta-sekin yo‘qoldi.
— Qayerda? … Tushunarli. Hozir yetib boramiz.
U telefonni qo‘ydi.
— Nima bo‘ldi? — so‘radi Abdulloh.
— Shaharning bir hududida odam jasadi topilibdi. Hozircha voqea tafsilotlari noma’lum. Tergov guruhi voqea joyiga yo‘l olmoqda.
Abdulloh stuldan turdi.
— Demak, birinchi ishimiz ham tayyor ekan-da?
— Shunday ko‘rinadi.
Kamol stol ustidagi kerakli hujjatlarni yig‘ishtirdi va xizmat kalitlarini oldi.
Abdulloh esa eshik tomon yurarkan, to‘xtab, Kamolga qaradi.
— Bir narsani unutma. Men sening o‘rningni egallash uchun kelmadim.
— Bilaman. Sen mening yonimda ishlaysan.
— Unda yaxshi. Chunki men buyruq berishni unchalik yoqtirmayman.
Kamol kulib yubordi.
— Buni keyinroq muhokama qilamiz.
Ular xonadan chiqishdi.
Yo‘lak bo‘ylab ketayotgan ikki insonning vazifasi bir xil emasdi. Biri qonun va dalillar asosida haqiqatni izlar, ikkinchisi esa ko‘pchilik payqamaydigan belgilar orasidan javob qidirardi.
Ammo ularni bitta maqsad birlashtirardi: haqiqatni aniqlash.
Mashina hovlidan chiqib, Andijon ko‘chalari tomon yo‘l oldi.
Abdulloh oynadan tashqariga qarab ketardi. Kamol esa oldinda ularni qanday voqea kutayotganini o‘ylardi.
Bu ularning birinchi hamkorlikdagi ishi edi.
Va bu hali boshlanishi edi…
Izohlar
0