Sevinch o‘n sakkiz yoshini qarshilayotgan edi. U juda ham go‘zal qiz edi: qoshlari-yu ko‘zlari qop-qora, sochlari uzun va mayin. Uni ko‘rgan har bir inson unga mahliyo bo‘lardi. Qo‘llari chaqqon, har qanday ishning uddasidan chiqardi.
Kunlarning birida uning uyiga sovchilar kelishdi. Sovchilar orasidagi gap-so‘zlar Sevinchning dadasiga ma’qul tushdi. Sevinch qanchalik qarshilik qilmasin, oxir-oqibat o‘zidan o‘n yosh katta Muslim ismli yigitga unashtirildi.
Nihoyat, ular ilk bor yuzma-yuz ko‘rishadigan kun ham keldi.
Muslim suhbatni boshladi:
— Assalomu alaykum. Qalaysiz, yaxshimisiz?
O‘n sakkiz bahorni qarshilagan Sevinch shu paytgacha biror marta yigit kishi bilan bunday suhbatlashmagan edi. Shu sababli u juda hayajonlanardi. Qo‘llari titrar, yuragi tez urardi. Hayajondan zo‘rg‘a:
— Vaalaykum assalom, — deya oldi-yu, yana nigohini yerga qadadi.
To‘g‘ri, Muslim juda chiroyli yigit edi. Ammo u Sevinchdan o‘n yosh katta edi.
Kunlar o‘tdi, haftalar oyga ulanib ketdi. Nihoyat, Sevinch va Muslimning to‘y kuni ham yetib keldi...Sevinchning yuragi bu turmushga chiqishni istarmidi yoki yo‘qmi, buni faqat uning o‘zi bilardi. Ammo taqdir uni o‘zidan o‘n yosh katta Muslim ismli yigit bilan bir umrga bog‘layotgandek edi.
Muslimning oilasi badavlat, Sevinchning oilasi esa oddiy, kamtarona yashaydigan kambag‘al oilalardan edi.
Nihoyat, to‘y kuni ham yetib keldi.
Sevinch olib kelgan sarpo-suruqlar Muslimning ota-onasiga unchalik ma’qul kelmadi. Ammo shuncha xarajat qilib, to‘yga tayyorgarlik ko‘rib qo‘yishganini o‘ylab, to‘yni bekor qilishmadi.
To‘y boshlandi...
Kelin tarafdan kelgan qizlar Muslimning hashamatli uyini ko‘rib, hayratdan yoqa ushlashdi.
— Voy, dugonajon, qara! Sevinch shunday badavlat xonadonga kelin bo‘lyapti. Qoyil!
— Ha, qarang-a, Sevinchning omadi chopibdi. Muslimbekdek yigitga turmushga chiqyapti, — deyishardi ular.
Ammo hech kim bu go‘zal kelinning qalbida qanday dard borligini bilmasdi. Hech kim Sevinchning bu turmushga o‘z xohishi bilan emas, majburiy qarorlar va bosimlar ostida rozi bo‘lganini tasavvur ham qilmasdi.
Uning o‘n sakkiz bahorini qarshilagan dugonalari Sevinchning ko‘nglidan nimalar o‘tayotganini bilishmasdi.
To‘y kuni Sevinchdan go‘zal kelin yo‘q edi. U oppoq libosda barchaning nigohini o‘ziga tortardi. Ammo uning tabassumi ortida qancha yosh, qancha armon yashiringanini hech kim sezmasdi.
Nihoyat, to‘y ham o‘z nihoyasiga yetdi.
Kech tushdi. Go‘yo osmon ham Sevinchning dardini his qilgandek, yomg‘ir quya boshladi. Avval mayin tomchilar yog‘di, so‘ng kuchli jala butun atrofni shovqinga to‘ldirdi.
Sevinch esa yangi xonasiga kirdi.
To‘yning ilk kechasi...
Muslim suhbat boshladi:
— Sevinch, endi sen mening umr yo‘ldoshimsan. Men seni asrayman, istagan narsangni muhayyo qilishga harakat qilaman. Faqat hayajonlanma. Men seni juda yaxshi ko‘raman. Shuni hech qachon unutmagin: sen men uchun dunyodagi eng go‘zal, eng chiroyli qizsan. Hayotimda sendan boshqa hech kim bo‘lmaydi.
Muslim shu gaplarni aytar ekan, Sevinchning yuziga mehr bilan qarardi.
Ammo Sevinchning xayolidan nimalar o‘tayotganini, yuragida qanday qo‘rquv va iztirob borligini faqat uning o‘zi bilardi...Sevinch o‘gay ona qo‘lida ulg‘aygan edi. O‘gay onasining o‘z farzandi bo‘lmagani sababli Sevinchni badavlat xonadonga, Muslimga turmushga berishga harakat qilgan edi. Uning bu qarorida Sevinchning baxtidan ko‘ra, oilaning mol-mulki va manfaatlari muhimroq edi.
Sevinchning ko‘zlarida yosh bor edi. Bir tomondan, ota uyini tark etayotganidan yuragi ezilardi. Ikkinchi tomondan esa, o‘zini baxtli his qilardi. Axir ko‘plab qizlar orzu qiladigan hashamatli hayot unga ham nasib etayotgandek edi.
Ammo u hali oldinda qanday sinovlar kutayotganini bilmasdi.
To‘y ham o‘tib, yangi hayot boshlandi.
Kelin Sevinch tong sahardan uyg‘ondi. Hovlini supurdi, uylarni tartibga keltirdi va nonushta tayyorlashga kirishdi. Dasturxonga qaymoq, tuxum va boshqa noz-ne’matlarni qo‘ydi.
So‘ng qaynonasi Muborak xolani va qaynotasini uyg‘otdi.
Bu xonadonda Muslimning singlisi Zebuzar ham yashardi. U Sevinchdan atigi to‘rt yosh katta edi.
Sevinch ichida:
«Endi Zebuzar bilan opa-singildek bo‘lib ketamiz. Yoshimiz ham unchalik farq qilmaydi. Balki menga dugonadek bo‘lar», deb o‘yladi.
Ammo Sevinchning bu shirin xayollari uzoqqa bormadi.
Zebuzar unga juda sovuq munosabatda bo‘lardi. Har bir ishidan kamchilik izlar, go‘yo Sevinchning bu xonadonga kelganidan mamnun emasdek ko‘rinardi.
Sevinch esa hali hammasi yaxshi bo‘lib ketishiga ishonardi. U yangi oilasiga mehr berishni, hammaga yoqishni va yaxshi kelin bo‘lishni istardi.
Lekin u bir narsani bilmasdi: ba’zan inson eng katta sinovlarni aynan baxtli bo‘laman deb kirgan xonadoniZebuzar zamonaviy hayotni yaxshi ko‘radigan, ochiq-sochiq kiyinadigan, tungi klublarga boradigan, bazm-u ziyofatlarni yoqtiradigan qiz edi. Sevinch esa uning mutlaqo aksi edi.
Sevinch juda xushmuomala, odobli, og‘ir-bosiq, har bir insonning ko‘nglidan joy olishni biladigan qiz edi. Uning shirin muomalasi, samimiy tabassumi va yuzidan taralib turadigan nuri barchani o‘ziga rom etardi.
Uyga kelgan mehmonlar Muborak xolaga:
— Muborak opa, keliningiz juda ham odobli, xushmuomala ekan. Qo‘llari shirin, muomalasi undan-da shirin. Har bir ishiga qoyil qolasan kishi. Ilohim, baxtini bersin, — deb maqtashardi.
Bunday gaplarni eshitgan Zebuzarning jahli chiqardi. Chunki u bilan Sevinchning yoshi orasida atigi to‘rt yil farq bor edi. Ammo Zebuzarga hali birorta ham sovchi kelmagan, Sevinch esa allaqachon kelin bo‘lib, yangi oilasida hurmat qozonayotgan edi.
Kunlar o‘tdi, oylar o‘tdi...
Zebuzarning noto‘g‘ri tanlovlari oxir-oqibat uni og‘ir vaziyatga olib keldi. U homilador bo‘lib qoldi. Ammo u bilan yurgan yigit bu xabarni eshitgach, Zebuzarni tashlab, chet elga qochib ketdi.
Zebuzar nima qilishini bilmay qoldi. U qornidagi homiladan qutulish niyatida birin-ketin shifokorlarga murojaat qildi. Ammo uning holatini eshitgan shifokorlar bunday ishga rozi bo‘lishmadi.
Shifokorlar unga ilk homiladorlikni to‘xtatishning sog‘lig‘i uchun xavflari, kelajakda farzand ko‘rish bilan bog‘liq muammolar yuzaga kelishi mumkinligini tushuntirishdi.
Ammo Zebuzar bularning hech birini eshitishni istamasdi. Uning xayolida faqat bitta fikr bor edi: bu homiladorlikdan qanday bo‘lmasin qutulish.
Kunlar o‘tgan sari uning qorni bilinib borardi. Ota-onasi bu sirni bilib qolishidan qo‘rqardi. Shu sababli u tobora xonasiga qamalib, odamlardan o‘zini olib qochadigan bo‘ldi.
U homiladorligini hammadan yashirishga urinardi. Ammo vaqt o‘tmoqda, sir esa kundan-kunga oshkor bo‘lishga yaOxiri Zebuzar homiladorlikni to‘xtatishga mo‘ljallangan tabletkalarni ichishni boshladi.
Ammo u bu qarorining qanday oqibatlarga olib kelishini tasavvur ham qilmasdi. Og‘riq shu qadar kuchli ediki, Zebuzar xonasiga qamalib oldi. Hatto ota-onasini ham xonasiga kiritmasdi.
Kunlarning birida Muborak xola hovlidagi yumushlar bilan band bo‘lganida, Sevinch Zebuzarning xonasiga kirib qoldi.
U Zebuzarni ko‘rib, dahshatga tushdi.
— Zebuzar, sizga nima bo‘ldi? Nega bunday ahvolda yotibsiz? — deb qo‘rqib so‘radi.
Zebuzar esa Sevinchga jahldor nigoh bilan qaradi.
— Menga hech narsa bo‘lgani yo‘q! Xonamdan chiqib keting! Agar bu haqda biror kishiga, ayniqsa akamga aytsangiz, sizni bu uydan ketkazaman! — deb baqirdi.
Sevinch uning ahvolidan qattiq xavotirga tushdi. Zebuzar qattiq og‘riqdan azob chekayotgan, atrof esa qon bilan bulg‘angan edi.
Sevinch nima qilishni bilmay qoldi. Bir tomondan, qayinsinglisining ahvoli uni qo‘rqitardi, ikkinchi tomondan, Zebuzarning tahdidlari uni ikkilanib qo‘ygandi.
Zebuzar esa homiladorlikni to‘xtatish oqibatida juda ko‘p qon yo‘qotgan edi. Unga zudlik bilan tibbiy yordam kerak edi.
Sevinch o‘sha lahzada bir narsani angladi: inson qanday xato qilmasin, uning hayoti xavf ostida qolganida yordamga muhtoj bo‘ladi.
U Zebuzarning sirini saqlashdan ko‘ra, uning hayotini asrab qolishSevinch bu holatni ko‘rib, nima qilishini bilmay qoldi. Oxiri Muslimga hammasini aytishga qaror qildi.
U darhol Muslimning oldiga borib, bo‘lgan voqealarni birma-bir tushuntirdi. Zebuzarning xonasiga kirganini, uni juda yomon ahvolda ko‘rganini, xonasi qon bilan bulg‘anganini va qayinsinglisi homiladorligini yashirib kelganini aytib berdi.
Bu gaplarni eshitgan Muslimning rangi oqarib ketdi.
Muborak xola ham qo‘rquvdan nima qilishini bilmay qoldi. U darhol qizining xonasiga yugurdi. Ammo eshik ichkaridan qulflangan edi.
— Muslim! Tezroq, eshikni och! — deb baqirdi onasi.
Muslim eshikni ochishga urindi. Nihoyat, eshik ochildi.
Ular xonaga kirishlari bilan dahshatli manzaraga duch kelishdi. Zebuzar qon ichida, holsiz yotardi.
Ularni ko‘rgan Zebuzar uyalib, qo‘rquvdan yig‘lay boshladi.
— Oyijon... Men ataylab bunday qilmoqchi emasdim. Meni kechiring, oyijon! Iltimos, meni kechiring! — deb zorlanardi u.
Muslim esa ko‘rgan manzarasidan joyida qotib qoldi. U singlisining bunday ahvolga tushishini hech qachon tasavvur qilmagan edi.
Muborak xola esa qizining yoniga yugurdi.
— Qizim, nima qilib qo‘yding? Nega bizdan yashirding? Voy, bolam! — deb yig‘ladi.
Xonani qon hidi tutgan, Zebuzar esa tobora holsizlanib borardi.
Muslim nima qilishini bilmay, sarosimaga tushdi.
Shunda Muborak xola o‘zini qo‘lga olib:
— Tezroq! Qizimni shifoxonaga olib boraylik! Bu ahvolda uni bir daqiqa ham qoldirib bo‘lmaydi! — dedi.
O‘sha lahzada bu xonadonda hech kimning boyligi, obro‘si yoki odamlarning gap-so‘zi muhim emasdi. Endi ular uchun eng muhimi — ZebuzarMuslim, Muborak xola va Zebuzar shoshilinch ravishda shifoxonaga yo‘l olishdi.
Mashinaning orqa o‘rindig‘ida qizini bag‘riga bosib o‘tirgan Muborak xolaning xayolidan ming xil o‘y o‘tardi.
«Nahotki qizimdan ayrilsam? Nahotki endi uni avvalgidek ko‘ra olmasam? Ey Xudoyim, qizimni o‘zing asra!» deb ichida tinmay duo qilardi.
Shifoxonaga yetib kelishlari bilan Zebuzarni zudlik bilan reanimatsiya bo‘limiga olib ketishdi.
Oradan ancha vaqt o‘tdi. Nihoyat, shifokor tashqariga chiqdi. Uning yuzidagi jiddiylik Muborak xolaning yuragini yanada ezdi.
— Qizingizning ahvoli og‘ir edi. Afsuski, uning hayotini saqlab qolish uchun bachadonini olib tashlashga majbur bo‘ldik. Endi u tabiiy yo‘l bilan farzand ko‘ra olmaydi, — dedi shifokor.
Bu gapni eshitgan Muborak xola nima deyishini ham, nima qilishini ham bilmay qoldi.
Uning dunyosi ag‘dar-to‘ntar bo‘lgandek edi.
Bu paytda Sevinch uyda xavotir bilan o‘tirardi.
«Nahotki Zebuzar meni bu voqeada aybdor qilsa? Nahotki endi bu xonadonda menga tinchlik bo‘lmasa? Ey Xudoyim, nima bo‘ladi endi?» deb o‘ylardi.
Nihoyat, Zebuzarni palataga joylashtirishdi. Ammo u hech kim bilan gaplashishni istamasdi. Shifokorlarning farzand ko‘ra olmasligi haqidagi gaplari uning butun hayotini qorong‘ilikka aylantirgandi.
Shifoxonadan chiqqach ham Zebuzar Sevinch bilan gaplashmadi. Hatto unga bir og‘iz shirin so‘z aytishga ham ko‘ngli bo‘lmadi.
Muborak xola qizining hayotga bo‘lgan qiziqishi so‘nib borayotganini ko‘rib, ich-ichidan ezilardi.
Muslim singlisi bilan gaplashib, uning boshidan nimalar o‘tganini bilishni istardi. Ammo Muborak xola bunga yo‘l qo‘ymasdi. U qizi yana ruhiy tushkunlikka tushib, o‘ziga biror zarar yetkazishidan qo‘rqardi.
Kunlar o‘tdi, oylar o‘tdi...
Asta-sekin Zebuzar o‘ziga kela boshladi. Hayotga qiziqishi yana ortdi.
Bir kuni Muslim singlisining yoniga o‘tirib, jiddiy ohangda so‘radi:
— Zebuzar, seni bu ahvolga solgan yigit kim edi? Kim edi u nomard?
Zebuzar javob bermadi.
— Singlim, ayt. Nega mendan yashiryapsan?
Uning ko‘zlariga yosh keldi.
— Aka, u ketdi...
— Kim ketdi?
— O‘sha nomard... Meni tashlab ketdi. Men o‘shanda butun hayotimni yo‘qotgandek bo‘ldim.
— Kim u, singlim? Ismini ayt!
Zebuzar yig‘lagancha javob berdi:
— Qoshimboyning erka o‘g‘li... Ekman.
Bu ismni eshitgan Muslimning jahli chiqdi. U singlisining boshiga tushgan kulfatning sababchisi kimligini endi bilgan edi.
Shu kunlarda Muslimning otasi ham chet eldan qaytib keldi.
Muslim onasi, Zebuzar va Sevinchni yoniga chaqirdi.
— Otam bu voqealarni bilmasligi kerak. Agar bilib qolsa, hech birimizni tinch qo‘ymaydi. Shuning uchun hozircha bu sirni o‘zimizda saqlaymiz. Hech kimga hech narsa aytmanglar, — deb tayinladi.
Ammo Muslimning singlisiga beradigan savollari tugamasdi. U Ekman haqida hamma narsani bilishni istardi.
Nihoyat, Muslim Qoshimboyning oilasi va uning erka o‘g‘li Ekrom bilan bog‘liq bu ishni aniqlash uchun Amerikaga borishga qaror qildi.
Sevinch esa bu voqealardan keyin uyda tinchlik bo‘lishini, endi hayoti yaxshi tomonga o‘zgarishini kutardi.
Ammo u bir narsani bilmasdi...
Inson qalbida nafrat va hasad ildiz otsa, u o‘zi ham kutmagan yomonliklarga qo‘l urishi mumkin.
Zebuzar Sevinchni tobora ko‘proq yomon ko‘ra boshladi. U akasining mehrini, oiladagi hurmatni va mehmonlarning maqtovlarini Sevinchga ravo ko‘rmasdi.
Eng yomoni, Zebuzar Sevinchning ham ona bo‘lish baxtiga erishishini istamasdi.
U Sevinchning homilador bo‘lishiga to‘sqinlik qilish maqsadida uning ovqatlari orqali yashirincha homiladorlikdan saqlovchi dorilar berishni boshladi.
Sevinch esa bundan mutlaqo bexabar edi. U qayinsinglisining niyatini xayoliga ham keltirmasdi.
Kunlar o‘tdi, oylar o‘tdi. Sevinch va Muslimning turmush qurganiga ham ancha vaqt bo‘ldi. Ammo hali ham farzand xabari yo‘q edi.
Bir kuni Muborak xolaning tavallud ayyomi munosabati bilan uyga ko‘plab mehmonlar yig‘ildi.
Dasturxon atrofida o‘tirgan ayollardan biri Muborak xolaga qarab:
— Muborakjon, keliningiz bilan ancha vaqt bo‘ldi-ku. Nahotki hali ham xushxabar bo‘lmasa? To‘ylari bo‘lganiga ham ancha bo‘ldi, — dedi.
Muborak xola bir zum jim qoldi.
So‘ng o‘zini qo‘lga olib:
— Hali yosh-ku, singlim. Nasib qilsa, xushxabar ham bo‘lib qolar, — deb javob berdi.
Shu payt boshqa bir mehmon gapga qo‘shildi:
— Zebuzaringizni ham so‘rab kelayotganlar ko‘payibdi. Sovchilar og‘iz solayotgan ekan. Yaqinda uning ham to‘yini qilarsiz-a?
Bu gapni eshitgan Muborak xola yana sukutga cho‘mdi.
Chunki u qizining boshidan o‘tgan voqealarni, bachadoni olib tashlanganini va endi hech qachon ona bo‘la olmasligini o‘ylab ketdi.
Uning yonida o‘tirgan singlisi Binafshaxon esa opasining xayolga cho‘mganini sezib qoldi.
— Muborakjon, nima bo‘ldi? Nimani o‘ylab qoldingiz? — deb so‘radi.
Muborak xola javob berishga ulgurmay, Binafshaxon kulib gap boshladi:
— Ha, tushundim! Yana sayohatlarni o‘ylayapsiz-da! Har tug‘ilgan kuningizdan keyin eringiz sizni Maldiv, Antaliya, Dubay kabi joylarga olib boradi-ku. Qoyil, shunday boyvachcha eringiz bor. Sizga havas qilsa arziydi. Baxtingizga ko‘z tegmasin!
Hamma bu gaplardan kulib yubordi.
Ammo Muborak xolaning xayoli boshqa joyda edi.
Uning ko‘z oldidan qizining bolaligi, kulgusi, shifoxonadagi holati va «Oyijon, meni kechiring», degan yig‘isi ketmasdi.
U ichida:
«Ey Xudoyim, shu hayotimda boshimga bundan ortiq sinov solma. Qizimning baxtini ko‘rishni menga ham nasib et. Hech bo‘lmasa, uning ko‘ngliga taskin ber», deb duo qilardi.
Atrofdagilar Muborak xolaning boyligi, sayohatlari va baxtli hayotiga havas qilishardi.
Ammo bu hashamatli hayot ortida qanday dard yashiringanini faqat Muborak xolaning o‘zi bilardi...ning hayotini saqlab qolish edi. muhimligini tushundi.qinlashayotgan edi...da boshdan kechiradi...
Izohlar
2Davomi qachon chiqadi
Yaqinda