TAQDIR GULLARI
Muallif: SARDORBEK OSTANAQULOV
Muqova yaratuvchisi : SHERALI MAMASIDDIQOV
Kitob mualliflik huquqi bilan himoyalangan.
ANNOTATSIYA
«TAQDIR GULLARI»
«Taqdir gullari» — hayot, muhabbat, umid va ayriliq haqida hikoya qiluvchi ta'sirchan qissa. Asarda taqdir sinovlariga duch kelgan Sadaroning hayoti, uning kasalxonada Haruna Sakura ismli qiz bilan tasodifiy uchrashuvi va vaqt o‘tishi bilan ular o‘rtasida paydo bo‘lgan samimiy tuyg‘ular tasvirlanadi. Dastlab oddiy tanishuvdan boshlangan munosabat asta-sekin ikki qalbni bir-biriga bog‘lagan go‘zal muhabbatga aylanadi. Ular birgalikda suhbatlashadi, kitob o‘qiydi, orzulari bilan o‘rtoqlashadi va hayotning har bir lahzasini qadrlashni o‘rganadi. Biroq taqdir ularning oldiga kutilmagan sinovlarni qo‘yadi. Asarda uchta gerbera alohida ramziy ma'noga ega: umid, muhabbat va kelajak. Bu gullar qahramonlarning qalbidagi eng nozik tuyg‘ularni, aytilmagan so‘zlarni va unutilmas xotiralarni ifodalaydi. Muallif ushbu asar orqali inson hayotida qancha vaqt yashagani emas, balki shu vaqt davomida kimlarning qalbida qanday iz qoldirgani muhimligini ko‘rsatishga intiladi. «Taqdir gullari» — ayrim uchrashuvlar qisqa davom etsa-da, ularning xotirasi bir umr qalbda yashashi mumkinligini eslatuvchi hikoya.. Chunki ba'zi gullar vaqt o‘tishi bilan so‘lsa ham, ular uyg‘otgan tuyg‘ular hech qachon so‘nmaydi.
Kuzgi kunlar
Kuz
kelishi
bilan
maktab
hovlisi
yana
odatdagi
shovqin-suroniga
to‘ldi.
Daraxtlarning
sarg‘aygan
barglari
yo‘laklarga
to‘kilardi.
Sadaro
uchun
bu
faslning o‘ziga xos go‘zalligi bor edi, ammo u buni hech qachon baland ovozda aytmasdi. U ko‘proq
deraza
yonida
o‘tirib,
tashqaridagi
manzarani
kuzatishni yoqtirardi. Do‘stlari esa uning sokin tabiatiga allaqachon ko‘nikib ketishgan. Ozoka har kuni biror hazil topardi, Shoko esa hammaga kutilmagan savollar berardi. Sadaro ularning davrasida ko‘p gapirmasa-da, o‘zini begona his qilmasdi. — Sadaro, yana xayol suryapsanmi? — dedi Ozoka bir kuni tanaffusda. U Sadaroning partasi yoniga kelib, qo‘lidagi daftarni stolga qo‘ydi. — Bir kun kelib sening fikrlaringni alohida kitob qilib chiqaramiz. — Unda kitobning yarmi bo‘sh qoladi, — dedi Sadaro. Ozoka kulib yubordi. Shoko ham suhbatga qo‘shildi. Ularning oddiy hazillari Sadaro uchun kunning eng yengil lahzalari edi. Bir kuni o‘qituvchi ularga mustaqil o‘qish uchun kitob
tanlashni
topshirdi.
Ozoka
darhol
kutubxonaga
borishni taklif qildi. Sadaro avvaliga istamadi, ammo do‘stlari bilan birga yo‘l oldi. Kutubxona maktabning eng sokin joyi edi: javonlar orasida qog‘oz va eski muqovalarning o‘ziga xos hidi sezilardi. Sadaro javonlar orasida uzoq yurdi. U ko‘p kitob
o‘qiydiganlardan
emasdi,
biroq
muqovalardagi
rasmlar va nomlar uni qiziqtirardi. Oxiri bir hikoyalar to‘plamini tanladi. — Sen kitob o‘qiy boshladingmi? — dedi Ozoka hayratlanib. — Endi videoo‘yinlarimizga raqib paydo bo‘ldi shekilli. — Hali birinchi sahifasini ham o‘qimadim, — dedi Sadaro. Shoko esa kitobni qo‘liga olib, oxiri qanday
tugashini
oldindan
bilib
bo‘lmaydigan
hikoyalar
hayotga
o‘xshashini
aytdi.
Bu
gap
Sadaroning
xotirasida qoldi.
Hafta
oxirida
do‘stlar
kuzgi
piknik
uyushtirishga
kelishib olishdi. Kimdir yegulik olib kelishni, kimdir
musiqa
tayyorlashni
zimmasiga
oldi.
Ozoka
esa
hamma ishni boshqarayotgandek ko‘rinib, oxirida eng muhim narsalarni unutib qo‘ydi. Sadaro bu tayyorgarliklarni kuzatib, kulib turardi. U
o‘sha paytda hayotidagi oddiy kunlar qanchalik qadrli ekanini hali bilmasdi. Piknik kuni shamol barglarni yo‘lak bo‘ylab uchirardi. Do‘stlar bir joyga yig‘ilib, ovqatlanib, suhbatlashishdi. Bir mahal Shoko jiddiy ohangda: «Agar umring qancha qolganini aniq bilsang, nima qilarding?» deb so‘radi. Har kim o‘zicha javob berdi. Kimdir sayohat qilishini, kimdir yaqinlari bilan ko‘proq vaqt o‘tkazishini aytdi.
Sadaro
esa
hazil
aralash
uyda
qolib
videoo‘yin
o‘ynashini aytdi. Boshqalar kulishdi, suhbat boshqa mavzuga ko‘chdi.
Oradan bir yil ötib
Oradan
bir
yil
o‘tdi.
Sadaro
maktabni
tugatish, kelajakda ish boshlash va mustaqil hayot qurish haqida o‘ylay boshlagandi. U hali oldinda ko‘p vaqt bor, deb hisoblardi. O‘sha kuzgi piknikdagi savol esa xotirasining bir chetida qolgan edi. Bir kuni darsdan qaytayotib, o‘zini odatdagidan holsiz
his
qildi.
Boshidagi
aylanishni
charchoqdan
deb
o‘yladi. Uyga yetib kelganida esa onasining xavotirli ovozini eshitdi. Sadaro ko‘zini ochganida shifoxona palatasida yotardi.
Yonida
onasi
bor
edi.
Bir
necha
kundan
beri
tekshiruvlar
o‘tkazilayotganini,
shifokorlar
uning
holatini diqqat bilan kuzatayotganini tushuntirishdi. Sadaro nima bo‘lganini anglashga urinardi. Uning xotirasida faqat uyga kirgani, onasining ovozi va keyin hamma narsa xiralashib ketgani qolgandi.
Atrofdagi
asboblar
va
begona
tovushlar
unga
notanish tuyuldi. Shifokor Mitsuri ota-onasi bilan birga palataga kirdi. U
tekshiruv
natijalarini
sokin
ovozda
tushuntirdi:
Sadaroning
miyasida
jiddiy
kasallik
aniqlangan, davolanish murakkab kechishi mumkin edi. Shifokor ehtimoliy prognoz haqida ham gapirdi, biroq bu aniq hukm emasligini alohida ta'kidladi. Yetti oy degan taxmin Sadaroning qulog‘ida jaranglab qoldi. Otasi jim qoldi, onasi esa ko‘z yoshlarini yashira olmay xonadan chiqdi. Sadaro birinchi marta kelajak haqida o‘ylashdan qo‘rqdi. Kechga yaqin onasi qaytib keldi. U o‘g‘lining yoniga o‘tirib,
qo‘lini
ushladi.
«Hammasi
yaxshi
bo‘ladi, bolam», dedi, ammo ovozidagi titroq bu gapni aytish unga qanchalik qiyinligini bildirib turardi. Sadaro uyga qachon qaytishini so‘radi. Onasi aniq
javob bera olmadi. Ular bir muddat jim o‘tirishdi. Deraza ortida kuz davom etardi, barglar esa birin-ketin yerga tushardi. Kecha telefoniga Ozokadan xabar keldi: «Qayerdasan?
Anchadan beri ko‘rinmaysan. Ertaga uchrashamizmi?»
Sadaro xabarni qayta o‘qidi. Do‘stiga rostini aytishga qiynaldi.
Oxiri
kasalxonada
ekanini
yozdi,
ammo
kasalligining jiddiyligini aytmadi. Ozoka darhol javob qaytardi: «Qaysi shifoxona? Ertaga boraman. Biror narsa kerak bo‘lsa, ayt». Sadaro telefonni qo‘liga tutgancha uzoq o‘tirdi. Do‘stining oddiy xabari unga dalda bo‘lgandi. Ertasi kuni tushdan keyin palata eshigi sekin ochildi. Ozoka qo‘lida kichkina paket bilan kirib keldi. U odatdagidek hazil qilmoqchi bo‘ldi, ammo Sadaroning holatini ko‘rib, gapini yutdi. — Senga maktabdagilar salom aytishdi, — dedi u. — Men esa eng ko‘p gapiradigan odamni ko‘rgani keldim.
Sadaro
kulib
yubordi.
Ozoka
paketdan
sevimli
pechenyelarini
chiqardi,
lekin
shifokor
ruxsat
bermaguncha yemaslikka kelishib olishdi.
Ozoka stulni karavot yoniga surdi. U maktabdagi
yangiliklarni
aytib
berdi:
o‘qituvchining
odatdagi
tanbehi, Shokoning yangi savollari, sinfdoshlarning
kulgili voqealari. Sadaro ularni tinglab, o‘zini bir lahza yana sinfda o‘tirgandek his qildi.
Ketish
oldidan
Ozoka:
«Tezroq
qayt.
Piknikdagi
gaplaringni hali unutganim yo‘q», dedi. Sadaro jilmaydi. U do‘stlari bilan yana uchrashishni istardi.
Ozoka
ketgach,
palata
yana
sokinlashdi.
Sadaro
telefonidagi eski suratlarni ko‘rdi. Maktab hovlisi, piknik,
kutubxonadagi
javonlar
—
barchasi
endi
uzoqdagi xotiradek tuyulardi.
U
ilgari
zerikarli
deb
hisoblagan
kunlarini
sog‘inayotganini
angladi.
Shifoxonada
vaqt
boshqacha o‘tardi: har bir soat cho‘zilib ketar, kichik bir tashrif esa butun kunni yoritib yuborardi. Kunning ikkinchi yarmida Sadaro biroz yurish uchun palatadan chiqdi. Deraza yonidagi o‘rindiqda kitob
o‘qib o‘tirgan qizni ko‘rdi. Uning yonida bir nechta gul bor edi. Sadaro avval o‘tib ketmoqchi bo‘ldi, keyin salom berishga qaror qildi. Qiz boshini ko‘tarib jilmaydi. Uning ismi Haruna Sakura ekan. Sadaro o‘z ismini aytdi. Ular qisqa suhbatlashishdi, keyin Haruna kitobiga qaytdi. Sadaro esa xonasiga qaytayotib uning ismini eslab qoldi.
Birinchi suhbat
Keyingi kuni ular yana uchrashishdi. Bu safar Haruna kitobini yopib, Sadaroning yoniga joy qoldirdi. Ular o‘qishni yoqtiradigan hikoyalar haqida gaplashishdi. Haruna oxiri kutilmagan asarlarni yoqtirishini aytdi. Sadaro hayot ham shunday hikoyaga o‘xshashini aytdi. Haruna kuldi. Ularning suhbati uzoq davom etmadi,
ammo
ikkalasi
ham
keyingi
uchrashuvda
yana
gaplashishga rozi bo‘lishdi. Haruna bir kuni ertalab shifoxona yaqinidagi kichik gul do‘koniga kirdi. U vitrinalardagi rang-barang gullarni ko‘zdan kechirdi. Sotuvchi undan kimga gul olmoqchi ekanini so‘radi. Haruna biroz o‘ylanib, uchta gerbera tanlashini aytdi.
U
gullarni
tanlayotganda
Sadaro
bilan
bo‘lgan
suhbatlarini esladi. Unga shunchaki chiroyli gul emas,
kayfiyat
ko‘taradigan
kichik
sovg‘a
olib
borgisi
kelgandi. Gullarni ehtiyotkorlik bilan o‘rab berishdi.
Uchta gerberaning ma'nosi
Haruna palataga kelib, gullarni Sadaroning karavoti yonidagi stolga qo‘ydi. Ularning yoniga kichik qog‘oz
ham
qoldirdi:
«Buguning
kechagidan
chiroyliroq
bo‘lsin». Sadaro uyg‘ongach, gullarni ko‘rib hayron bo‘ldi. U nega aynan uchta gul ekanini so‘radi. Haruna ular o‘zi uchun umid, muhabbat va kelajakni anglatishini
tushuntirdi. Sadaro bu javobni eslab qoldi. O‘sha kundan boshlab gerberalar ularning kichik an'anasiga aylandi. Bir kuni Haruna Sadaroning maktab kutubxonasiga borganini bilib qoldi. Sadaro unga javonlar orasida adashib yurganini, Ozoka esa uni kitob o‘qishga majburlagandek hazillashganini aytib berdi. Haruna undan o‘sha kitobni topib berishini so‘radi.
Sadaro
kitob
nomini
eslay
olmasdi,
ammo
muqovasidagi
kuzgi
daraxt
rasmini
esladi.
Ular
birgalikda kitobni qidirishga kelishib olishdi. Haruna ertasi kuni o‘zi yoqtirgan hikoyalar to‘plamini olib keldi. U bir necha sahifani ovoz chiqarib o‘qidi.
Sadaro
tinglar
ekan,
ayrim
joylarda
savol
berib, qahramonlarning qarorlarini muhokama qildi. Haruna uning kitobga qiziqib qolganini ko‘rib xursand bo‘ldi. «Demak, hali o‘zing yoqtiradigan narsalarni topishing mumkin ekan», dedi u. Sadaro bu safar uning gapiga kulibgina qo‘ymadi, balki rostdan ham o‘ylab qoldi.
Shifokor
ruxsat
bergan
kuni
Sadaro
va
Haruna
kasalxona bog‘iga chiqishdi. Ular sekin yurib, yo‘lak
chetidagi
o‘rindiqqa
o‘tirishdi.
Daraxtlar
orasidan
quyosh
nuri
tushar,
uzoqdan
bolalarning
ovozi
eshitilardi. Haruna bu bog‘ni yaxshi ko‘rishini aytdi. Bu yerda vaqt biroz sekinlashgandek tuyulardi. Sadaro esa uzoq vaqtdan beri xonadan tashqarida shunday bemalol o‘tirishni istaganini tan oldi. Haruna kichik daftarini ochib, orzularini yozib borishini aytdi. Unda sakuralarni ko‘rish, dengiz bo‘yida yurish, sevimli kitobining davomini o‘qish kabi oddiy istaklar bor edi. Sadaro daftarni varaqlab, o‘zi ham bir nechta orzu qo‘shdi: maktabdagi do‘stlari bilan yana uchrashish, Ozoka bilan kulish, bir kun Haruna bilan sakuralar ostida sayr qilish. Haruna bu oxirgi istakni ko‘rib jilmaydi.
Sadaro
Harunaning
ham
tez-tez
tekshiruvlardan
o‘tishini
payqardi.
Bir
kuni
u
ehtiyotkorlik
bilan
sababini
so‘radi.
Haruna
uzoq
muddatdan
beri
davolanayotganini, ba'zan o‘zini yaxshi, ba'zan esa charchagan his qilishini aytdi.
Uning ahvoli hozircha barqaror edi, lekin shifokorlar davolanishni davom ettirish zarurligini ta'kidlashardi. Sadaro ko‘proq savol bermadi. U Harunaning ham o‘z tashvishlari borligini endi yaxshiroq tushundi. Shu suhbatdan keyin ular bir-biriga yanada ochiqroq bo‘la boshlashdi. Haruna ba'zan qo‘rqayotganini tan olardi, Sadaro esa kelajak haqida o‘ylaganda ko‘ngli g‘ash bo‘lishini aytardi. Ular bir-biriga katta va'dalar bermasdi. Shunchaki tinglashardi. Ba'zan insonning yonida jim o‘tiradigan biror kishi bo‘lishi ham katta yordam ekanini ikkalasi his qila boshladi. Bir kuni Haruna Sadaroning onasi bilan uchrashdi.
Onasi
unga
minnatdorlik
bildirdi:
o‘g‘li
so‘nggi
kunlarda ko‘proq kulayotgan, suhbatlashishga harakat
qilayotgan edi.
Haruna
bu
gaplardan
uyaldi.
«Men
hech
narsa
qilayotganim
yo‘q,
shunchaki
gaplashamiz», dedi. Sadaroning onasi esa ba'zan oddiy suhbatning o‘zi ham insonga kuch berishini aytdi. Otasi bir kuni Sadaro bilan yolg‘iz qoldi. U o‘g‘liga maktabdagi yutuqlarini, bolaligida qilgan qiziq ishlarini eslatdi. Sadaro otasining ham qo‘rqayotganini sezdi.
— Men seni doim kuchli bo‘lishga majburlamayman, — dedi otasi. — Qo‘rqsang ham aytishing mumkin. Biz yoningdamiz.
Sadaro
otasining
qo‘lini
ushladi.
U
anchadan
beri
aytolmay
yurgan
gaplarini
shu
suhbatda aytishga muvaffaq bo‘ldi. Ozoka yana shifoxonaga keldi. Bu safar u Shokodan
ham
salom
olib
kelgan,
sinfdoshlarining
kichik
yozuvlarini bir konvertga solib qo‘ygandi. Har kim Sadaro tezroq sog‘ayishini tilagan edi. Ular maktabdagi voqealarni eslab kulishdi. Ozoka
Sadaroning
Haruna
bilan
tanishganini
bilib, odatdagidek hazil qildi. Sadaro avvaliga inkor etdi, keyin esa Haruna kelganida Ozokaning gaplari yodiga tushib, uyalib ketdi. Bir kuni Ozoka Haruna bilan yo‘lakda uchrashib qoldi. Sadaro ularni tanishtirdi. Ozoka Harunaga Sadaroning maktabdagi odatlari haqida gapirib berdi: u darsda ko‘p gapirmas, ammo hazilni yaxshi tushunardi. Haruna kulib tingladi. Ozoka ketayotib Sadaro uchun
yana kelishini aytdi. Bu qisqa uchrashuv Sadaroning
ikki
xil
hayotini
—
maktabdagi
do‘stlari
va
kasalxonadagi
yangi
tanishlarini
—
bir-biriga
yaqinlashtirdi.
Kutilmagan sovg‘a
Haruna bir kuni Sadaro uchun kichkina daftar olib keldi. Muqovasida oddiy gul rasmi bor edi. «Bu yerga xohlagan narsangni yozishing mumkin», dedi u. Sadaro dastlab nima yozishni bilmay qoldi. Keyin daftarining birinchi sahifasiga uchta so‘z yozdi: umid, muhabbat, kelajak. U bu so‘zlarni Haruna bergan gerberalardan olganini aytdi. Ular ba'zan gapirish qiyin bo‘lgan narsalarni qog‘ozga yozishga kelishib olishdi. Haruna yuzma-yuz aytishga uyalgan fikrlarini xatga tushirardi. Sadaro esa javobini daftariga yozardi. Bu xatlar katta sirlar haqida emasdi. Ba'zan bugungi ob-havo, o‘qilgan kitob yoki ertangi reja haqida bo‘lardi. Ammo aynan shu oddiy satrlar ularning yaqinligini mustahkamladi. Bir kuni Haruna uzoq vaqt derazadan tashqariga
qarab qoldi. Sadaro uning kayfiyati o‘zgarganini sezdi. Haruna kelajak haqida o‘ylaganda ba'zan qo‘rqishini aytdi. Sadaro ham o‘z xavotirlarini yashirmadi. Ular bir-biriga hammasi albatta yaxshi bo‘ladi, deb va'da bermadilar. Buning o‘rniga bugungi kunni birga o‘tkazish, ertangi kun kelganda esa uni qarshi olish haqida gaplashishdi. Haruna gerbera olish uchun gul do‘koniga yana bordi. Bu safar sotuvchi uni tanib qoldi va odatdagi uchta gulni tayyorlab qo‘ydi. Haruna gullarni tanlayotganda ularning rangiga ham e'tibor berdi.
U
Sadaro
uchun
yorqin,
ammo
ko‘zni
charchatmaydigan
ranglarni
tanladi.
Guldastani
qo‘liga olarkan, ertaga unga qanday hikoya aytib berishini o‘yladi. Har kuni kichik bir yangilik olib kelish uning odatiga aylangandi. Bir kuni ular odatdagidan uzoqroq suhbatlashishdi. Haruna bolaligida yomg‘irda sayr qilishni yoqtirganini aytdi.
Sadaro
esa
bolaligida
bir
marta
maktab
kutubxonasida uxlab qolganini eslab kuldi. Ular kulgili xotiralar bilan birga, afsuslari haqida ham gaplashishdi. Sadaro ilgari yaqinlariga ko‘proq vaqt ajratmaganini o‘ylab qoldi. Haruna esa hali ham ko‘p narsani ko‘rishga umid qilishini aytdi.
Sadaro Haruna keladigan vaqtni kutib qolganini sezdi. U gul olib kirganida palata yorishgandek bo‘lardi. Haruna kulsa, uning ham kayfiyati ko‘tarilardi. Bu tuyg‘u oddiy do‘stlikdan chuqurroq ekanini asta-sekin anglay boshladi. U buni darhol aytishga jur'at topolmadi. Haruna ham ba'zan unga uzoq tikilib qolardi, keyin nigohini olib qochardi. Ularning orasida aytilmagan, ammo sezilib turgan bir gap bor edi. Sadaro bir kuni gerberalarga qarab, Harunadan uchta gulning ma'nosini yana bir bor so‘radi. Haruna kulib, «Umid — ertangi kunga ishonish, muhabbat — bugungi
mehrni
qadrlash,
kelajak
esa
hali
yozilmagan
sahifalar», deb tushuntirdi. Sadaro bu ta'rifni daftariga yozib qo‘ydi. U endi gullarga shunchaki bezak sifatida qaramasdi. Har bir gerbera Haruna bilan o‘tkazgan bir kunini eslatardi. Shifokorlar ruxsat bergan kuni Sadaro va Haruna kasalxona hovlisidagi kichik tadbirda qatnashishdi. U yerda bemorlar uchun kitob o‘qish va rasm chizish mashg‘uloti tashkil etilgandi. Haruna gul rasmini chizdi, Sadaro esa yoniga uchta kichik gerbera tasvirladi. Ular rasmni tugatgach, bir-
biriga ko‘rsatishdi. Bu oddiy mashg‘ulot ikkalasi uchun ham unutilmas kun bo‘lib qoldi. Sadaroning holati ba'zi kunlari yomonlashardi. U uzoq
suhbatlasholmas, tez charchab qolardi. Shifokorlar
davolanish
rejasini
kuzatib
borishar,
ota-onasiga
holatdagi o‘zgarishlarni tushuntirishardi. Haruna bunday kunlarda ko‘p gapirmasdi. Gullarni stolga qo‘yib, kitobdan bir-ikki sahifa o‘qib berardi. Sadaro esa uning ovozini tinglab dam olardi. Ular bir-
birining
holatini
so‘zsiz
ham
tushunishni
o‘rganishgandi. Haruna bir necha kun kelolmadi. U o‘zini yaxshi his
qilmagani
uchun
shifokorlar
dam
olishni
tavsiya
qilishgandi. Sadaro uning kelmaganidan xavotirlandi, ammo Ozoka unga Harunaning salomatligi uchun dam olishi kerakligini eslatdi. Uchinchi kuni Haruna qaytib keldi. U charchagan bo‘lsa-da, odatdagi uchta gerberani olib kelgandi. Sadaro undan o‘zini ehtiyot qilishni so‘radi. Haruna esa endi bir-birlarining sog‘lig‘iga ham e'tibor berishga kelishib olishdi. Sadaro Harunaga aytmoqchi bo‘lgan gaplarini ko‘p marta xayolida takrorladi. Ammo u kelganida odatdagi
suhbat boshlanib ketar, kerakli so‘zlar esa yana ichida qolardi.
Bir
kuni
Haruna
undan
nimanidir
yashirayotgan-
yashirmayotganini so‘radi. Sadaro kulib, «Bir kuni aytaman», dedi.
Haruna
ham
uni
shoshirmadi. Ularning orasidagi ishonch shunday mayda lahzalarda kuchayib borardi. Bir kuni Haruna odatdagidek uchta gerbera olib keldi. Sadaro gullarga qarab, avvallari ularni kutmaganini, endi esa har kuni aynan shu gullarni kutishini aytdi. — Nega? — deb so‘radi Haruna. Sadaro unga qaradi. — Chunki ular bilan birga sen ham kelasan. U biroz jim turdi-da, nihoyat: «Haruna, men seni yaxshi ko‘rib qoldim», dedi. Haruna uning qo‘lini ushlab: «Men ham, Sadaro», deb javob berdi. Sevgi izhoridan keyin ularning suhbatlari o‘zgarmadi, ammo har bir oddiy lahza yanada qadrli bo‘lib qoldi. Haruna kitob o‘qib berar, Sadaro esa ayrim jumlalarni daftariga ko‘chirardi.
Ular kelajak haqida katta va'dalar bermasdi. Ba'zan birga sayr qilish, yangi kitob o‘qish yoki yana bir kun
suhbatlashishning
o‘zi
kifoya
edi.
Sadaro
uchun
Harunaning yonida bo‘lish katta baxtga aylangandi.
Vaqt
o‘tishi
bilan
Sadaroning
holati
tobora
murakkablashdi. Shifokorlar ota-onasi bilan tez-tez
suhbatlashar,
Haruna
esa
buni
sezib,
xavotirini
yashirishga urinardi.
Sadaro
Harunani
ko‘rganda
uning
ko‘zlaridagi
savollarni payqardi. Ular ba'zan kelajak haqida emas, bugun o‘qigan kitobi yoki tashqaridagi ob-havo haqida gaplashishardi. Oddiy mavzular ularga bir oz bo‘lsa-da yengillik berardi. Bir kuni Haruna palataga kirib, Sadaro uchun yangi hikoya boshladi. Unda kasalxonada tanishgan ikki yosh inson haqida so‘z borardi. Ular bir-biriga gullar, xatlar va kichik umidlar ulashishardi. Sadaro hikoyani tinglab, qahramonlar kimligini so‘radi. Haruna jilmaydi, lekin javob bermadi. U hikoyani davom ettirdi. Sadaro esa bu voqeada o‘z hayotining
aksini ko‘rayotgandek bo‘ldi. Sadaro o‘sha kuni juda holsiz edi. Haruna gullarni stolga qo‘yib, yoniga o‘tirdi. U yana hikoyasini davom ettirmoqchi bo‘ldi, ammo Sadaro uni chaqirdi. — Haruna... Rahmat. — Nima uchun? — Hayotimga kirganing uchun. Haruna uning qo‘lini ushlab, ertaga ham kelishini aytdi. Sadaro jilmaydi. U bu va'dani eshitib, ko‘zlarini yumdi.
Xayrlashuv
Sadaroning ahvoli keyingi kuni keskin og‘irlashdi. Ota-
onasi
uning
yonida
edi.
Shifokorlar
yordam
ko‘rsatishdi, ammo kasallik juda jiddiy edi. Sadaro ota- onasi yonida hayotdan ko‘z yumdi. Haruna bu xabarni eshitganida uzoq vaqt gapira olmadi. U o‘sha kuni ham uchta gerbera olib kelgan edi. Palataga kirganida, gullarni qo‘yadigan stol joyida edi, ammo Sadaro endi uni kutib olmasdi. Haruna bir muddat eshik oldida turib qoldi. U Sadaro bilan o‘tirgan o‘rindiqni, birga o‘qigan kitoblarini va deraza yonidagi manzarani esladi. Gullarni stolga qo‘yib, sekin ortga chekindi. Shifoxona yo‘lagi avvalgidek edi, ammo Haruna uchun
hamma narsa o‘zgargandi. U Sadaro bilan o‘tkazgan kunlarini unutmasligini bilardi. Uchta gerbera esa endi yanada chuqur ma'noga ega bo‘lib qolgandi. Oradan bir oy o‘tgach, Haruna Sadaroning onasini uchratdi.
Ayol
unga
Sadaro
qoldirgan
kichkina
qutichani berdi. Ichida suratlar va buklangan xat bor edi.
Haruna
xatni
ochib
o‘qidi.
Sadaro
unda
oddiy
kunlarning go‘zalligini, gerberalarning ma'nosini va
Haruna bilan tanishganidan minnatdorligini yozgandi. U birga sakuralar ostida sayr qilish orzusini ham eslatgan edi. Haruna xatni bir necha bor o‘qidi. Keyin suratlarni tartib bilan joylashtirdi. Ularning orasida kasalxona bog‘i,
kitob
va
uchta
gerbera
yonida
tushirilgan
suratlar bor edi. U xotiralarni ko‘rib, yig‘lab yubormaslikka urinmadi. Sadaro bilan o‘tgan vaqt qisqa bo‘lsa ham, uning hayotida muhim o‘rin egallaganini tan oldi. Xatni qutichaga qaytarib, uni ehtiyotkorlik bilan saqlab
qo‘ydi. Bahor kelganda Haruna orzu qilgan sakuralar gulladi. U bog‘ga borib, daraxtlar ostida uzoq yurdi. Pushti gulbarglar shamolda uchib, yo‘lakka tushardi. Haruna bu manzarani Sadaro bilan birga ko‘rishni istaganini esladi. U ertasi kuni uchta gerbera olib, Sadaroning qabriga bordi. Gullarni qo‘yib, unga sakuralarni ko‘rganini aytdi. «Afsuski, sen yonimda yo‘q eding», dedi u sekin.
Taqdir gullari
Haruna Sadaroning qabriga tez-tez boradigan bo‘ldi. Ba'zan kun davomida nimalar bo‘lganini aytib berar, ba'zan esa shunchaki jim o‘tirardi. Har safar uchta gerbera olib kelardi: umid, muhabbat va kelajak ramzi bo‘lgan gullarni. U endi har bir kunning qadriga yetishga harakat qilardi.
Sadaro
unga
aynan
shuni
o‘rgatgan
edi.
Bahor
shamoli esib, sakura gulbarglarini uchirdi. Haruna sekin ortiga o‘girildi. Ba'zi uchrashuvlar qisqa bo‘ladi, ammo qalbda qoldirgan gullari hech qachon so‘lmaydi.
MUALLIFLIK HUQUQI HIMOYASIDA
Ushbu nashr Oʻzbekiston Respublikasi va xalqaro mualliflik huquqi toʻgʻrisidagi qonunlar bilan himoyalangan. Kitobning mazkur oʻzbekcha tarjimasi, dizayni, maketi va boshqa qismlarining mualliflik huquqlari himoyalangan. Mualliflik huquqi egasining yozma ruxsatisiz ushbu asarni toʻliq yoki qisman qayta nashr etish, nusxa olish, skanerlash, elektron shaklda tarqatish, internet tarmoqlariga joylashtirish, sotish yoki boshqa usullar bilan tarqatish taqiqlanadi. Unga xilof ravishda koʻchirilgan va tarqatilgan nusxalar uchun amaldagi qonunchilikka muvofiq javobgarlik belgilanadi. Muallif va nashriyot mehnatini hurmat qilgan holda, faqat qonuniy nusxalardan foydalanishingizni soʻraymiz.
Muallif yangi bob qoʻshganda u shu kitob sahifasida paydo boʻladi. Muallifga obuna boʻling — oʻtkazib yubormaysiz.
Izohlar
0