HikoyaBahorning ilk kunlari edi.
Maktab hovlisidagi sakura daraxtlari oppoq gullarga burkangan, mayin shamol esa ochiq derazalardan sinfxonalarga kirib, pardalarni sekin tebratardi. Yo'laklarda o'quvchilarning ovozlari yangrar, kimdir yaqinlashib kelayotgan ta'til haqida gapirar, yana kimdir do'stlari bilan kulishardi.
Bahor ko'pchilik uchun yangi boshlanish edi.
Kimdir yangi do'stlar orttirishni, kimdir o'zgarishni, yana kimdir ilgari aytishga jur'at etolmagan so'zlarini nihoyat aytishni istardi.
Ammo Kaito uchun bu shunchaki navbatdagi kun edi.
U sinfning eng kamgap o'quvchisi hisoblanardi. Darslarda savol berilmasa, deyarli gapirmas, tanaffus paytida esa boshqalarga qo'shilish o'rniga kitobini olib, maktab kutubxonasiga yo'l olardi.
Ba'zi sinfdoshlari uni kibrli deb o'ylashardi.
Boshqalari esa odamlar bilan muloqot qilishni yoqtirmaydi, deb hisoblashardi.
Aslida, Kaito ham bularning hech biriga aniq javob bera olmasdi.
U shunchaki odamlar orasida nima deyishni bilmasdi.
Ba'zan suhbatga qo'shilishni xohlardi, lekin kerakli so'zlar xayoliga kelmasdi. Ba'zan kimdir bilan do'stlashishni istardi, ammo birinchi qadamni tashlashning o'zi unga qiyin tuyulardi.
Shuning uchun kitoblar uning uchun qulayroq edi.
Kitoblar undan gapirishni talab qilmasdi. Ular uning jimligini g'alati deb hisoblamasdi. Ularni istagan paytda ochish, istagan paytda yopish mumkin edi.
Kaito uchun buning o'zi yetarli edi.
Kutubxonaning eng chekkasidagi stol uning sevimli joyi bo'lib, derazadan tushadigan quyosh nurlari tushdan keyin aynan shu stolning ustiga sochilardi.
O'sha kuni ham u odatdagidek kitob o'qib o'tirgan edi.
Tashqarida sakura gullarining ayrim yaproqlari shamolda uchib, deraza tokchasiga qo'nardi. Kutubxonada esa sahifalarning shitirlashi va devordagi soatning bir maromdagi chiqillashi eshitilardi.
Kaito navbatdagi sahifani ochayotganida, qarshisidagi stulning oyoqlari pol bo'ylab sekin surildi.
U ko'zlarini kitobdan uzdi.
Qarshisida bir qiz turardi.
Uzun sariq sochlari yelkalari uzra tushgan, ko'zlarida esa atrofdagi narsalarga samimiy qiziqish bilan qaraydigan odamlarga xos bir iliqlik bor edi.
Qiz stulga ishora qildi.
— Salom. Shu yerga o'tirsam maylimi?
Kaito bir lahza unga qarab turdi-da, indamay bosh irg'adi.
— Rahmat!
Qiz o'tirdi va sumkasidan ikkita kitob chiqardi. Ulardan birini ochmoqchi bo'ldi-yu, keyin yana Kaitoga qaradi.
— Aytgancha, ismim Tsumugi. Bir sinfda o'qiymiz.
Kaito kitobining sahifasini barmog'i bilan belgilab qo'ydi.
— Bilaman.
Tsumugi ko'zlarini kattalashtirdi.
— Rostdanmi? Ismimni bilasanmi?
— Sinf rahbari davomat olganda ismingni aytganini eshitgan edim.
Bir soniya sukut cho'kdi.
Keyin Tsumugi kulib yubordi.
Uning kulgisi baland emasdi, ammo kutubxonaning jimjitligida juda ravshan eshitildi.
— Demak, sen hammani eshitib yurarkansan-u, o'zing hech kim bilan gaplashmaysanmi.
Kaito javob bermadi.
— Men seni bu yerda ko'p ko'raman, — davom etdi qiz. — Har kuni deyarli bir xil vaqtda kelasanu, o'sha burchakdagi stolga o'tirasan. Ba'zan seni kutubxonachi hamma ketganidan keyin chiqarib yuboradiganga o'xshaydi.
— Bo'lishi mumkin.
— Bo'lishi mumkin? — Tsumugi kulimsiradi. — Sen doim shunday qisqa javob berasanmi?
— Odatda.
— Qiziq.
Kaito yana kitobiga qaradi. U suhbat tugadi, deb o'ylagan edi.
Ammo Tsumugi ketishga shoshilmadi.
U stol ustidagi kitobning muqovasiga qaradi.
— Nima o'qiyapsan?
— Alkimyogar.
Qizning ko'zlari chaqnadi.
— Paulo Coelho?
Kaito unga qayta qaradi.
— Ha xuddi o'zi.
— Men ham uni juda yaxshi ko'raman!
Bu safar Kaito javob berishga shoshilmadi.
Tsumugi kitobini chetga surdi.
— Ayniqsa, inson o'z orzularini izlab yo'lga chiqishi haqidagi g'oya menga yoqadi. Ba'zan odam o'zi izlayotgan narsani topish uchun juda uzoqqa ketishi kerakdek tuyuladi. Lekin oxirida eng muhim narsalar doim yonida bo'lganini tushunishi mumkin.
U bir oz o'ylanib qoldi.
— Senga-chi? Senga kitobning nimasi yoqadi?
Kaito derazaga qaradi.
U bu savolga oldin ham javob bergan edi, ammo hech qachon boshqa birovga aytmagan.
— Odam ba'zan o'z hayotini o'zi tanlayotgandek o'ylaydi, — dedi u sekin. — Lekin aslida uni o'zgartiradigan narsalar haqida oldindan bilmaydi.
Tsumugi jim bo'lib qoldi.
Kaito gapini davom ettirmadi.
U qizning yana savol berishini kutdi. Ammo Tsumugi shunchaki jilmaydi.
— Bu juda yaxshi javob bo'ldi.
— Shunchaki fikrimni aytdim.
— Baribir yaxshi fikr.
Shundan keyin suhbat davom etdi.
Avval kitoblar haqida gaplashishdi. Keyin musiqa haqida. Tsumugi o'zining sevimli qo'shiqlari haqida gapirib berdi, Kaito esa ayrimlarini eshitganini aytdi.
Keyin mavzu bahorga ko'chdi.
Tsumugi sakura gullarining juda chiroyli ekanini, ammo ularning qisqa vaqt ichida to'kilib ketishi uni biroz xafa qilishini aytdi.
— Nega? — so'radi Kaito.
— Chunki inson ba'zan chiroyli narsalarning doimiy bo'lishini xohlaydi. Lekin ular aynan qisqa vaqt davomida mavjud bo'lgani uchun ham qadrli bo'lishi mumkin.
Kaito unga qaradi.
Bu gap unga nimagadir juda tanishdek tuyuldi.
Balki u ham ilgari shunday o'ylagandir. Balki shunchaki bu fikrni hech qachon so'zlarga aylantirmagandir.
Ular qancha vaqt suhbatlashganini sezmay qolishdi.
Nihoyat, kutubxonachi javonlar orasidan ko'rinish berdi.
— Bolalar, kutubxona yopiladi. Kitoblaringizni joyiga qo'yib, uyga boringlar.
Tsumugi soatga qarab, hayrat bilan o'rnidan turdi.
— Shuncha vaqt o'tdimi?
Kaito kitobini yopdi.
— Ko'rinib turibdiki shunday.
— Ertaga ham shu yerga kelasanmi?
Kaito sumkasini yelkasiga osdi.
— Balki.
Tsumugi boshini biroz egib, unga qaradi.
— Men kelaman. Agar sen ham kelsang, suhbatimizni davom ettiramiz.
U kitoblarini sumkasiga joyladi-da, eshik tomon yurdi.
Ketishidan oldin ortiga o'girildi.
— Ertagacha, Kaito!
— Ertagacha.
Qiz eshikdan chiqib ketdi.
Kaito esa bir necha soniya o'sha tomonga qarab turdi.
So'ng sumkasini olib, kutubxonadan chiqdi.
Maktab hovlisida bahor shamoli esardi. Sakura daraxtlaridan uzilgan yaproqlar yo'lak bo'ylab uchib yurardi.
Kaito odatdagidek uyiga qaytishi kerak edi.
Ammo negadir bugungi kun avvalgilariga o'xshamasdi.
U yo'lda ketayotib, o'zini kutilmaganda bir savol haqida o'ylayotganini sezdi.
Ertaga Tsumugi yana kelarmikan?
Bu savolning o'zi g'alati edi.
Axir, u ertaga ham kutubxonaga borardi. U har kuni u yerga borardi. Tsumugi keladimi yoki yo'qmi, buning unga qanday aloqasi bo'lishi mumkin?
Shunday deb o'yladi-yu, baribir ertangi kunni kutayotganini inkor eta olmadi.
O'sha oqshom Kaito kitobini ochdi.
Ammo bir necha daqiqa davomida birorta sahifani ham o'qiy olmadi.
Xayolida esa birgina ovoz takrorlanardi.
«Ertagacha, Kaito!»
U deraza tomon qaradi.
Tashqarida bahor shamoli sakura yaproqlarini uchirardi.
Kaito hali bilmasdi: ba'zan insonning butun hayotini o'zgartirish uchun katta voqea yoki kutilmagan mo'jiza kerak bo'lmaydi.
Ba'zan buning uchun shunchaki bir notanish qizning qarshingdagi stulga o'tirishi kifoya.
Izohlar
0