HikoyaLiana auditoriyaga kirganida ham xayoli hali ham hovlida qolib ketgandi.
“Men seni kutganman.”
Emirning o‘sha gaplari qulog‘ida qayta-qayta jaranglardi.
U joyiga o‘tirdi va daftarini ochdi.
Ammo birinchi sahifaga ham hech narsa yozolmadi.
— Liana?
Yonidagi qiz unga qaradi.
— Ha?
— Yaxshimisan? O‘zingni biroz g‘alati tutyapsan.
Liana jilmayishga urindi.
— Shunchaki yangi joyga ko‘nikyapman.
Ammo u o‘ziga ham yolg‘on gapirayotganini bilardi.
Dars tugagach, Liana auditoriyadan chiqdi.
Yo‘lakda odamlar ko‘p edi.
U sumkasini yelkasiga ilib, zinadan tushayotganida kimdir ortidan chaqirdi:
— Liana!
U tanish ovozni eshitib, to‘xtadi.
Emir uning yoniga yetib keldi.
— Birga ketamizmi?
Liana biroz ikkilanib qoldi.
— Qayerga?
— Kafega. Esingdami?
— Nimani?
Emir kulimsiradi.
— Bolaligimizda har safar maktabdan keyin boradigan kichkina kafeni.
Liana beixtiyor kulib yubordi.
— U joy hali ham bormi?
— Bor.
— Rostdanmi?
— Ha. Men ba’zan borib turaman.
Liana uning yuziga qaradi.
— Nega?
Emir bir zum jim qoldi.
— Ba'zi joylar odamga kimnidir eslatadi.
Liana bu gapga javob bermadi.
Kafe avvalgidan kichikroq ko‘rinardi.
Liana eshikdan kirishi bilan bolalik xotiralari birin-ketin qayta boshladi.
Ular deraza yonidagi stolga o‘tirishdi.
Emir ikki stakan ichimlik buyurdi.
— Hali ham shu narsani yoqtirasanmi? — deb so‘radi u.
Liana hayron bo‘ldi.
— Nimani?
— Qulupnayli ichimlikni.
Liana unga tikilib qoldi.
— Sen buni eslaysanmi?
Emir yelka qisdi.
— Men sen haqingdagi ko‘p narsalarni eslayman.
Bu safar Liana jilmaymadi.
— Unda bir narsani ham eslaysanmi?
— Nima?
Liana bir oz sukut qildi.
— Nega ketib qolganding?
Emirning yuzidagi tabassum sekin yo‘qoldi.
U derazadan tashqariga qaradi.
— Men ketishni xohlamagandim.
— Lekin ketding.
— Ha.
— Hech narsa demasdan.
Emir boshini egdi.
— Men senga xat qoldirgandim.
Liana hayrat bilan unga qaradi.
— Qanday xat?
— Demak, sen uni olmagansan...
— Yo‘q.
Bir necha soniya ikkalasi ham jim qoldi.
Emir qo‘lidagi stakanga qarab:
— Men o‘sha kuni senga hammasini tushuntirmoqchi edim. Lekin oilam boshqa shaharga ko‘chib ketishga majbur bo‘ldi.
Liana asta so‘radi:
— Nega?
Emir javob berishga shoshilmadi.
— Bu haqda keyinroq gaplashamiz.
— Nega keyinroq?
U Lianaga qaradi.
— Chunki men sen bilan yana uchrashganimdan keyin birinchi kunimizni eski og‘riqlar bilan boshlashni xohlamayman.
Liana uning gapidan ta’sirlandi.
Shu payt Emirning telefoni jiringladi.
U ekranga qaradi.
Noma’lum raqam.
Emir qo‘ng‘iroqni rad etdi.
Ammo bir necha soniyadan keyin xabar keldi.
U xabarni o‘qib, birdan jiddiylashdi.
Liana sezib qoldi.
— Nima bo‘ldi?
Emir telefonini stol ustiga qo‘ydi.
— Hech narsa.
Liana ekranga ko‘zi tushib qolganini sezmay qoldi.
Xabarda faqat bitta jumla bor edi:
“Unga hali hammasini aytmagansanmi?”
Liana sekin Emirga qaradi.
— Mendan nimanidir yashiryapsanmi?
Emir javob bermadi.
Ammo uning jimligi Liana uchun javobning o‘zidan ham kuchliroq edi.
Izohlar
0