2-BOB. MEN SIZNING KOTIBANGIZ EMASMAN!

Defne ofis eshigidan shoshilib kirarkan, bir qo‘lida qahva, ikkinchisida rangli papkalar bilan muvozanat saqlashga urinardi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q! Bugun emas! — deb pichirladi u qog‘ozlari sirg‘alib tushayotganini ko‘rib.

Bir varaq polga tushdi. Keyin ikkinchisi.

U engashib, qog‘ozlarni yig‘a boshlaganida, qarshisida qora tuflilarni ko‘rdi.

— Ofisimizda yangi sport turi paydo bo‘ldimi? — dedi tanish, sovuqqon ovoz. — Qog‘oz yig‘ish bo‘yicha musobaqami?

Defne ko‘zlarini yumdi.

Faqat shu odam bo‘lmasin. Iltimos, faqat shu odam bo‘lmasin.

Boshini ko‘tardi.

Kerem Demir.

— Xayrli tong, janob direktor! — dedi u o‘rnidan turarkan. — Sizni ko‘rib, kunim yanada yorishib ketdi.

— Yuzingizdan bilinib turibdi.

— Men hislarimni yashira olmayman.

— Afsuski, buni sezib turibman.

Kerem engashib, yerda qolgan oxirgi varaqni oldi. Unda reklama loyihasining eskizi chizilgan edi. U bir zum qarab turdi.

— Bu nima?

Defne varaqni darhol uning qo‘lidan oldi.

— Kelajakdagi muvaffaqiyatimiz.

— Hozircha qog‘ozga o‘xshaydi.

— Sizning hazillaringiz ham hozircha hazilga o‘xshamaydi, lekin men umidimni yo‘qotganim yo‘q.

Kerem unga tikildi.

Defne tabassum qildi.

— Kechirasiz. Ishga tayyorman.

— Yig‘ilish o‘n daqiqadan keyin boshlanadi. Mijoz ham qatnashadi.

Defnening tabassumi sekin yo‘qoldi.

— Mijoz? Bugunmi?

— Ha. Sizning yangi g‘oyangizni ham ko‘rishni istashdi.

— Lekin siz ertaga tayyorlashimni aytgandingiz!

— Rejalar o‘zgaradi.

— Odamlar ham ovqatlanadi, janob direktor. Ba’zilar hatto uxlaydi ham.

— Sizga uyqu uchun alohida vaqt ajratib berishim kerakmi?

— Yo‘q. Faqat inson ekanligimni eslatib turishingiz yetarli.

Kerem soatiga qaradi.

— To‘qqiz daqiqangiz bor.

U ketdi.

Defne uning ortidan qarab qoldi.

— Bir kun kelib, siz ham mendan yordam so‘raysiz, janob Demir. O‘shanda men sizga sakkiz daqiqa beraman!

Konferensiya xonasida hamma joylashib bo‘lgan edi.

Mert Defnening yoniga o‘tirib, uning rangli papkalariga qaradi.

— Bu nima? Reklama loyihasimi yoki san’at muzeyi?

— Ikkalasi ham. Agar direktor meni ishdan bo‘shatmasa, tushuntirib beraman.

— Demak, bugun qiziqarli kun bo‘ladi.

— Mert, iltimos, meni asabiylashtirma.

— Menmi? Men bu xonadagi eng tinch odamman.

Shu payt Selin ularning yonidan o‘tdi.

— Mert, o‘tgan haftadagi hisobotni topshirdingmi?

— Albatta.

— Unda nega stolimda yo‘q?

Mert bir zum jim qoldi.

— Men uni... ruhiy jihatdan tayyorlab qo‘yganman.

Selin ko‘zlarini qisdi.

— Bugun tushgacha stolimda bo‘lsin.

U ketgach, Defne Mertga qaradi.

— Eng tinch odam, shundaymi?

— Hozir sen bilan gaplashishga vaqtim yo‘q, — dedi Mert jiddiy qiyofada. — Hisobotim bilan ruhiy suhbat o‘tkazishim kerak.

Defne kulgisini zo‘rg‘a bosdi.

Shu payt eshik ochildi.

Kerem xonaga mijozlar bilan birga kirdi. Uning yonida qimmatbaho kostyum kiygan, o‘ziga ishongan bir erkak bor edi.

— Barchangizga xayrli tong, — dedi Kerem. — Bu janob Arslan, yangi reklama kampaniyamiz bo‘yicha mijozimiz.

Hamma salomlashdi.

Janob Arslan o‘tirib, ekrandagi taqdimotga qaradi.

Kerem odatdagi rasmiy ohangda loyihani tushuntira boshladi. Birinchi slayd, ikkinchi slayd, uchinchi slayd...

Defne esa uning gaplarini tinglar ekan, qog‘oz chetiga kichkina odamchalar chizib o‘tirardi.

Mahsulot. Ishonch. Sifat. Natija.

U qalamini qo‘ydi.

Ammo odamlar qayerda?

— Defne xonim?

U boshini ko‘tardi.

Kerem unga qarab turardi.

— Sizning taklifingizni eshitmoqchimiz.

Defne papkasini ochdi. Qo‘llari biroz titrayotganini sezdi, lekin ovozini ishonchli chiqarishga harakat qildi.

— Menimcha, hozirgi loyiha yaxshi, lekin unda bir muammo bor.

Janob Arslan qiziqib oldinga egildi.

— Qanday muammo?

— Biz mahsulot haqida ko‘p gapiryapmiz. Ammo uni nima uchun tanlash kerakligini odamlarning hayoti orqali ko‘rsatmayapmiz.

Keremning nigohi unga qadaldi.

Defne davom etdi:

— Tasavvur qiling: uzoq ish kunidan keyin uyiga qaytgan ona, oshxonada otasiga yordam berayotgan bola, bir dasturxon atrofida yig‘ilgan oila. Biz shunchaki mahsulotni ko‘rsatmaymiz. Odamlar o‘sha lahzada his qiladigan iliqlikni ko‘rsatamiz.

U eskizni stol ustiga yoydi.

— Reklamani ko‘rgan odam: «Bu nima?» deb emas, «Men ham shunday lahzalarni istayman», deb o‘ylashi kerak.

Xonada jimlik cho‘kdi.

Janob Arslan eskizni qo‘liga olib, diqqat bilan ko‘zdan kechirdi.

— Qiziqarli fikr. Lekin bunday yondashuv xavfli. Biz mahsulotning o‘zini ikkinchi o‘ringa tushirib qo‘ymaymizmi?

Defne javob berishga chog‘landi, ammo Kerem undan oldin gapirdi.

— Bu xavfni hisobga olishimiz kerak. Defnening g‘oyasi hissiy jihatdan kuchli, lekin uni brendning asosiy maqsadi bilan uyg‘unlashtirishimiz lozim.

Defne unga hayrat bilan qaradi.

U mening fikrimni qo‘llab-quvvatladimi?

Kerem davom etdi:

— Men taklif qilaman: jamoamiz bugun ikkita konsepsiya tayyorlasin. Biri hozirgi strategiyaga asoslanadi, ikkinchisi esa Defnening g‘oyasi bilan ishlab chiqiladi. Ertaga natijalarni taqqoslaymiz.

Janob Arslan bosh irg‘adi.

— Kelishdik. Lekin ertaga tushgacha tayyor bo‘lishi kerak.

Defne ichida xo‘rsindi.

Yana bir kecha uyqusiz o‘tadi, shekilli.

Yig‘ilish yakunlandi.

Hamma chiqib ketayotganida, Kerem Defnega ishora qildi.

— Siz bir daqiqa qoling.

Mert uning yonidan o‘tayotib, pichirladi:

— Agar qaytib kelmasang, qahvangni menga qoldir.

— Yo‘qol, Mert.

— Men ham seni yaxshi ko‘raman!

Defne kulgisini bosib, Keremning oldiga bordi.

— Nega meni mijoz oldida gapirishga undadingiz? — so‘radi Defne.

— Chunki bu sizning g‘oyangiz edi.

— Men ertagacha tayyorlashga ulguraman deb o‘ylamagandim.

— Lekin gapirdingiz. Va fikringizni himoya qildingiz.

Defne uning yuziga diqqat bilan qaradi.

— Bu maqtovmi yoki meni yana ko‘proq ishlatish uchun aytilgan gapmi?

— Siz hamma gapimdan shubhalanishingiz shartmi?

— Siz hamma gapni buyruq ohangida aytishingiz shartmi?

Kerem javob berish o‘rniga, stol ustidagi eskizni ko‘rsatdi.

— G‘oyangizda imkoniyat bor. Uni rivojlantiring. Kerakli xodimlar bilan ishlashingiz mumkin.

Defne qoshlarini ko‘tardi.

— Demak, men o‘z jamoamni tanlaymanmi?

— Ha.

— Ish vaqtini ham kelishib olamizmi?

— Defne...

— Yaxshi, yaxshi. Shunchaki aniqlashtiryapman.

Kerem boshini chayqadi.

— Siz bilan oddiy suhbatlashishning o‘zi alohida loyiha ekan.

— Va men bu loyihada juda iste’dodliman.

Bu safar Keremning lablari chetida tabassum paydo bo‘ldi.

Juda qisqa.

Ammo Defne ko‘rishga ulgurdi.

— Siz hozir kuldingizmi? — dedi u hayrat bilan.

Kerem darhol jiddiylashdi.

— Yo‘q.

— Ko‘rdim!

— Siz noto‘g‘ri ko‘rdingiz.

— Men reklama mutaxassisiman, yuz ifodalarini ham tahlil qila olaman.

— Unda mening yuz ifodam sizga ertangi taqdimotingizni tayyorlashni maslahat beryapti.

Defne papkasini oldi.

— Xo‘p, janob direktor. Ertaga sizni hayratda qoldiraman.

— Men natijani kutaman.

— Natijani olasiz. Faqat qahvangizni mahkam ushlang.

U eshik tomon yurdi.

— Defne?

U ortiga o‘girildi.

— Ha?

— Bugun yaxshi ishladingiz.

Defne bir lahza jim qoldi.

U bu gapni kutmagandi. Ayniqsa, Keremdan.

— Rahmat, — dedi u bu safar hazilsiz.

So‘ng eshikdan chiqdi.

Kerem esa bir necha soniya o‘sha joyda turib qoldi.

U Defnening iste’dodini qadrlayotganini bilardi.

Ammo uning kulgisi nega kayfiyatini o‘zgartirayotganini hali tushunmasdi.

Mert Defnening yoniga kelib, uning kompyuter ekranidagi reklama loyihasiga qaradi.

— Hali ham ishlayapsanmi? — dedi u. — Menimcha, bu reklama tayyor bo‘lguncha shu yerda qarib qolamiz.

Defne kulib yubordi.

— Sen yordam berish o‘rniga gapirsang, albatta, qarib qolamiz!

— Mayli, unda men g‘oyalar beraman, sen esa meni daho deb maqtaysan.

— Avval birorta yaxshi g‘oya ber, keyin o‘ylab ko‘raman.

Ikkalasi yana kulib yuborishdi.

Shu payt Kerem kabinetidan chiqib, ularning yonidan o‘tdi. U Defne bilan Mertning shunchalik quvnoq suhbatlashayotganini ko‘rib, beixtiyor to‘xtadi.

— Ish vaqti tugagan bo‘lsa ham, bu yerda kulgi davom etyapti, shekilli, — dedi u sovuqqina ohangda.

Defne unga qarab jilmaydi.

— Xavotir olmang, janob direktor. Biz ishlayapmiz. Yoki kulish ham kompaniya qoidalariga zidmi?

Mert kulgisini zo‘rg‘a bosdi.

Kerem unga bir qarab qo‘ydi.

— Ertangi taqdimotga tayyorlanishingizni maslahat beraman. Vaqtni bekor sarflamang.

— Albatta, janob direktor, — dedi Defne beozorgina. — Bizning ishimiz sizni xavotirga solmasin.

Kerem boshqa hech narsa demay, kabinetiga qaytdi.

Defne uning ortidan qarab, Mertga pichirladi:

— Bugun direktorimizning kayfiyati yana ajoyib ekan.

Mert kulib yubordi.

Ammo kabinet ichida Kerem o‘zini ishga berishga urinsa-da, xayoli beixtiyor tashqaridagi kulgiga qaytardi. Nega Defnening Mert bilan bunchalik bemalol kulishishi unga yoqmay qoldi?

U bu savolga javob topolmadi. Balki shunchaki charchagandir...

Yoki bu uning o‘zi ham hali tushunmagan ilk rashkidir? 💗