To‘y marosimi tugaganiga bir necha soat bo‘lgandi.
Kellian qarorgohiga olib boradigan arava sekin harakatlanardi. Uning ichida Roksy va Kellian bir-biriga qarama-qarshi o‘tirishardi.
Tashqarida kechki shahar chiroqlari ko‘zga tashlanar, ko‘chalarda odamlar odatdagidek o‘z ishlari bilan band edi.
Ammo Roksy uchun bu oddiy oqshom emasdi.
U endi Kleyan qasrida emasdi.
Uning yonida ukasi Lorenzo ham, singlisi Ruby ham yo‘q edi.
— Charchadingizmi? — deb so‘radi Kellian.
Roksy unga qaradi.
— Biroz.
Kellian yana derazadan tashqariga tikildi. Suhbatni davom ettirishga unchalik qiziqmagandek ko‘rinardi.
Roksy ham boshqa gapirmadi.
«Balki vaqt o‘tishi bilan hammasi yaxshi bo‘lar...»
U o‘zini shu fikr bilan tinchlantirishga harakat qildi.
Kellian qarorgohiga yetib kelishgach, xizmatkorlar ularni kutib olishdi.
— Xush kelibsiz, janob. Xush kelibsiz, xonim.
Roksy atrofga nazar tashladi.
Qarorgoh juda katta, xonalari hashamatli, jihozlari esa qimmatbaho edi. Ammo bu go‘zallikning hech biri unga iliqlik bermasdi.
U bu yerda o‘zini mehmondek his qilardi.
Xizmatkorlardan biri uni xonasiga boshlab bordi.
— Bu sizning xonangiz, xonim. Agar biror narsa kerak bo‘lsa, bizga aytishingiz mumkin.
— Rahmat.
Xizmatkor chiqib ketgach, Roksy deraza yoniga bordi.
Bog‘dagi gullar oy nurida ko‘rinib turardi.
U ko‘zlarini yumdi.
— Ruby...
Singlisining ertalabgi ovozi qulog‘ida yangragandek bo‘ldi.
«To‘ydan keyin ham biznikiga kelib turasiz-a?»
Roksy beixtiyor jilmaydi.
— Albatta, boraman...
U bu safar hech kimga emas, o‘ziga javob berdi.
Biroz vaqt o‘tgach, eshik taqilladi.
— Kiravering.
Xonaga Kellian kirdi.
U Roksyga bir qarab, keyin xona ichidagi kresloga o‘tirdi.
— Bir narsani oldindan aytib qo‘ymoqchiman.
Roksy unga yuzlandi.
— Eshitaman.
— Men shaxsiy hayotimga aralashishingizni istamayman.
Roksy bir necha soniya jim qoldi.
— Tushunmadim.
— Mening ishlarim, tanishlarim va kundalik hayotim bilan qiziqishingiz shart emas. Har kim o‘z hayoti bilan yashasa, muammolar kamroq bo‘ladi.
Roksy uning gaplarini diqqat bilan tingladi.
— Demak, siz mendan hech qanday munosabat kutmayapsizmi?
Kellian yelkasini qisdi.
— Buni o‘zingiz qanday tushunsangiz, shunday tushuning.
Roksy nigohini undan uzmadi.
— Unda siz ham mening hayotimga aralashmang.
Kellian unga qaradi.
— Kelishdik.
U o‘rnidan turdi va eshik tomon yurdi.
— Yana bir narsa. Kleyan oilangiznikiga borishingizga qarshi emasman. Faqat oldindan xabar bersangiz bo‘ldi.
Roksy bu gapni eshitib, biroz yengil tortdi.
— Xo‘p.
Kellian chiqib ketdi.
Tun ancha kech bo‘lgandi.
Roksy hali uxlamagan edi.
U karavot chetida o‘tirib, qo‘lidagi kichik oilaviy suratga qarardi.
Suratda Bert, Lorenzo, Ruby va Roksy birga tushishgandi.
U suratdagi har bir yuzga uzoq tikildi.
— Sizlarni juda sog‘indim...
Ko‘zlariga yosh keldi.
U suratni ehtiyotkorlik bilan stol ustiga qo‘ydi.
Ertaga yangi kun boshlanardi.
U endi Kellian qarorgohining bekasi edi. Oldinda uni qanday hayot kutayotganini bilmasdi.
Ammo bitta narsaga qat'iy qaror qilgandi:
U Kleyan oilasini hech qachon unutmaydi.
Hatto bu qarorgohda yolg‘iz qolgan taqdirida ham.
2-bob tugadi. 🌹
Izohlar
0