HikoyaHamma nazorat ishiga berilib ketgan, savollarga imkon qadar tez javob yozayotgan edi.
Shu payt sinf eshigi ochildi.Ichkariga bir yigit kirdi.
O‘quvchilarning aksariyati uni Jun bo‘lsa kerak, deb o‘ylashdi, shu sababli hatto boshlarini ko‘tarib qarashga ham urinmadilar.
Faqat Yuna boshini ko‘tardi.Va ko‘rgan zahoti qotib qoldi.
Bu yigit unga notanish edi.
U juda kelishgan edi. Sochlari na juda uzun, na kalta, qoshlari qalin edi. Xuddi koreys dramasidan chiqib kelgandek ko‘rinardi.
Kim ustoz tezda hammaning e’tiborini yangi kelgan o‘quvchiga qaratdi.
— O‘zingni tanishtir.
Yigit bosh irg‘adi.
— Ismim Eunho. Yaqinda ota-onam bilan bu yerga ko‘chib keldik.
Sinfdagilar uni samimiy kutib olishdi, so‘ng yana nazorat ishlariga qaytishdi.
Ammo Yuna unga yashirincha ko‘z tashlashda davom etardi.
Biroz vaqt o‘tgach, qo‘ng‘iroq chalindi.
O‘qituvchi Eunhodan tashqari hammaning ish varag‘ini yig‘ib oldi.
Dars tugagach, o‘quvchilar birin-ketin uning oldiga kelib, o‘zlarini tanishtirishdi.
Yuna bilan Sevara ham undan qolishmadi.
Ammo ikkalasiga ham Eunho biroz g‘alati tuyuldi.
Juda kamgap.
O‘zini chetga oladiganlardan edi.
— Yur, borib u bilan gaplashamiz, — deb pichirladi Sevara.
— Hecham yo‘q! Avval o‘zing bor.
Yuna xo‘rsinib qo‘ydi-da, oxiri o‘zi borishga qaror qildi.
Ammo ularning suhbati salomlashishdan nariga o‘tmadi.
Yuna qaytib kelgach, bo‘lgan voqeani Sevaraga aytib berdi.
Sevara kulib yubordi.
— E’tibor berma. Yaxshisi, darslaringga qaragin.
Ammo Yuna tabiatan odamlar bilan qiziqadigan qiz edi.
Yangi yuzlar, yangi hikoyalar — bularning barchasi uni hayajonga solardi.
Kunning qolgan qismi tinchgina o‘tdi.
Darslardan keyin Sevara uyiga ertaroq ketishga majbur bo‘ldi. Onasi uyda yo‘q edi, u esa ukasi va singlisiga qarashi kerak edi.
Yuna narsalarini yig‘ishtirayotganida, bir guruh o‘g‘il bolalarning gaplarini eshitib qoldi.
— Hoy, yangi bola! Kutubxonani qidiryapsanmi?
Eunho bosh irg‘adi.
— Yur, senga ko‘rsatamiz.
Ammo ularning ovoz ohangida qandaydir g‘alati narsa bor edi.
Yunaning ko‘ngliga shubha oraladi.
U ortlaridan ergashdi.
Bolalar Eunhoni bo‘sh sinfxonaga olib kirishdi-da, eshikni tashqaridan qulflab qo‘yishdi.
Yaxshiyamki, Yuna hammasini eshitgan edi.
U darhol eshikni ochdi.
Aks holda, Eunho hozirning o‘zida eshikni sindirib chiqmoqchidek ko‘rinardi.
Yigit unga qaradi.
— Rahmat.
Yuna tabassum qildi.
— Biz sinfdoshmiz-ku. Keling, do‘st bo‘lamiz. Bir-birimizga yordam beramiz.
Eunho hayratda qoldi.
Ungacha hech bir qiz unga bunday gaplarni aytmagan edi.
Biroz jim turgach, u bosh irg‘adi.
— Mayli.
Ular qo‘l berib ko‘rishishdi.
Ammo qo‘llari bir-biriga tegishi bilanoq...
G‘alati bir narsa yuz berdi.
Tushunarsiz bir tuyg‘u ularni qamrab oldi.
Ikkalasi ham sinfxonaning o‘rtasida qotib qoldi.
Keyin esa darhol qo‘llarini tortib olishdi.
— Men kutubxonaga ketyapman, — dedi Yuna.
— Men ham boraman, — dedi Eunho.
Ular birga kutubxonaga yo‘l olishdi.
Kutubxona o‘quvchilar bilan gavjum edi.
Yuna Jeyn Ostinning «Andisha va g‘urur» kitobini oldi-da, o‘tirib o‘qiy boshladi.
Birdan Eunho undan so‘radi:
— Haruki Murakamining «Norveg o‘rmoni» romanini o‘qiganmisan?
Yuna boshini ko‘tardi.
— Ha. «Tun zulmati» asarini ham o‘qiganman.
Eunho jilmaydi.
— Jeyn Ostinni yoqtirasanmi?
Yuna bosh irg‘adi.
— Ha, juda ham. Men ham uni yaxshi ko‘raman. Lekin do‘stlarim bu kitoblar faqat qizlar uchun, deb o‘ylashadi.
Shundan keyin Eunho savollar berishda davom etdi.
— Rus yozuvchilarini-chi? Lev Tolstoy, Fyodor Dostoyevskiy? Yoki Uilyam Shekspir kabi ingliz yozuvchilarini? Bronte opa-singillarni-chi? Agata Kristini-chi?
Yunaning ko‘zlari katta-katta ochildi.
— Ularning barchasi mening sevimli yozuvchilarim!
U ovozini pasaytirib, qo‘shimcha qildi:
— Detektiv asarlar haqida gap ketganda esa, Agata Kristiga teng keladigani yo‘q!
Ular xuddi atrofda boshqa hech kim yo‘qdek, suhbatlashishda davom etishdi.Nihoyat, kutubxonadagi hamma ularga qarab turganini payqab qolishdi.
Ular juda baland ovozda gaplashishayotgan edi.
Noqulay ahvolga tushgan Eunho javondan Lev Tolstoyning «Tirilish» romanini oldi.
So‘ng ular kutubxonadan birga chiqib ketishdi.
Uyga qaytayotib, sharbat sotib olish uchun kichkina do‘konga kirishdi.
U yerda Sevara ukasi va singlisi bilan turgan ekan.
Sevara ko‘zlarini katta ochib, ularga qaradi.
Bular qachondan beri bunchalik yaqin bo‘lib qolishdi?
Yuna bolalarni quvonch bilan qarshi oldi.
Uning singlisi esa Eunhoga katta-katta ko‘zlari bilan tikilib turdi.
Keyin birdan so‘rab qoldi:
— Sizning sevgilingiz bormi?
Hamma kulib yubordi.
Eunho jilmaydi.
— Yo‘q.
Olma sharbati olayotganlarida, Eunho Yunaga shokoladli muzqaymoq uzatdi.
— Shart emas edi-ku... — dedi Yuna.
— Sen menga yordam berding.
U Yunaning qo‘lidan ohista ushlab, muzqaymoqni uning kaftiga qo‘ydi.
Yuna jilmaydi.
— Mayli. Rahmat... do‘stim.
Kassada turgan Sevara esa ularni kuzatib turardi.
Uning chehrasi birdan o‘zgardi.
Ich-ichida nimadir g‘alati siqib qo‘ygandek bo‘ldi.
Yo‘g‘-e...
Men Eunhoni yoqtirib qoldimmi?
Ammo nega...
Nega nazorat ishi paytida Yunaning unga qayta-qayta qarayotganini payqagan edi?
Sevara indamadi.
Ammo nigohi ulardan bir zum ham uzilmadi...
Davomi bor... 🌸
Izohlar
0