HikoyaKulrang osmon ostida shahar jim edi.
Loyd Rofult yo‘l chetida qimirlamay turardi.
Atrofida odamlar vaqti-vaqti bilan o‘tib ketardi. Kimdir shoshardi, kimdir do‘konlar tomon burilardi, yana kimdir ot aravasini boshqarib, tosh yo‘l bo‘ylab ketardi.
Hammasi oddiy edi.
Juda oddiy.
Lekin Loyd uchun bu oddiylikning o‘zi g‘alati tuyulardi.
U hech narsani tanimasdi.
Ko‘chalarni ham.
Binolarni ham.
Odamlarni ham.
Hatto osmonga qaraganda ham ichida hech qanday tanishlik hissi paydo bo‘lmasdi.
— Bu yer...
Loyd sekin gapirdi.
— Mening dunyom emas.
U bu gapni ovoz chiqarib aytganidan keyin o‘zi ham biroz jim qoldi.
“Mening dunyom.”
Bu ibora qayerdan kelganini bilmasdi.
Ammo ich-ichidan bu gap to‘g‘ri ekanini his qilardi.
Loyd qo‘lini cho‘ntagiga soldi.
Hech narsa.
Na pul.
Na hujjat.
Na biror tanish buyum.
Faqat bo‘shliq.
— Agar bu mening dunyom bo‘lmasa...
U ko‘chaga qaradi.
— Unda men qayerdan keldim?
Javob yo‘q.
U bir qadam tashladi.
Keyin yana bir qadam.
Ammo qayerga borishini bilmasdi.
Kutubxonaga qaytish ham mumkin edi.
Lekin qaytishni istamasdi.
O‘sha joyda qolganida, o‘zini go‘yoki devorlari yopilib kelayotgan xonada qamalib qolgandek his qilgan edi.
Shuning uchun oldinga yurishdan boshqa chorasi yo‘q edi.
Shu payt uzoqdan g‘ildirak ovozi eshitildi.
G‘ijir...
G‘ijir...
Loyd boshini ko‘tardi.
Tosh yo‘l bo‘ylab ot aravasi yaqinlashib kelardi.
Aravaning g‘ildiraklari yo‘lning notekis joylariga urilganida, temir qismlaridan mayda tovushlar chiqardi.
Loyd yo‘l chetiga surildi.
Arava unga yaqinlashib, asta-sekin to‘xtadi.
Ot boshini silkidi.
Arava yonidagi qora plashli ayol esa Loydga tikildi.
U bir necha soniya hech narsa demadi.
Go‘yoki ko‘rgan narsasiga ishonmayotgandek.
Keyin uning ko‘zlari kattalashdi.
— Loyd?
Loyd qotib qoldi.
Bu ovoz...
U bu ovozni tanimasligi kerak edi.
Ammo tanidi.
Qanday qilib?
Nega?
Qayerdan?
Ichida tushunib bo‘lmaydigan bir tuyg‘u uyg‘ondi.
Go‘yoki xotirasining yopiq eshigi ortidan kimdir uning ismini chaqirgandek.
— ...Opam?
Ayolning yuzi bir zumda o‘zgardi.
Hayrat.
Keyin yengil xavotir.
U aravadan tushdi.
Qora plashi shamolda biroz hilpiradi.
Loyd unga tikilib qoldi.
— Sen...
U gapini tugata olmadi.
Ayol uning oldiga kelib, yuziga qaradi.
— Rostdan ham senmisan?
— Menimcha...
Loyd ovozini pasaytirdi.
— Ha.
Ayol uning yelkasidan ushladi.
— Qayerda eding?
Loyd jim qoldi.
— Hammani izdan chiqarding, — dedi ayol. — Seni qidirayotganimizga bir necha soat bo‘ldi.
Loyd uning yuziga qaradi.
Yuz tanish.
Ovoz tanish.
Hatto uning “opam” ekanini ichki sezgi bilan bilardi.
Ammo xotirasi bunga hech qanday dalil bermasdi.
— Siz...
Ayolning qoshlarida shubha paydo bo‘ldi.
— “Siz”?
Loyd darhol gapini tuzatdi.
— Sen...
U chuqur nafas oldi.
— Kechirasan.
Ayol bir necha soniya unga tikilib turdi.
— Nima bo‘ldi senga?
Loyd javob berishdan oldin ko‘zlarini pastga qaratdi.
— Bilmayman.
— Nima?
— Men bu yerga qanday kelganimni bilmayman.
Ayolning yuzi jiddiylashdi.
— Loyd.
— Rost gapiryapman.
— Hazillashyapsanmi?
— Yo‘q.
Loydning ovozida hazil yo‘q edi.
Ayol uning ko‘zlariga qaradi.
U yerda qo‘rquv bor edi.
Lekin bu oddiy qo‘rquv emas.
Chalkashlik.
Haqiqiy chalkashlik.
Ayol qo‘lini sekin uning yelkasidan oldi.
— Sen nimani eslay olasan?
Loyd jim qoldi.
— Men...
U bir oz o‘ylanib qoldi.
— Kutubxonada uyg‘ondim.
— Qaysi kutubxona?
— Bilmayman.
— Qayerdaligini bilmaysanmi?
— Yo‘q.
— Qanday qilib u yerga borganingni-chi?
Loyd boshini chayqadi.
— Buni ham bilmayman.
Ayol chuqur nafas oldi.
— Mayli.
U atrofga qaradi.
Keyin ovozini pasaytirdi.
— Hozir bu yerda gaplashmaymiz.
— Nega?
Ayol Loydga jiddiy qaradi.
— Chunki bu joy xavfsiz emas.
Loyd atrofga qaradi.
Oddiy ko‘cha.
Oddiy odamlar.
— Nima xavf bor?
— Keyin tushuntiraman.
U arava tomon yurdi.
— Chiq.
Loyd bir lahza ikkilanib turdi.
U bu ayolga ishonishi kerakmi?
Uning ichidagi bir ovoz:
“Ha.”
deb turardi.
Lekin boshqa bir qismi:
“Sen uni eslay olmaysan.”
derdi.
Loyd oxiri aravaga chiqdi.
Ayol ham uning qarshisiga o‘tirdi.
— Men Elvira.
Loyd unga qaradi.
— Elvira Rofult.
Bu ism eshitilishi bilan uning ichida nimadir qimirlagandek bo‘ldi.
Ammo yana hech qanday aniq xotira kelmadi.
— Men seni bilishim kerak, to‘g‘rimi?
Elvira bir muddat jim qoldi.
— Ha.
Keyin aravakashga ishora qildi.
— Yur.
Arava harakatlandi.
---
🐎 Arava ichida
G‘ildiraklar tosh yo‘lga urilib, bir maromda ovoz chiqarardi.
G‘ijir...
G‘ijir...
Loyd derazadan tashqariga qarab borardi.
Shahar asta-sekin orqada qolardi.
U ko‘rgan har bir bino unga begona edi.
Ammo Elvira uchun bularning hech biri g‘alati emasdi.
U bemalol o‘tirardi.
Faqat vaqti-vaqti bilan Loydga qarab qo‘yardi.
Oxiri Loyd jimlikni buzdi.
— Bu qaysi shahar?
Elvira bir zum unga qaradi.
— Ludvinger.
— Ludvinger...?
Loyd bu nomni takrorladi.
Hech narsa.
U nomni bilmasdi.
— Poytaxt, — dedi Elvira.
Loyd sekin boshini qimirlatdi.
— Men buni bilishim kerakmi?
Elvira javob bermadi.
Loyd uning yuziga qaradi.
— Men bu joyni umuman tanimayapman.
Elvira derazadan tashqariga qaradi.
— Sen avval bunday emasding.
— Qanday edim?
Elvira jim qoldi.
— Sen...
U gapini davom ettirishdan oldin biroz o‘ylanib oldi.
— So‘nggi vaqtlarda o‘zing ham g‘alati bo‘lib qolganding.
Loydning yuragi tezroq ura boshladi.
— Qanday qilib?
— Ba'zi narsalarni unutarding.
Loyd qotib qoldi.
— Unutardim?
— Ha.
Elvira unga qaradi.
— Avvaliga charchoq deb o‘ylagandik.
Loyd qo‘llarini siqdi.
— Demak, bu bugun boshlangan emas?
— Yo‘q.
Loyd derazadan tashqariga qaradi.
Demak...
uning xotirasidagi bo‘shliq yangi narsa emas.
Uning oldingi “o‘zi” ham nimanidir unutayotgan bo‘lgan.
Bu fikr uni yanada bezovta qildi.
— Men qanday odam edim?
Elvira biroz kulimsiramoqchi bo‘ldi, lekin uddalay olmadi.
— Buni o‘zing bilishing kerak edi.
Loyd javob bermadi.
Arava ichida yana sukut cho‘kdi.
Bir necha daqiqadan so‘ng Elvira sekin gapirdi:
— Uyga borgach hammasini tushuntiramiz.
— “Biz”?
— Otamiz seni kutyapti.
Loyd yuragida nimadir g‘alati bo‘ldi.
Otamiz.
Demak, bu dunyoda uning oilasi bor.
Va u oilasi uni kutmoqda.
Ammo...
u ularni eslay olmaydi.
— Men qo‘rqyapman, — dedi Loyd kutilmaganda.
Elvira unga qaradi.
— Nimadan?
— Ular meni tanishadi.
U bir oz sukut qildi.
— Men esa ularni tanimayman.
Elvira hech narsa demadi.
Faqat uning yuziga qarab turdi.
---
🏠 Rofultlar uyi
Arava nihoyat katta temir darvoza oldida to‘xtadi.
Darvoza asta ochildi.
Loyd boshini ko‘tardi.
Uyning ko‘rinishi dabdabali emasdi.
Ammo eski va mustahkam edi.
Devorlari sovuq rangda.
Hovlisi tartibli.
Hamma narsa o‘z joyida.
Loyd aravadan tushdi.
Bir necha soniya uyga tikilib turdi.
Ichida yana o‘sha g‘alati hissiyot paydo bo‘ldi.
“Bu yerda men yashaganman.”
U buni bilmasdi.
Ammo tanasi go‘yoki bilardi.
U eshik oldiga kelganda qo‘li bir lahza to‘xtadi.
— Nima bo‘ldi? — so‘radi Elvira.
— Hech narsa.
Loyd eshikni ochdi.
Ichkarida iliq havo bor edi.
Ammo unga iliq tuyulmadi.
Aksincha...
begona.
Ular ichkariga kirishdi.
Mehmonxonada ikki kishi kutib turardi.
Birinchisi — yosh yigit.
Sokin yuz.
Jiddiy nigoh.
U Loydni ko‘rishi bilan o‘rnidan turdi.
— Loyd.
Bu Kael edi.
Rofultlar oilasining yana bir farzandi.
Uning yonida esa yosh qiz turardi.
Mira.
U hech narsa demadi.
Faqat Loydni diqqat bilan kuzatdi.
Kael birinchi bo‘lib gapirdi.
— Sen qayerda eding?
Loyd unga qaradi.
— Bilmayman.
Kaelning nigohi o‘zgardi.
— Nima deganing bu?
— Men rost gapiryapman.
Mira bir qadam oldinga chiqdi.
— U chindan ham boshqacha.
Kael unga qaradi.
— Nimani nazarda tutyapsan?
Mira Loydning ko‘zlariga qaradi.
— U bizga qarayapti...
U bir oz to‘xtadi.
— Go‘yo bizni birinchi marta ko‘rayotgandek.
Xona jim bo‘lib qoldi.
Loydning yuragi siqildi.
Chunki Mira haq edi.
Elvira stulga o‘tirdi.
— U Maxsus kuchlar atriyati yonida topildi.
Kael darhol unga qaradi.
— Atriyat yonidami?
— Ha.
Kaelning yuzidagi sokinlik yo‘qoldi.
— Bu tasodif emas.
Loyd bu so‘zni eshitib, Elviraga qaradi.
— Maxsus kuchlar atriyati nima?
Kael unga tikildi.
Mira ham.
Elvira esa ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
Uchovining reaksiyasi Loydga javobning o‘zidan ham ko‘proq narsani anglatdi.
Ular haqiqatan ham nimanidir bilishardi.
Loyd sekin gapirdi:
— Men buni ham bilmayman.
Kaelning nigohi og‘irlashdi.
— Demak, ahvol bundan ham yomon.
Loyd qo‘llarini musht qildi.
— Menga kimdir tushuntirib bersin.
Hech kim darhol javob bermadi.
Loyd ovozini balandroq qildi:
— Men kimman?
Xona jim.
Uning ovozi devorlarga urilib, yana o‘ziga qaytgandek bo‘ldi.
— Agar sizlar mening oilam bo‘lsangiz...
U Elviraga qaradi.
Keyin Kaelga.
Keyin Miraga.
— Nega men sizlarni eslay olmayapman?
Bu safar ham hech kim javob bermadi.
Elvira derazaga qaradi.
Tashqarida shamol esardi.
Qora bulutlar shahar ustida sekin siljirdi.
Keyin Elvira juda past ovozda gapirdi:
— Chunki sen so‘nggi haftalarda o‘zgarayotgan eding.
Loydning ko‘zlari kattalashdi.
— Nima demoqchisan?
Elvira unga qaradi.
— Biz seni yo‘qotib qo‘yishdan oldin ham seni asta-sekin yo‘qotayotgandek edik.
Bu gap Loydga tushunarsiz tuyuldi.
Ammo yuragiga og‘ir botdi.
“Yo‘qotish...”
U bu so‘zni ichida takrorladi.
Birdan uzoqdan metallga o‘xshash tovush eshitildi.
Loyd deraza tomon qaradi.
Uzoqda, shahar ustida baland bino ko‘rinardi.
Uning tomida katta qora bayroq hilpirardi.
Loyd unga tikilib qoldi.
— Bu nima?
Elvira uning qarashini kuzatdi.
Yuzidagi ifoda birdan o‘zgardi.
— Hozircha buni bilmaganing yaxshi.
Loyd unga qaradi.
Ammo bu safar uning ichida boshqa savol paydo bo‘ldi.
Kutubxona.
Begona shahar.
Xotirasining yo‘qligi.
Maxsus kuchlar atriyati.
Va qora bayroq.
Bularning barchasi bir-biriga qandaydir bog‘langandek edi.
Loyd derazadan tashqariga qarab, ichida bitta narsani aniq his qildi:
U uyiga qaytmagan edi.
U shunchaki boshqa bir sirning ichiga kirib kelgan edi.
Izohlar
0