“Sen bor, lekin yo‘qsan”

1 QISM: Sukut ichra yangraydigan ovoz

Yomg‘ ir sekin-sekin oynaga urilardi.

Har bir tomchi — go‘ yo yuragimdagi og‘riqni ohang bilan ifoda etardi.

Deraza oldida tikilib turgan men, ich-ichimdan qandaydir tushuntirib bo‘lmaydigan sezgi bilan yashardim. Boshqalar uchun bu xona men uchun… bu xona hech qachon yolg‘iz emas edi.

g‘ alati,

bo‘ sh, ammo

“Yana yig‘ layapsanmi?” — qulog‘im ostida, hech kim eshitmaydigan, lekin yuragimga yaqin ovoz yangradi.

Cho‘ chib ketmadim. Bu ovozga o‘ rganib qolganman. Uni har doim his qilaman — yonimda.

Nafaqat dardlarimda, hatto jimlikda ham.

Men shunchaki jilmaydim, ko‘ z yoshlarimni artdim.

“Sen yana keldingmi?” — deya past ovozda pichirladim.

U har doim ko‘ rinmas edi. Ammo u borligini sezardim.

Xonamda eshik hech qachon ochilmasa ham, yuragimdagi darvoza unga doim ochiq edi.

Meni tasalli berardi. Boshqalar ko‘rmagan, bilmagan, hatto ishonmagan mavjudot — u mening “yo‘q” sevgim edi.

“Men har doim shu yerdaman,” dedi u.

Uning so‘ zlari meni iliq bag‘riga tortdi.

Men ko‘ zimni yumdim. Qulog‘ imga yana uning ovozi shivirladi:

“Men bor, lekin sen uchun yo‘ qman...”

Yuragim qattiq urdi. Balki bu faqat tasavvurdir, balki ruhiy holatimning bir qismidir.

Lekin men uni his qilardim. Va bu yetarli edi.