SUKUNAT ICHIDAGI QICHQIRIQ

RAQAMLI SOYA

1-bob

Sukunat ichidagi qichqiriq

Toshkent tunlari odatda tinch bo'ladi — ayniqsa "Yunusobod" tumanidagi biznes markazlar hududida, soat o'n bir bo'lganida hamma o'z uyiga ketib bo'lgan bo'ladi. Ammo "NeoTech Solutions" kompaniyasining beshinchi qavatida, ofis derazasidan hali ham ko'k rangli LED yorug'lik chiqib turardi.

Farrux Tillaev stolida o'tirganicha, ko'zlari yarim ochiq, boshi klaviatura ustiga egilgan holda topildi. Birinchi qarashda — charchoq, uxlab qolgan dasturchi. Ammo tozalovchi ayol Malika opa uni uyg'otishga kelganida, uning terisi allaqachon sovib ulgurgan edi.

Tibbiyot xodimlari kelguncha hech kim biror narsaga tegmadi. Faqat ekranga — u hali ham yonib turardi. Va u yerda, oq fon ustida, faqat bir qator matn ko'rinardi:

"Agar buni o'qiyotgan bo'lsang, demak men allaqachon bilib bo'lgan edim. Kalit — biz birga kulgan kunda."

Kapitan Nodira Ergasheva jinoyat joyiga birinchi bo'lib yetib keldi. Yosh, ammo shafqatsiz tartibli tergovchi, karerasi davomida "aniq" ishlarni yaxshi ko'rardi — bu esa unga aniq emasdek tuyuldi.

— Yurak xurujiga o'xshaydi, — dedi tibbiyot xodimi, jasadni ko'zdan kechirib. — Yoshiga qaramay, bunday holatlar bo'ladi. Stress, kofein, uyqusizlik...

Nodira unga ishonmadi. Bir narsa uni tinchlantirmasdi: nega ekranda o'chirilmagan xabar qoldi? Va nega bu xabar unga — o'ziga — ataylab yozilganday tuyulardi?

* * *

Ertasi kuni ertalab, Jahongir Aminov o'zining kichkina ofisida — sobiq garajdan qilingan, uch xonali binoning ikkinchi qavatida — sovib qolgan choyini ichayotgan edi. Telefoni jiringlaganda, u ekranga qaramay javob berdi:

— Aminov.

— Bu men, Nodira. Sizga bir ish bor. G'alati ish.

Jahongir jilmayib qo'ydi. Nodira Ergasheva unga faqat bitta sababga ko'ra qo'ng'iroq qilardi — u tushunmagan narsaga duch kelganda.

— Qanchalik g'alati?

— O'lik odam menga xabar qoldirgan. Kompyuterida.

Jahongir choy piёlasini pastga qo'ydi.

— Manzilni ayt.

* * *

"NeoTech Solutions" ofisiga kirganida, Jahongir birinchi bo'lib atmosferani sezdi — hamma juda... tinch edi. Haddan tashqari tinch. Xodimlar bir-biriga qaramasdan ishlarini qilardi, xuddi hech narsa bo'lmaganday.

Bahodir Yoqubov, kompaniya egasi, uni kutib oldi. Baland bo'yli, ochiq yuzli, ammo ko'zlarida uyqusizlikning izlari bor edi.

— Bu juda og'ir yo'qotish, — dedi u, qo'lini cho'zib. — Farrux bizning eng yaxshi dasturchimiz edi. Uni nima uchun tekshirayapsiz? Shifokorlar aytdi — yurak.

— Shifokorlar ko'p narsani aytadi, — javob berdi Jahongir, uning qo'lini qattiq siqib. — Men esa dalillarga ishonaman.

Bahodirning yuzida bir soniyalik o'zgarish bo'ldi — juda tez, juda kichik, ammo Jahongir buni payqadi. Qo'rquv emas. Hisob-kitob.

Ofis burchagida, Dilnoza Sattorova stolida o'tirib, ekranga tikilgancha yig'lardi — ammo Jahongir uning yig'isida g'alati bir narsa bor edi. Bu qayg'u emasdi. Bu qo'rquv edi.

Va Aziz Karimov, Farruxning eng yaqin dosti, xonasida yolg'iz, derazadan tashqariga tikilgancha turardi — go'yo javobni allaqachon bilgandek.

Jahongir ularning har birini birma-bir kuzatdi. Kimdir yolg'on gapiryapti. Balki hammasi ham.

Uning fikricha, bitta narsa aniq edi: "biz birga kulgan kunda" — bu shifr emas, bu xotira. Va bu xotirani faqat bitta odam — Farruxga eng yaqin bo'lgan odam — biladi.