HikoyaSukunat.
Bu sukunat oddiy emas edi.
U go‘yoki butun dunyo bir lahzaga nafas olishni unutib qo‘ygandek edi.
Hech qanday qushlarning ovozi yo‘q.
Shamol eshitilmaydi.
Hatto uzoqdan keladigan shahar shovqini ham yo‘q.
Faqat...
sukunat.
Loyd Rofult ko‘zlarini sekin ochdi.
Avvaliga u hech narsani anglamadi.
Ko‘zlari xiralashgan edi. Shiftga qaradi, lekin ko‘rgan narsasi unga hech qanday tanish tuyulmadi.
U qimirlamay yotdi.
Bir necha soniya.
Keyin yana bir necha soniya.
— Men... qayerdaman?
Ovoz chiqdi.
Ammo bu ovoz unga g‘alati eshitildi.
Loyd qoshlarini chimirdi.
U ovozini yana bir bor eshitish uchun tomog‘ini qirdi.
— Qayerdaman?
Bu safar ham xuddi o‘sha ovoz.
Begona.
Go‘yoki u boshqa odamning ovozini eshitayotgandek.
Loyd sekin qo‘lini ko‘tardi va yuziga tekkizdi.
Hammasi joyida.
Qo‘llari.
Barmoqlari.
Yuzining shakli.
Nafasi.
Yurak urishi.
U ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
— Tinchlan...
O‘ziga shunday dedi.
— Avval vaziyatni tushunib ol.
U sekin o‘rnidan turdi.
Sovuq yog‘och pol oyoqlariga tegdi.
Loyd beixtiyor titrab ketdi.
Atrofga qaradi.
Shunda u qayerdaligini tushundi.
Kutubxona.
Ammo...
bu oddiy kutubxona emas edi.
Javonlar shu qadar baland ediki, ularning yuqori qismini ko‘rish uchun boshini ancha yuqoriga ko‘tarishga to‘g‘ri kelardi.
Ba'zi javonlar ikki qavat balandligida edi.
Kitoblar esa tartibsiz joylashtirilgandek ko‘rinsa-da, qandaydir g‘alati tartib mavjud edi.
Loyd bir javonga yaqinlashdi.
Qo‘lini kitoblarning ustidan yurgizdi.
Chang.
Juda yupqa chang qatlami.
Ammo ayrim kitoblarning ustida chang yo‘q edi.
— Demak, bu yerga kimdir kirib turadi...
U qo‘lini tortib oldi.
Shu zahoti yana bir fikr keldi.
— Unda nega hech kim yo‘q?
Loyd atrofga qaradi.
Javonlar orasidagi qorong‘ulik unga javob bermadi.
Uning ichida g‘alati bezovtalik paydo bo‘ldi.
Bu qo‘rquv emas edi.
Hali emas.
Bu — nimadir noto‘g‘ri ekanini his qilish edi.
— Men bu yerga qanday keldim?
U eslashga urindi.
Ko‘zlarini yumdi.
Hech narsa.
Yana urindi.
Bolalik...
Oila...
Uy...
Do‘stlar...
Ko‘cha...
Hech qanday aniq tasvir kelmadi.
Faqat parcha-parcha hislar.
Loyd ko‘zlarini ochdi.
— Xotiram...
U biroz jim qoldi.
— Men xotiramni yo‘qotganmanmi?
U bu fikrdan o‘zi ham cho‘chib ketdi.
Ammo bir narsani sezdi.
U hamma narsani unutmagan.
So‘zlarni bilardi.
O‘z tanasini boshqara olardi.
Oddiy narsalarni tushunardi.
Lekin eng muhim narsalar...
yo‘q edi.
U kim?
Qayerdan kelgan?
Nega bu yerda?
Uy qayerda?
Oilasi kim?
Savollar ko‘payardi.
Javob esa yo‘q.
— Yo‘q...
Loyd boshini ushladi.
— Avval chiqish yo‘lini topaman.
U atrofga yana bir bor qaradi.
Keyin yurishni boshladi.
Qadam.
G‘ijir.
Yana bir qadam.
G‘ijir.
Loyd to‘xtadi.
Polning ovoziga quloq tutdi.
G‘alati.
Juda g‘alati.
U yana bir qadam tashladi.
G‘ijir.
Bir necha soniyadan keyin ovoz chiqdi.
G‘ijir...
Loyd qotib qoldi.
— Nega kechikib chiqdi?
U polga qaradi.
Yana bir qadam.
Bu safar ovoz darhol chiqdi.
Loydning yuzida xavotir paydo bo‘ldi.
— Bu joyda nimadir bor.
U buni aniq his qildi.
Kutubxona oddiy bino emas edi.
Go‘yoki...
u Loydni kuzatayotgandek.
Loyd javonlar orasidan yurishda davom etdi.
Bir yo‘lak.
Keyin ikkinchisi.
Keyin uchinchisi.
Ammo hech qanday chiqish eshigi ko‘rinmadi.
— Bu qadar katta bo‘lishi mumkin emas.
U orqasiga qaradi.
Kelgan yo‘li ham xuddi avvalgidek edi.
Bir xil javonlar.
Bir xil kitoblar.
Bir xil qorong‘ilik.
— Men aylanib yuribmanmi?
U devorga yaqinlashib, qo‘lini tekkizdi.
Yog‘och.
Haqiqiy.
— Demak, bu labirint emas...
U bir oz o‘ylanib turdi.
— Yoki men shunchaki noto‘g‘ri yo‘ldaman.
Loyd yurishda davom etdi.
Vaqt o‘tayotgandek edi.
Ammo qancha vaqt o‘tganini aniqlay olmadi.
Soat yo‘q.
Deraza yo‘q.
Quyosh nuri yo‘q.
Uning eng katta muammosi ham shunda edi.
— Soat necha bo‘ldi?
Hech qanday javob.
— Men bu yerda qancha vaqt bo‘ldim?
Yana sukut.
Loyd chuqur nafas oldi.
— Ajoyib...
U achchiq kulimsiradi.
— Hatto vaqtni ham bilmayman.
U bir javonga suyanib turdi.
Birdan qornidan ovoz chiqdi.
Loyd pastga qaradi.
— Och qoldim...
Bu oddiy narsa edi.
Lekin shu oddiy his unga bir narsani anglatdi.
U tirik.
Bu tush emas.
Tush bo‘lsa ham, u juda g‘alati tush edi.
Loyd qo‘lini chimchilab ko‘rdi.
Og‘riq.
— Demak...
U jim qoldi.
— Bu tush emas.
Bu xulosa uning ichidagi bezovtalikni yanada kuchaytirdi.
Agar bu tush bo‘lmasa...
demak bu joy haqiqiy.
Va agar joy haqiqiy bo‘lsa...
u bu yerga qanday kelgan?
U yana yurdi.
Bu safar uzoqroqda nimadir ko‘rindi.
Eshik.
Loyd bir zum qimirlamay qoldi.
Ko‘zlari kattalashdi.
— Nihoyat...
U deyarli yugurib ketdi.
Qo‘lini eshik tutqichiga qo‘ydi.
Bir lahza to‘xtadi.
Ichida g‘alati shubha paydo bo‘ldi.
— Agar tashqarida ham bundan battar narsa bo‘lsa-chi?
U tutqichni mahkam ushladi.
— Baribir bu yerda qolishdan yaxshiroq.
Eshik ochildi.
Yorug‘lik ko‘zlariga urildi.
Loyd qo‘lini ko‘zlari oldiga olib bordi.
Bir necha soniyadan keyin ko‘rishi tiklandi.
Tashqarida shahar bor edi.
Ammo...
bu u biladigan shahar emas edi.
Ko‘chalar sokin.
Binolar begona.
Odamlar kam.
Osmon esa kulrang.
Loyd eshik oldida turib qoldi.
U orqasiga qaradi.
Kutubxona hali ham o‘sha yerda edi.
Ammo eshikdan qaralganda, ichkaridagi makon avvalgidan kichikroq ko‘rinardi.
— Bu qanday joy o‘zi?
U tashqariga chiqdi.
Sovuq havo yuziga urildi.
Shu payt Loydning ichida birinchi marta ozgina yengillik paydo bo‘ldi.
Hech bo‘lmaganda tashqarida odamlar bor edi.
Demak, u yolg‘iz emas.
U ko‘cha bo‘ylab yurdi.
Bir nechta odam yonidan o‘tib ketdi.
Loyd ularga qaradi.
Gapirmoqchi bo‘ldi.
— Kechirasiz...
Ammo so‘z og‘zidan chiqmay qoldi.
Nima deb so‘raydi?
“Men qayerdaman?”
“Uyim qayerda?”
“Bu qaysi shahar?”
Bularning hech biriga o‘zi ham javob bera olmasdi.
U yana yurdi.
Har bir qadam bilan savollar ko‘payardi.
— Men kimman?
Bir oz jim.
— Qayerdan keldim?
Yana bir necha qadam.
— Nega xotiramning eng muhim qismi yo‘q?
U osmonga qaradi.
Bulutlar sekin harakatlanardi.
— Va eng muhimi...
Uning ovozi pasaydi.
— Uyim qayerda?
Bu savol ichida boshqalaridan ham kuchliroq aks-sado berdi.
“Uy.”
Bu so‘z g‘alati edi.
U uyining qandayligini eslay olmasdi.
Ammo bu so‘zning o‘zi unga tanish tuyulardi.
Go‘yoki yuragi xotiradan oldinroq nimanidir eslayotgandek.
Loyd ko‘zlarini yumdi.
Qayerdadir...
kimdir uni kutayotgandek tuyuldi.
Lekin kim?
U buni bilmasdi.
— Men qaytishim kerak.
U ko‘zlarini ochdi.
Endi uning maqsadi bitta edi.
Uyga qaytish.
Ammo uning oldida bitta katta muammo turardi.
U uyining qayerdaligini bilmasdi.
Loyd ko‘chaning o‘rtasida bir necha soniya turib qoldi.
Keyin sekin oldinga yurdi.
U hali bilmasdi...
bu shahar uning hayotidagi eng katta sirlarning birinchi eshigi ekanini.
Va u hozirgina kirgan kutubxona
oddiy kutubxona emasligini.
Izohlar
0