
Sevinchning taqdiri
Aybsizning ko‘z yoshlari
Muslim singlisi Zebuzarning boshiga tushgan kulfat uchun Akromdan qasos olishga qat’iy qaror qilgan edi. U oilasi bilan xayrlashib, Amerikaga yo‘l oldi.
Muborak xola o‘g‘lini kuzatar ekan, yuragi bezovta edi.
— Bolam, ehtiyot bo‘l. O‘zingni asra. Biz seni kutamiz, — dedi u ko‘zlariga yosh olib.
Muslim onasini quchoqladi.
— Xavotir olmang, oyijon. Hammasi yaxshi bo‘ladi. Tez orada qaytaman, — dedi.
U Sevinch bilan ham xayrlashdi. Sevinch erining qo‘lini mahkam ushlab:
— Sizni kutaman. Faqat o‘zingizni ehtiyot qiling, — dedi.
Muslim uning peshonasidan o‘pib, yo‘lga chiqdi.
Ammo u bu safar ortga qaytmasligini hech kim bilmasdi...
Amerikadagi fojia
Muslim Amerikaga yetib borgach, Akromni izlay boshladi. U uzoq surishtiruvlardan keyin Akromni topdi. Ammo Akrom oddiy bir yigit emas, balki giyohvand moddalar savdosi bilan shug‘ullanuvchi jinoiy guruhning boshlig‘i bo‘lib chiqdi.
Muslim bu haqiqatni bilgach, Akrom bilan yuzma-yuz kelishga qaror qildi.
U singlisining hayotini barbod qilgan insondan javob talab qilmoqchi edi. Ammo Akromning atrofidagi odamlar bunday qarshilikni kechirish niyatida emasdi.
Kutilmaganda yuz bergan to‘qnashuvda Muslim halok bo‘ldi.
Bu xabar O‘zbekistonga yetib kelganida, butun oila larzaga tushdi.
Muborak xolaning dardi
Muborak xola o‘g‘lining vafot etganini eshitib, o‘zini yo‘qotib qo‘ydi.
— Yo‘q! Bu yolg‘on! Mening bolam o‘lmagan! Muslimim hali qaytadi! — deya faryod chekdi u.
Uning uchun endi hayotning mazmuni qolmagandek edi. Bir paytlar orzu-havas bilan yashagan, boyligi va hashamati bilan ko‘zga tashlangan bu ayol endi eng katta boyligidan — o‘g‘lidan ayrilgandi.
Sevinch ham erining o‘limi haqidagi xabarni eshitib, dod solib yig‘ladi. Uning ko‘z oldidan Muslim bilan o‘tgan kunlari, to‘y kechasi aytilgan shirin so‘zlari va xayrlashuvlari bir-bir o‘tdi.
U endi kimga suyanardi? Kim uni «azizam» deb chaqirardi?
Ammo bu xonadonda Sevinchning dardini tushunadigan odam topilmadi.
Aksincha, hamma uning ustiga ayb ag‘darishga tushdi.
— O‘g‘limni sening deb yo‘qotdim! — dedi Muborak xola alam bilan. — Agar sen bo‘lmaganingda, Muslimim Amerikaga bormasdi!
Sevinch ko‘z yoshlarini tiyolmay:
— Oyijon, men nima ayb qildim? Men ham turmush o‘rtog‘imdan ayrildim-ku! Men ham uni kutayotgandim... — dedi.
Ammo Muborak xola uning gaplarini eshitishni istamadi.
— Bu uydan chiqib ket! Endi seni ko‘rishga ko‘zim yo‘q!
Sevinch nima deyishini bilmay qoldi. U kelin bo‘lib kirgan xonadonidan endi beva, yolg‘iz va aybsiz holda haydalayotgan edi.
Zebuzarning pushaymoni
Muslimning o‘limi Zebuzarni ham qattiq larzaga soldi.
U akasining Amerikaga borishiga o‘zining boshidan o‘tgan voqealar sabab bo‘lganini, Akromni izlab ketgan akasi endi qaytmasligini o‘ylab, o‘zini kechira olmadi.
Kun sayin uning ruhiy ahvoli yomonlashib bordi.
— Hammasiga men sababchiman... Akamni ham yo‘qotdim. Sevinchning ham hayotini barbod qildim... — deb o‘zini ayblardi u.
Bir kuni Zebuzar o‘z joniga qasd qildi. Uni birinchi bo‘lib otasi topdi.
— Qizim! Zebuzarim! — deya baqirdi u.
Ammo endi juda kech edi...
Bu xonadonda birin-ketin yuz bergan fojialar oilani butunlay parokanda qildi. Ota o‘g‘lidan, ona o‘g‘li va qizidan ayrildi. Bir paytlar kulgi va shodlikka to‘la bo‘lgan uyga endi sukut va motam cho‘kdi.
Sevinchning yolg‘izligi
Sevinch esa qo‘lida hech narsasiz, ko‘zlarida yosh bilan ota uyiga qaytdi.
Uning yuragi parcha-parcha edi. Sevimli turmush o‘rtog‘idan ayrilgan, o‘zi aybdor bo‘lmasa-da, butun bir oilaning nafratiga duchor bo‘lgan edi.
Eng achinarlisi, Sevinch hali bir narsadan bexabar edi.
Uning farzand ko‘ra olmayotganiga ham sabab bor edi. Zebuzar uzoq vaqt davomida uning ovqatlariga yashirincha homiladorlikdan saqlovchi dorilar qo‘shib kelgan edi.
Sevinch esa buni bilmas, o‘zini nega ona bo‘la olmayotganidan hayron bo‘lib yurardi.
Oradan vaqt o‘tib, u shifokorga murojaat qilishga qaror qildi. Tekshiruvlar va suhbatlar davomida shifokor Sevinchning uzoq vaqt davomida homiladorlikdan saqlovchi dorilar qabul qilganini aniqladi.
Sevinch bu gaplarni eshitib, dahshatga tushdi.
— Menmi? Men hech qanday dori ichmaganman-ku! — dedi u ko‘zlariga yosh olib.
Shunda u o‘z hayotida sodir bo‘lgan voqealarni birma-bir eslay boshladi. Zebuzarning unga bo‘lgan sovuq munosabati, ovqatlariga qo‘shilgan noma’lum dorilar...
Endi hammasi ayon bo‘layotgandek edi.
Sevinch boshini egib, yig‘lab yubordi.
Uning aybi nima edi? Faqat yaxshi kelin bo‘lishga, hammaga mehr ko‘rsatishga harakat qilganimi?
Bir paytlar orzu qilgan oilaviy baxti endi faqat xotiralarda qolgandi.
Ammo hayot hali Sevinch uchun o‘z hukmini aytib bo‘lmagan edi...
Izohlar
0