HikoyaLiana oynadan tashqariga qarab, chuqur nafas oldi.
Yangi shahar.
Yangi universitet.
Yangi hayot.
U eski xotiralarni ortda qoldirishga qat’iy qaror qilgandi.
Ayniqsa, Emirni.
Bolalikdagi eng yaqin do‘sti.
Bir paytlar har kuni birga yurgan, birga kulgan, kelajak haqida minglab rejalar qilgan bola...
Ammo ular oxirgi marta uchrashgan kun Emir hech qanday tushuntirishsiz ketib qolgandi.
Shundan keyin esa yillar davomida undan hech qanday xabar bo‘lmadi.
Liana universitet hovlisiga kirarkan, telefoniga qaradi.
— Birinchi kun... hammasi yaxshi bo‘ladi, — deb o‘ziga pichirladi.
U auditoriyasini izlab ketayotganida kim bilandir to‘qnashib ketdi.
Qo‘lidagi kitoblar yerga tushdi.
— Kechirasiz...
Liana egilib kitoblarini yig‘a boshladi.
Qarshisidagi yigit ham unga yordam berdi.
— Hechqisi yo‘q.
Liana kitobini olish uchun qo‘l uzatganida, yigitning qo‘lidagi eski bilaguzukni ko‘rib qoldi.
Yuragi birdan hapqirib ketdi.
U bilaguzukni tanirdi.
Uni o‘zi o‘n yil oldin bir bolaga bergandi.
Liana asta boshini ko‘tardi.
Yigit ham unga tikildi.
Bir necha soniya ikkalasi ham gapira olmadi.
O‘sha tanish ko‘zlar...
Faqat endi ular bolalikdagidek emasdi.
— Liana?..
Uning qo‘lidagi kitob yerga tushib ketdi.
— Emir...
Emir sekin jilmaydi.
— Demak, sen ham shu yerda o‘qiysan.
Liana hayajonini yashirishga urinib:
— Ha... Tasodif ekan.
Emir unga bir necha soniya qarab turdi.
— Tasodifmi?
— Ha.
— Men esa bunga tasodif demagan bo‘lardim.
Liana nima deyishni bilmadi.
U yillar davomida undan xafa bo‘lib kelgandi.
Ammo hozir Emir qarshisida turganida, yuragining bir chetida o‘sha eski tuyg‘u yana uyg‘ongandek edi.
Liana ko‘zlarini olib qochdi.
— Men darsga kechikyapman.
U ketishga burildi.
Ammo Emir uning ortidan dedi:
— Liana.
U to‘xtadi.
— Nima?
Emir bir necha soniya jim turdi.
Keyin juda sokin ovozda:
— Men seni unutmaganman.
Liana unga qaradi.
Emir esa davom etdi:
— Va sen meni unutgan bo‘lsang ham...
U jilmaydi.
— Men seni kutganman.
Liananing yuragi tez ura boshladi.
U esa faqat bitta narsani o‘ylardi:
“Nega aynan hozir?”
Izohlar
0