🖤 NAFRATDAN MUHABBATGACHA
London. 1-sentabr. Soat 08:20.
London tongi. Osmonda kulrang bulutlar, ko‘chalarda esa odatdagidek gavjumlik hukm surardi. Shahar yangi kunni boshlayotgan, odamlar ish va o‘qishga shoshilayotgan edi.
Shahar markazidagi nufuzli universitet oldida qora taksi to‘xtadi.
— Mana, nihoyat yetib keldik! — dedi Elena mashinadan tusharkan.
U telefonidagi xaritaga yana bir bor qaradi. Universitet binosi suratdagidan ham kattaroq va chiroyliroq edi.
Elena yangi hayotining birinchi kunini boshlayotgan edi.
U 19 yoshda. Universitetning xalqaro biznes fakultetiga qabul qilingan. O‘ziga ishongan, sho‘x, gapdon va biroz qaysar. Uning eng katta xususiyati — birovning gapiga indamay bosh egib turmasligi.
Elena sumkasini yelkasiga ilib, qo‘lidagi qahvani ichgancha universitet tomon yurdi.
Shu payt telefoniga xabar keldi. U ekranga qarash uchun boshini egdi.
Ammo…
SHALP!
Qo‘lidagi qahva kimningdir oppoq ko‘ylagiga to‘kildi.
— What the hell?! (Bu nima balo?!)
Elena seskanib boshini ko‘tardi.
Qarshisida baland bo‘yli, qora sochli, nihoyatda kelishgan yigit turardi. Uning oq ko‘ylagida katta jigarrang dog‘ paydo bo‘lgan edi.
Yigitning yuzidan jahli chiqqani bilinib turardi.
— Ko‘zingga qarab yurishni bilmaysanmi?! — dedi u keskin ohangda.
Elena avval ko‘ylakka, keyin yigitning yuziga qaradi.
— Uzr, ko‘rmay qoldim.
— Ko‘rmay qoldingmi? Ko‘zing telefonda bo‘lsa, odamlar bilan to‘qnashishing tabiiy.
Elena labini tishlab, o‘zini bosishga harakat qildi.
— Uzr so‘radim-ku. Yana nima qilishim kerak?
Yigit unga sovuq nigoh tashladi.
— Balki avval atrofingga qarab yurishni o‘rganarsan?
— Balki sen ham yo‘lingda turgan odamlarni chetlab o‘tishni o‘rganarsan?
Yigitning qoshlari chimirildi.
— Excuse me?
— Eshitishing qiyinmi? — dedi Elena.
U yigitning ko‘ylagiga yana bir qarab qo‘ydi.
— Aytgancha, oddiy kir yuvish kukuni ham bor. Yordam berishi mumkin.
— Sen hazillashyapsanmi?
— Yo‘q. Xayrli kun!
Elena ortiga qaramay universitet tomon yurib ketdi.
Yigit esa uning ortidan bir muddat qarab turdi.
— Unbelievable… — dedi u past ovozda.
Bu yigit Adrian Blackwood edi.
20 yoshda. Nufuzli Blackwood oilasining yagona o‘g‘li. Oilasi Londondagi yirik kompaniyalardan biriga egalik qilardi. Adrian ham universitetda biznes boshqaruvi yo‘nalishida tahsil olardi.
U boylik va obro‘ ichida ulg‘aygan. Odamlar uning gapini ikki qilmaslikka odatlanishgan. O‘zi esa buni oddiy hol deb bilardi.
Ammo hozirgina bir notanish qiz uning gapiga bemalol javob qaytardi.
Adrian bunday munosabatga o‘rganmagan edi.
Soat 09:10. Universitetning asosiy binosi.
Elena nihoyat kerakli auditoriyani topdi. Eshikni ochib ichkariga kirdi.
— Good morning, professor!
— Good morning. Sen yangi talabamisan?
— Ha, mening ismim Elena.
— Xush kelibsan. Marhamat, bo‘sh joyga o‘tir.
Elena auditoriyani ko‘zdan kechirdi. Oldingi qatorlarda joy yo‘q edi. Orqa tomonda esa deraza yonida bo‘sh stul ko‘rindi.
U o‘sha tomonga yurdi.
Sumkasini stulga qo‘yib, telefonini chiqardi.
Bir necha daqiqadan so‘ng auditoriya eshigi ochildi.
Ichkariga uch-to‘rt talaba kirib keldi.
Elena boshini ko‘tardi-yu, qo‘lidagi ruchkani tushirib yuborishiga sal qoldi.
Adrian.
U ham Elenani ko‘rdi.
Bir necha soniya ikkalasi bir-biriga qarab qoldi.
Adrian yonidagi bo‘sh joyga qaradi.
— Sen bu yerda ham bormisan?
Elena ko‘zlarini katta ochdi.
— Voy, seni yana ko‘rishim shartmidi?
— Ishonchim komil, bu savolni men berishim kerak.
— Unda so‘ra. Kim to‘sib turibdi?
Adrian javob bermadi. U Elenaning yonidagi stulga emas, undan ikki qator oldindagi joyga borib o‘tirdi.
Elena ichida kulib qo‘ydi.
«Xudoga shukur, hech bo‘lmasa yonimga kelmadi».
Soat 11:30. Tanaffus.
Elena universitet kafeteriyasida qahva va sendvich olib, deraza yonidagi stolga o‘tirdi.
U telefonida dugonasiga xabar yozdi:
«Birinchi kunimdayoq bitta o‘zini qirol deb hisoblaydigan odamga duch keldim. Ishqilib, boshqa ko‘rmayin.»
Xabarni yuborib, qahvasidan ichdi.
Shu payt yonidagi stolda ovoz eshitildi.
— Adrian, bugun ertalab nima bo‘ldi senga? Ko‘ylagingni kimdir rasvo qilibdimi?
— Bir qiz.
— Ha? Kim ekan?
— Bilmayman. Ismi Elena bo‘lsa kerak.
— Nima qilibdi?
— Qo‘lidagi qahvani ustimga to‘kdi. Keyin yana menga aql o‘rgatdi.
Do‘sti kulib yubordi.
— Balki uzr so‘ragandir?
— So‘radi. Lekin keyin yana gap qaytardi.
— Demak, qiziq qiz ekan.
Adrian unga qarab qo‘ydi.
— Men uchun emas.
Elena bu suhbatni beixtiyor eshitib qoldi. U boshini ko‘tardi.
— Xavotir olma, janob. Men ham sen bilan tanishishga qiziqmayman.
Adrian unga qaradi.
— Sen hali ham shu yerdamisan?
— Universitet hammaga ochiq, afsuski.
Adrian kulimsiragandek bo‘ldi, lekin bu kulgi emas, istehzo edi.
— Ba’zi odamlar kamroq gapirsa, yaxshiroq bo‘lardi.
Elena sendvichidan bir tishlam oldi.
— Ba’zi odamlar esa ko‘proq tarbiya olsa, yomon bo‘lmasdi.
Adrian o‘rnidan turdi.
— Enjoy your coffee. (Qahvangdan rohatlan.)
— Ko‘ylagingni yuvdirishni unutma!
Uning do‘sti kulgisini zo‘rg‘a ushlab turardi.
Adrian esa hech narsa demasdan kafeteriyadan chiqib ketdi.
Soat 15:40.
Darslar tugadi.
Elena universitet binosidan chiqib, taksi kutish uchun yo‘l chetiga bordi. Bugungi kun charchatgan bo‘lsa-da, yangi universitet unga yoqayotgandi.
U telefonidagi suratlarni ko‘zdan kechirib turganida, qora avtomobil kelib to‘xtadi.
Mashina oynasi sekin tushirildi.
Rulda Adrian edi.
Uning yonida do‘sti o‘tirardi.
Adrian Elenani ko‘rib, bir lahza to‘xtadi.
Elena ham unga qaradi.
— Yana senmi? — dedi Adrian.
Elena telefonidan ko‘z uzmay javob berdi:
— London katta shahar. Lekin seni har joyda uchrataverish ham mumkin ekan.
Adrian boshini chayqadi.
— Omadim yo‘q ekan.
— Nihoyat, bir gapda kelishdik.
Mashina yurib ketdi.
Elena esa kulib qo‘ydi.
— O‘zini kim deb o‘ylaydi-ya…
U hali bilmasdi: bu shunchaki tasodifiy uchrashuv emas, balki uzoq davom etadigan voqealarning boshlanishi edi.
Adrian esa o‘sha kuni bir narsaga qat’iy qaror qilgandi: bu qiz bilan imkon qadar kamroq uchrashish kerak.
Afsuski, universitetdagi keyingi kunlar uning bu qarorini ancha qiyinlashtirishi mumkin edi…
1-bob tugadi.
Davomi bor…
Izohlar
0