Hikoya1-QISM — Oynadagi ovoz
Sara 18 yoshda edi. U zamonaviy shaharda ulg‘aygan, oddiy hayot kechirardi. Ammo otasining boshiga tushgan muammolar sabab u oilasi bilan buvisining qishlog‘iga ko‘chib kelishga majbur bo‘ldi.
Qishloq Sara uchun begona edi. Shahardagi shovqin-suron, chiroqlar va tanish joylarning o‘rniga bu yerda jimjitlik, eski uylar va qorong‘i tunlar hukm surardi.
Buvisining uyi esa juda eski edi.
Uyda Sara ilgari hech qachon ko‘rmagan narsalar ko‘p edi. Ammo uni eng ko‘p qiziqtirgani — buvisining yerto‘lasida turgan ulkan, qadimiy tosh oyna bo‘ldi.
Oyna juda g‘alati edi. Uning atrofi naqshlar bilan qoplangan, yuzasi esa oddiy oynalarga o‘xshamasdi.
Bir kuni kechasi Sara yerto‘laga tushdi.
U oynaning yonidan o‘tayotganida birdan...
— Sara...
Qiz qotib qoldi.
Atrofga qaradi.
Hech kim yo‘q edi.
— Kim u? — dedi Sara qo‘rqinch bilan.
Bir necha soniya jimlik hukm surdi.
Keyin o‘sha ovoz yana eshitildi:
— Sara... bu yoqqa kel... seni kutyapman...
Bu safar ovoz aynan oynaning ichidan kelayotgan edi.
Sara sekin oynaga yaqinlashdi.
— Meni kim kutyapti?
Javob bo‘lmadi.
Sara qo‘lini oynaga yaqinlashtirdi.
Oyna yuzasi suvdek titray boshladi.
Qiz cho‘chib ketdi, ammo nimadir uni o‘ziga tortayotgandek edi.
U qo‘lini oynaning ichiga uzatdi.
Shu zahoti...
QO‘LI KIMNINGDIR QO‘LIGA TEGDI.
Sara qo‘rqib ketdi.
— Voy!
U qo‘lini tortib olishga urindi.
Ammo juda kech edi.
Noma’lum qo‘l uning bilagidan mahkam ushladi.
— Sara... nihoyat kelding...
Keyingi lahzada Sara butun vujudi bilan oynaning ichiga tortib ketildi.
— AAAA!
Yerto‘la yana jimjit bo‘lib qoldi.
Faqat qadimiy oynaning yuzasida g‘alati yorug‘lik miltillardi...
Va Sara g‘oyib bo‘lgan edi.
Izohlar
0