1-bob: Taqdir bilan bog‘langan nikoh
Kleyan gersogligida tong otdi.
Qasr odatdagidan ham gavjum edi. Xizmatkorlar yo‘laklarda shoshilib yurishar, zalga gullar joylashtirishar, katta derazalarga oppoq pardalar osishardi. Bugun bu yerda muhim voqea sodir bo‘lishi kerak edi.
Gersoglikning vorisi emas, balki uning eng katta tayanchi bo‘lib kelgan qiz — Roksana Kleyan turmushga chiqayotgan edi.
Ammo bu to‘yda hamma quvonayotgan bo‘lsa-da, kelinning o‘zi baxtli emasdi.
Roksy deraza yonida turar, tashqaridagi bog‘ga tikilardi. Uning uzun ko‘ylagi yer bo‘ylab yoyilib, yelkasiga tushgan sochlari mayin harakatlanardi. Biroq uning xayoli na libosida, na bugungi marosimda edi.
Uning butun fikri oilasida edi.
«Men ketganimdan keyin ular nima qilishadi?»
Bu savol so‘nggi kunlarda uning tinchini o‘g‘irlagandi.
Roksy Kleyan oilasining to‘ng‘ich qizi edi. Otasi Bert von Kleyan gersoglikka asos solgan insonlardan biri bo‘lib, oilaning obro‘si va kuchini yillar davomida mustahkamlab kelgandi.
Ammo Roksy bolaligidan oiladagi hamma narsaning o‘zi istagandek bo‘lishiga o‘rganmagan edi.
Onasi Rubekia uni dunyoga keltirganidan keyin hayotdan ko‘z yumgan. Shu sababli Roksy onasining mehrini uzoq vaqt his qilish imkoniga ega bo‘lmagandi.
Uning o‘rnini esa oilasiga bo‘lgan muhabbati bilan to‘ldirishga harakat qilardi.
Ayniqsa, ukasi Lorenzo va singlisi Ruby uchun.
Roksy ular xafa bo‘lishmasin, hech narsadan kamchilik sezishmasin deb ko‘p narsadan voz kechardi. Oilada biror muammo chiqsa, ko‘pincha uni hal qilish ham Roksy zimmasiga tushardi.
Otasi Bert esa Lorenzoga alohida mehr ko‘rsatardi.
Roksy bundan shikoyat qilmasdi. U oilasi uchun qilayotgan ishlarini hech qachon minnat qilmagan.
Ammo bugun...
Bugun u ilk bor o‘z hayoti haqida o‘ylashga majbur edi.
— Opa?
Orqadan tanish ovoz eshitildi.
Roksy o‘girildi.
Eshik oldida Ruby turardi. U opasining kelinlik libosiga qarab, hayrat bilan jilmaydi.
— Siz juda chiroyli ko‘rinyapsiz!
Roksy singlisining yuziga qarab, zo‘rg‘a jilmaydi.
— Rahmat, Ruby.
Ruby uning yoniga kelib, qo‘lidan ushladi.
— To‘ydan keyin ham biznikiga kelib turasiz-a?
Bu oddiy savol edi.
Ammo Roksy uchun u yuragiga sanchilgan ignadek tuyuldi.
U singlisining qo‘lini mahkamroq siqdi.
— Albatta, kelaman.
— Rostdanmi?
— Rostdan.
Ruby xursand bo‘lib bosh irg‘adi. U opasining ichidagi xavotirni to‘liq tushunmasdi. Uning nazarida, to‘y shunchaki yangi hayotning boshlanishi edi.
Ammo Roksy bunday o‘ylay olmasdi.
Chunki u turmushga chiqayotgan inson haqida ko‘p narsani eshitgandi.
Kellian.
Ayollar bilan ko‘p vaqt o‘tkazishi va yengiltakligi bilan tanilgan erkak.
Roksy bunday inson bilan turmush qurishni istamagandi. U oilasini tark etishni ham xohlamasdi.
Lekin uning istaklari hech kim uchun yetarlicha muhim bo‘lmadi.
— Roksana, tayyormisan?
Eshikdan otasining ovozi eshitildi.
Bert xonaga kirganida, Roksy singlisining qo‘lini qo‘yib yubordi.
— Ha, ota.
Bert qiziga bir qarab qo‘ydi.
— Bugun Kleyan oilasi uchun muhim kun. Bu nikoh ikki oilaning munosabatlarini mustahkamlaydi. Umid qilamanki, o‘z vazifangni tushunasan.
Roksy otasining ko‘zlariga qaradi.
U hech bo‘lmaganda shu lahzada otasi undan baxtlimisan, deb so‘rashini kutgandi.
Ammo bunday savol berilmadi.
— Ota, men siz bilan gaplashmoqchi edim.
— Nima haqida?
Roksy chuqur nafas oldi.
— Men bu nikohga rozi emasman.
Xonada sukunat cho‘kdi.
Ruby hayrat bilan opasiga qaradi. Bertning esa yuzidagi ifoda o‘zgarmadi.
— Bu masalani allaqachon hal qilganmiz, Roksana.
— Lekin men Kellian bilan yashashni istamayman. Uning qanday inson ekanini bilasiz. Men Kleyan oilasini ham tark etishni xohlamayman.
— Sen bu oilaning to‘ng‘ich qizisan. Ba’zan shaxsiy istaklaringdan voz kechishing kerak bo‘ladi.
— Men doim oilam uchun harakat qilganman, ota. Hech qaRoksy gapini tugata olmadi.
Chunki Bert uning so‘zlarini eshitishni istamasdi.
— Yetarli. To‘y boshlanishiga oz qoldi.
U shunday deb xonadan chiqib ketdi.
Roksy esa o‘sha joyida qotib qoldi.
Uning ko‘zlari achishardi, lekin yig‘lamadi.
«Men shuncha vaqt oilam uchun yashadim. Nahotki, o‘z hayotim haqida qaror qilishga ham haqqim bo‘lmasa?»
Ruby opasining qo‘lini sekin ushladi.
— Opa...
Roksy singlisiga qaradi.
— Hammasi yaxshi bo‘ladi, Ruby.
U bu gapni singlisiga aytdi.
Ammo o‘zi bunga ishonmasdi.
To‘y marosimi boshlandi.
Katta zalda mehmonlar yig‘ilgan, musiqa yangrar, hamma kelinning kirib kelishini kutardi.
Roksy oppoq libosda zal eshigi oldida turardi.
Uning qarshisida yangi hayot boshlanardi.
Ammo bu hayotni o‘zi tanlamagandi.
U bir lahza ortiga qaradi.
Uzoqda Lorenzo va Ruby turishardi.
Ruby opasiga jilmayib, qo‘l silkitdi.
Roksy ham unga javoban jilmaydi.
«Men sizlarni hech qachon unutmayman.»
So‘ng u oldinga qadam tashladi.
Zalning narigi tomonida Kellian kutib turardi.
Roksy uning yoniga yetib kelganida, Kellian unga qaradi. Uning yuzida Roksy kutgan iliqlik ham, samimiylik ham yo‘q edi.
Faqat xotirjamlik.
Go‘yo bu nikoh uning uchun oddiy bir kelishuvdan boshqa narsa emasdek.
Marosim davom etdi.
Roksy aytilgan so‘zlarni eshitdi, savollarga javob berdi va nihoyat, Kellian bilan turmush qurdi.
Shu tariqa, uning Kleyan qasridagi hayoti ortda qoldi.chon sizdan hech narsa talab qilmaganman. Faqat bu safar...
Izohlar
0