2 Bob BEGONA DUNYO

2-QISM — Begona dunyo

Sara ko‘zlarini asta ochdi.

Avvaliga u qayerdaligini tushunmadi. Tepasida osmon ko‘rinardi, lekin bu osmon u bilgan osmon emasdi. Unda g‘alati binafsha rang tus bor, uzoqdagi bulutlar esa xuddi kumush rangda yaltirardi.

Sara qo‘llarini yerga tirab, sekin o‘rnidan turdi.

— Men qayerdaman?.. — dedi u pichirlab.

Atrofga qaradi.

Baland daraxtlar osmon tomon cho‘zilib ketgan, ularning barglari shamolsiz ham sekin tebranardi. Daraxtlar orasida mayda yorqin gullar ochilgan, ayrimlari esa xuddi ichidan nur taratayotgandek porlardi.

Sara bir necha qadam yurdi.

Keyin birdan to‘xtadi.

— Oyna...

U orqasiga qaradi.

Ammo qadimiy tosh oyna yo‘q edi.

Sara vahimaga tushib, atrofni qidira boshladi.

— Yo‘q... Yo‘q, bu mumkin emas.

U kelgan joyiga qaytishga urinib, daraxtlar orasidan yugurdi. Ammo qanchalik yursa ham, oyna ko‘rinmasdi.

— Men uyga qaytishim kerak...

Ko‘zlariga yosh keldi.

U buvisining uyini, ota-onasini va o‘zining oddiy hayotini o‘yladi.

Bir necha daqiqa oldin u shunchaki ovozning kimligini bilmoqchi bo‘lgan edi. Endi esa o‘zi ham bilmagan bir dunyoda yolg‘iz qolgan edi.

Shu payt uzoqdan qushning ovoziga o‘xshash, ammo Sara hech qachon eshitmagan tovush eshitildi.

Sara cho‘chib ketdi.

— Bu nima edi?

U sekin orqaga chekindi.

Butalar orasida nimadir qimirladi.

Sara qotib qoldi.

— Kim bor?

Javob bo‘lmadi.

Butalar yana qimirladi.

Sara ortiga o‘girilib yugurmoqchi bo‘lganida, oyoqlari ildizga ilinib ketdi va yerga yiqildi.

— Voy!

U qo‘llarini tirnab oldi.

Shu zahoti butalar orasidan katta, qoramtir jonzot chiqdi.

Sara qo‘rqib ketdi.

— Yo‘q!

U orqaga tisarila boshladi.

Jonzot unga tomon bir qadam tashladi.

Birdan havoda keskin tovush eshitildi.

— To‘xta!

Kimdir jonzotning oldiga otilib chiqdi.

Qo‘lida uzun qilich bor edi.

Yigit qilichini ko‘tarib, jonzotga qarshi turdi.

Bir necha soniyadan keyin jonzot ortga chekinib, daraxtlar orasida g‘oyib bo‘ldi.

Sara esa hayratdan gapira olmay qoldi.

Yigit unga o‘girildi.

U baland bo‘yli, qora sochli va jiddiy nigohli edi.

— Yaxshimisan?

Sara javob berolmadi.

Yigit qilichini tushirdi.

— Qo‘rqma. U ketdi.

Sara nihoyat gapira oldi.

— Sen... kimsan?

— Avval sen kimsan?

Sara hayron bo‘lib unga qaradi.

— Men Sara.

Yigitning nigohi o‘zgardi.

— Sara?

— Ha.

— Bu yerga qanday kelib qolding?

Sara atrofga qaradi.

— Men... bilmayman.

— Qayerdan kelding?

Sara bir oz sukut saqladi.

— Uyimdan.

Yigit sabrsizlanib so‘radi:

— Qaysi qirollikdan?

Sara qoshlarini chimirdi.

— Qirollik?

Yigit unga tikilib qoldi.

— Demak, sen bu dunyodan emassan.

Sara yuragi tez ura boshlaganini his qildi.

— Bu... qanday dunyo?

Yigit javob bermadi.

Sara uning ko‘zlariga qarab turdi.

— Men oynadan keldim, — dedi u nihoyat.

Yigitning yuzi jiddiylashdi.

— Qanday oyna?

— Qadimiy tosh oyna. Men unga tegdim... keyin ovoz eshitdim.

— Qanday ovoz?

Sara ovozni esladi.

“Sara, Sara... bu yoqqa kel. Seni kutyapman.”

— U meni ismim bilan chaqirdi.

Yigit bir muddat jim qoldi.

— Demak...

— Nima?

— Hech narsa.

— Menga ayt!

Yigit atrofga qarab oldi.

— Bu yerda qolishimiz xavfli. Men bilan yur.

Sara darhol bosh chayqadi.

— Yo‘q. Men seni tanimayman.

— To‘g‘ri.

— Unda nega senga ergashishim kerak?

Yigit unga jiddiy qaradi.

— Chunki bu o‘rmonni sen bilmaysan.

Sara jim qoldi.

— Men esa bilaman, — dedi yigit.

— Isming nima?

Yigit bir necha soniya sukut saqladi.

— Lion.

Sara uning ismini ichida takrorladi.

Lion.

— Sen menga zarar yetkazmaysanmi?

Lionning yuzida juda yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Agar zarar yetkazmoqchi bo‘lganimda, seni hozirgina o‘sha jonzotdan qutqarmagan bo‘lardim.

Sara beixtiyor jilmaydi.

Ammo ko‘nglidagi qo‘rquv hali ham ketmagan edi.

U Lionning ortidan yurdi.

Yo‘l davomida ular deyarli gaplashishmadi.

Bir ozdan keyin Sara chidamay so‘radi:

— Bu joyning nomi nima?

— Arven.

— Arven?

— Ha.

— Bu yerda odamlar yashaydimi?

— Juda ko‘p.

— Unda nega men hech kimni ko‘rmayapman?

Lion bir zum to‘xtadi.

— Chunki sen Arvenning odamlar yashamaydigan qismidasan.

Sara qo‘rqib ketdi.

— Unda bu jonzotlar-chi?

— Ular bu o‘rmonni qo‘riqlaydi.

— Nimani?

Lion Saraga qaradi.

— Ba'zi sirlarni.

Sara uning javobidan yanada qiziqib qoldi.

— Qanday sirlarni?

— Hali buni bilishing shart emas.

— Nega?

— Chunki sen bu dunyoga endigina kelgansan.

Sara indamay qoldi.

U Lionga qarab yurarkan, ichida g‘alati tuyg‘u paydo bo‘ldi.

U bu yigitni umuman tanimasdi.

Lekin negadir uning yonida yolg‘izligidan ko‘ra o‘zini xavfsizroq his qilardi.

Quyosh botishga yaqinlashganda ular daraxtlar orasidan kichkina uyga yetib kelishdi.

Sara uyga qarab qoldi.

— Bu sening uyingmi?

— Ha.

Lion eshikni ochdi.

— Ichkariga kir.

Sara eshik oldida bir oz ikkilanib turdi.

— Men bu yerda qolishim mumkinmi?

Lion unga qaradi.

— Bugun tunashing mumkin.

Sara ichkariga kirdi.

Ammo u hali bilmasdi...

Bu uyga kirishi bilan uning hayoti butunlay o‘zgarishini.

Va oynadagi sirli ovoz uni bu dunyoga shunchaki olib kelmaganini.

Kimdir uni aynan Lionga yetkazish uchun chaqirgandi.

Ammo buning sababini hozircha faqat bir kishi bilardi...

Oynadagi sirli ovoz egasi.