Hikoya— Men ishdan bo‘shatildimmi?
Defne Yilmaz qo‘lidagi qahva stakaniga, keyin esa qarshisidagi baland bo‘yli erkakka qaradi.
Erkakning qora kostyumi ko‘krak qismidan boshlab jigarrang qahvaga belangan edi. Uning qimmat soati ham bir necha tomchi qahvadan qutulmagan.
Ofis yo‘lagida sukunat hukm surardi.
Bir necha soniya oldin bu yerda o‘nlab odamlar yurib, gaplashib, kulib o‘tayotgan edi. Endi esa hamma tomoshabin bo‘lib qolgandi.
Defne ichida o‘zini ming marta koyidi.
Birinchi ish kunim. Birinchi soatim. Ajoyib natija, Defne! Endi faqat kompaniyani yoqib yuborish qoldi.
— Sizningcha, bu kulgilimi? — dedi erkak.
Uning ovozi sokin edi. Ammo aynan shu sokinlik Defneni baland ovozdan ko‘ra ko‘proq qo‘rqitdi.
— Yo‘q, albatta, — dedi Defne darhol. — Juda noqulay vaziyat. Men hozir salfetka olib kelaman.
U orqasiga burildi.
— To‘xtang.
Defne to‘xtadi.
— Ismingiz?
— Defne Yilmaz.
Erkakning qoshlari biroz ko‘tarildi.
— Demak, yangi reklama mutaxassisi siz ekansiz.
Defne ichida yomon narsani sezdi.
— Ha. Nega?
— Chunki men Kerem Demirman. Sizning bevosita rahbaringiz.
Defne ko‘zlarini yumdi.
Yo‘q. Iltimos, bu tush bo‘lsin. Men uyg‘onishga tayyorman.
U ko‘zlarini ochdi. Kerem hamon qarshisida turardi.
— Janob Demir, men vaziyatni tushuntirib bera olaman.
— Eshitaman.
— Men liftga kechikayotgan edim. Qo‘limda qahva, sumkam, telefonim va hayotimdagi barcha muammolar bor edi. Keyin kimdir yo‘lakda to‘satdan chiqib qoldi…
— O‘sha kimdir men bo‘laman.
— Ha. Afsuski, siz.
Yo‘lakning narigi tomonidan kimdir yo‘talib yubordi. Bu yo‘tal kulgini yashirishga urinishga juda o‘xshardi.
Kerem boshini sekin burib, atrofdagilarga qaradi.
Hamma birdan ish bilan band bo‘lib qoldi.
U yana Defnega yuzlandi.
— Mening kabinetimga kiring.
— Albatta, janob Demir.
Defne bir qadam tashladi, keyin ortiga qayrilib qo‘shib qo‘ydi:
— Aytgancha, kostyumingiz uchun uzr. Lekin qahva yaxshi edi.
Kerem unga tikildi.
Defne esa nihoyat o‘zining hayotidagi eng yomon qaror — ortiqcha gapirish — yana bir bor g‘alaba qozonganini angladi.
Keremning kabineti xuddi uning o‘ziga o‘xshardi: tartibli, zamonaviy va ortiqcha buyumlarsiz.
Stol ustida hujjatlar aniq tartibda joylashtirilgan. Derazadan Istanbulning gavjum ko‘chalari ko‘rinardi. Xonaning bir burchagida katta qora divan, boshqa tomonida esa kitoblar bilan to‘la javon bor edi.
Defne eshik oldida tik turdi.
— O‘tiring, — dedi Kerem.
U o‘tirdi.
— Bugun ishga kirgan kuningizmi?
— Ha.
— Va siz birinchi ish kuningizni rahbaringizga qahva quyish bilan boshladingiz.
— Men buni rejamga kiritmagandim.
Kerem unga uzoq qarab turdi.
— Siz doim shunday javob berasizmi?
— Qanday?
— Har bir vaziyatni hazilga aylantirib.
Defnening tabassumi biroz so‘ndi.
— Yo‘q. Faqat odamlar meni tushunmasdan turib hukm qilganlarida.
Bu safar Kerem darhol javob bermadi.
Defne ham o‘zining ortiqcha gapirib yuborganini angladi. U ishga kelganining birinchi kunidayoq rahbariga xarakterini tushuntirishni rejalashtirmagan edi.
— Men sizni hukm qilganim yo‘q, — dedi Kerem nihoyat. — Lekin bu kompaniyada mas’uliyat muhim. Sizdan yaxshi ish kutaman. Hazillaringiz esa ishga xalaqit bermasin.
— Men ham sizdan bir narsani kutaman.
Kerem qoshini ko‘tardi.
— Nimani?
— Xodimlaringiz bilan odamdek gaplashishingizni.
Xona yana jim bo‘lib qoldi.
Defne o‘z gapidan qo‘rqib ketdi. Ammo uni qaytarib olmoqchi emasdi.
Kerem kreslosiga suyandi.
— Siz juda dadil ekansiz.
— Bu yaxshi xususiyatmi yoki ishdan bo‘shatilishimga yana bir sababmi?
Uning lablari chetida deyarli sezilmaydigan tabassum paydo bo‘ldi.
— Buni vaqt ko‘rsatadi.
Kerem stol ustidagi papkani unga uzatdi.
— Bu sizning birinchi loyihangiz. Ertaga ertalabgacha takliflaringizni tayyorlang.
Defne papkani ochdi. Ichida kompaniya yangi reklama kampaniyasi uchun tayyorlagan materiallar bor edi.
U bir necha sahifani ko‘zdan kechirdi.
Keyin yana o‘qidi.
So‘ng boshini ko‘tardi.
— Janob Demir, bu kampaniya ishlamaydi.
Keremning yuzidagi tabassum darhol yo‘qoldi.
— Nima dedingiz?
— G‘oya yomon emas. Lekin u odamlarning e’tiborini tortmaydi. Juda rasmiy, juda sovuq. Mahsulotni sotmoqchisiz, ammo reklamada hech qanday his yo‘q.
— Siz kompaniyada bir soat ham ishlamadingiz.
— Shuning uchun tashqaridan qanday ko‘rinishini hali unutmaganman.
Kerem papkani yopdi.
— Unda menga yaxshiroq g‘oya taklif qiling.
— Ertaga ertalabgacha?
— Aynan.
Defne papkani oldi va o‘rnidan turdi.
— Yaxshi. Lekin menga ijod qilish uchun erkinlik kerak.
— Natija ko‘rsating. Keyin erkinlik haqida gaplashamiz.
Defne eshik oldiga kelgach, ortiga o‘girildi.
— Janob Demir?
— Yana nima?
— Kostyumingizni kimyoviy tozalash xarajatini maoshimdan ushlab qolmang, iltimos. Hali birinchi maoshimni olganim yo‘q.
Kerem bir necha soniya unga qarab turdi.
— Chiqishingiz mumkin, Defne.
U eshikni ochib, tashqariga chiqdi.
Eshik yopilishi bilan Kerem ko‘zlarini yumdi va chuqur nafas oldi.
So‘ng stol ustidagi telefonni ko‘tardi.
— Mert, yangi xodimimiz haqida menga barcha hujjatlarni olib keling.
Telefonning narigi tomonidan kulgi eshitildi.
— Qaysi yangi xodim? Sizga qahva quygan qiznimi?
— Mert.
— Xo‘p, xo‘p. Hozir olib kelaman.
Bir oz jimlikdan keyin Mert yana gapirdi:
— Aytgancha, Kerem, sizning ovozingiz g‘alati eshitilyapti.
— Nima deganingiz bu?
— Odatda kimnidir ishdan bo‘shatmoqchi bo‘lsangiz, ovozingiz bundan ham sovuqroq bo‘ladi. Bu safar esa…
— Mert, telefonni qo‘ying.
— Tushunarli. Demak, qiz sizga yoqibdi.
Kerem aloqani uzdi.
— Bema’ni gap, — deb pichirladi u.
Ammo ko‘zlari Defne chiqib ketgan eshikka qayta-qayta qarayotganini o‘zi ham sezmay qoldi.
Shu paytda Defne ochiq ofisdagi o‘z joyiga yetib kelgan edi.
U papkani stolga qo‘yib, stulga cho‘kdi.
— Birinchi kuning qanday o‘tyapti? — dedi yonidan kelgan yigit.
Defne boshini ko‘tardi. Qarshisida tabassumi yuzidan arimaydigan, qo‘lida ikkita shirinlik ushlab turgan yigit turardi.
— Agar seni kompaniyaga shikoyat qilish uchun yuborishgan bo‘lsa, navbatga tur. Men bugun allaqachon direktor bilan uchrashdim.
Yigit kulib yubordi.
— Men Mertman. Reklama bo‘limida ishlayman. Sen esa, aftidan, bizning yangi yulduzimizsan.
— Nega?
— Chunki Kerem Demirning kabinetidan tirik chiqding. Bu yerda buni hamma ham uddalay olmaydi.
Defne kuldi.
— Men shunchaki unga qahva to‘kdim.
— Shunchaki?!
Mert ko‘zlarini katta ochdi.
— Qizim, sen birinchi kuningdayoq tarixga kirding.
— Men tarixga emas, yaxshi maoshli ishga kirishni istagandim.
— Unda senga bitta maslahat: xo‘jayinimiz bilan bahslashma.
Defne papkani ochdi.
— Kech qolding. Men allaqachon bahslashib bo‘ldim.
Mert uning yonidagi stulga o‘tirdi.
— Unda ikkinchi maslahat: agar u senga yana qiyin loyiha bersa, menga ayt. Men popkorn olib kelaman.
Defne kulib yubordi.
U shu zahoti Mert bilan chiqishib ketishini bilmagandi. Balki bu kompaniyada hammasi yomon bo‘lmas.
Telefoniga xabar keldi.
Kerem Demir:
Ertaga soat 09:00. Taqdimotingiz tayyor bo‘lsin. Kechikmang.
Defne javob yozdi:
Defne:
Xavotir olmang, janob Demir. Ertaga qahvasiz kelaman.
U xabarni yubordi-da, mamnun jilmaydi.
Bir necha soniyadan keyin javob keldi.
Kerem Demir:
Yaxshisi, qahvani uyda qoldiring.
Defne kulib yubordi.
— Men bu odamni bir kun ham ko‘tara olmayman, — dedi u.
Mert unga qaradi.
— Kimni?
— Hech kimni.
Ammo Defne o‘sha paytda hali bilmasdi: ertangi taqdimot nafaqat uning ishdagi kelajagini, balki Kerem bilan munosabatini ham butunlay o‘zgartirishi mumkin edi.
Chunki u tayyorlayotgan g‘oya kompaniyaning yillar davomida ishlatib kelgan usulini shubha ostiga qo‘yardi.
Va Kerem Demir hech qachon o‘z fikridan osonlikcha qaytmaydigan inson edi.
Izohlar
0