Ming yillik sukut
Ming yil avval. Qadimgi dunyo — Eryndor.
O‘sha kecha osmonda yulduzlar yo‘q edi.
Oy qora tusga kirgan, dengizlar qirg‘oqlaridan chekingan, butun
dunyo ustiga tushunarsiz qo‘rquv cho‘kkan edi.
Qadimiy poytaxtning markazida yettita ulkan taxt turardi. Har bir
taxtda dunyoning eng dahshatli mavjudotlaridan biri — iblis shohi
o‘tirardi.
Birinchi taxtda alangalar hukmdori.
Ikkinchisida o‘lim elchisi.
Uchinchisida inson qalblarini o‘qiy oladigan maxluq.
To‘rtinchisida abadiy muz hukmdori.
Beshinchisida tushlar bilan oziqlanadigan iblis.
Oltinchisida barcha tirik mavjudotlardan nafratlanadigan maxluq.
Yettinchi taxt esa bo‘sh edi.
Ammo iblis shohlarining hech biri o‘sha bo‘sh taxtga qarashga jur’at
etolmasdi.
Chunki u yerda bir vaqtlar ularning haqiqiy hukmdori o‘tirgan edi.
— U qaytmaydi,
— dedi birinchi iblis shohi.
— Ming yil o‘tdi. Uning
ismi unutilgan. Uning qasri vayron bo‘lgan. Uning qonidan qolgan
hech narsa yo‘q.
Shu payt bo‘sh taxt ortidagi qorong‘ilik qimirlagandek bo‘ldi.
— Ishonching komilmi?
Ovoz eshitilishi bilan barcha iblis shohlari o‘rnidan turdi.
Qorong‘ilik ichidan uzun qora kiyimdagi mavjudot chiqdi. Uning
yuzini ko‘rib bo‘lmasdi. Faqat ko‘ksida yorqin nur sochayotgan
yettita belgi ko‘rinardi.
— Sen…
— birinchi iblis shohining ovozi titradi.
— Bu mumkin
emas.
Mavjudot boshini egdi.
— Sizlarga ming yil bergandim.— Biz ahdingni bajardik!
— Yo‘q. Sizlar meni unutdingiz.
U qo‘lini ko‘tardi.
Havo yorildi.
Yetti iblis shohining oyoqlari ostida qora muhrlar paydo bo‘ldi. Ular
qochishga urinishdi, ammo endi kech edi.
— Ming yil davomida dunyo sizlardan qo‘rqdi,
— dedi sirli
mavjudot.
— Endi ming yil davomida sizlar dunyodan qo‘rqasizlar.
Yetti muhr yopildi.
Iblis shohlari yer qa’riga tortib ketildi.
Sirli mavjudot esa bo‘sh taxtga qaradi.
— Men qaytganimda, yangi hukmdor dunyoni o‘zgartiradi.
Uning ovozi so‘nggi marta yangradi:
— Ammo u mening kimligimni bilmasligi kerak.
O‘sha kecha tarixdan bir ism o‘chirildi.
Va ming yillik sukut boshlandi.
1-BOB
Qora oy ostida tug‘ilgan bola
Hozirgi zamon. Eryndor qirolligi.
Qor yog‘ayotgan edi.
Tog‘lar orasida joylashgan kichik Veyl qishlog‘i tashqi dunyodan
deyarli uzilib qolgan edi. Bu yerda odamlar qirollik urushlari
haqida kam gapirishar, sehrgarlarni esa yomon alomat deb
hisoblashardi.
Qishloqning chekkasidagi eski uyda bir yigit uyg‘ondi.
Uning ismi Raven Blackthorn edi.
O‘n olti yoshli Raven qora sochli, kulrang ko‘zli, ozg‘in, ammo
chiniqqan yigit edi. U kam gapirardi. Odamlarga ishonmasdi.
Boshqalarning fikriga esa deyarli ahamiyat bermasdi.
Raven uchun dunyo oddiy edi.
Kuchlilar yashaydi.Kuchsizlar esa kuchlilarning qarorlariga bo‘ysunadi.
U bu dunyoni o‘zgartirishni istamasdi.
U shunchaki o‘z hayotini tinch o‘tkazmoqchi edi.
Afsuski, taqdir uning fikrini so‘ramagan edi.
1
— Raven! Uyg‘on!
Eshik ortidan keksa erkakning ovozi eshitildi.
Raven ko‘zlarini ochdi.
— Nima bo‘ldi?
— Bugun o‘rmondan o‘tin olib kelishing kerakligini unutdingmi?
Raven shiftga tikilib, chuqur xo‘rsindi.
— Unutmadim.
— Unda nega hali ham yotibsan?
— Chunki hali ertalab bo‘lmadi.
Eshik ortida sukut cho‘kdi.
— Ba’zan sen bilan gaplashish devor bilan gaplashishdan ham qiyin,
bolam.
— Devor hech bo‘lmasa ko‘p gapirmaydi.
Tashqaridan norozilik g‘o‘ldirashi eshitildi.
Raven o‘rnidan turib, kiyimlarini kiydi. Beliga eski xanjarini taqdi
va deraza yoniga bordi.
Ammo tashqariga qarashi bilan qotib qoldi.
Osmonda oy turardi.
Qora oy.
Raven olti yil davomida tushlarida aynan shu oyni ko‘rgan edi.
Har safar uning ostida bir xil manzara paydo bo‘lardi: vayron
bo‘lgan shahar, qonga botgan ko‘chalar va qora toj kiygan noma’lum
odam.
Ammo bugun tush emasdi.
Oy haqiqiy edi.Uning yuzasidan ingichka qizil yoriq o‘tar, qorong‘i osmonni g‘alati
ravishda yoritardi.
Ravenning o‘ng qo‘li achisha boshladi.
U yengini ko‘tardi.
Bilagida qora belgi paydo bo‘lgan edi.
Yettita chiziq bitta markaz atrofida birlashgan. Belgining o‘rtasida
esa ko‘zga o‘xshash shakl bor edi.
Raven uni ilgari hech qachon ko‘rmagan.
Lekin negadir bu belgi unga begona tuyulmasdi.
Go‘yo u butun umri davomida shu belgini kutgandek edi.
Birdan xona ichidagi barcha soyalar unga qarab cho‘zildi.
Shunda ovoz eshitildi.
— Nihoyat.
Raven darhol xanjarini sug‘urdi.
— Kim bor?
Javob bo‘lmadi.
— Yana bir marta so‘rayman. Kim bor?
Bu safar ovoz uning orqasidan keldi.
— Sen meni ko‘ra olmaysan.
Raven keskin ortiga o‘girildi.
Xona bo‘sh edi.
— Unda gaplashishni bas qil.
Ovoz kuldi.
— Qiziq. Sen hamon qo‘rqmaslikni kuch deb o‘ylaysan.
Ravenning nigohi sovuqlashdi.
— Men qo‘rqmayapman.
— Bilaman. Sen qo‘rquvni juda erta unutgansan.
Ravenning qo‘li bir lahza qotib qoldi.
Bu gapni unga ilgari ham aytishgan edi.Olti yil avval.
O‘sha dahshatli kechada.
Uning xotirasida faqat olov, qichqiriqlar va qora kiyimdagi odamlar
qolgan edi. O‘sha kundan keyin Ravenning oilasi haqida hech kim
gapirmagan.
Uni qishloqdagi keksa Garrik o‘z qaramog‘iga olgan edi.
Raven asta so‘radi:
— Sen o‘sha kechani bilasanmi?
— Men o‘sha kechada bor edim.
Raven xanjarini mahkam ushladi.
— Oilamga nima bo‘lgan?
Ovoz uzoq vaqt jim qoldi.
Keyin javob berdi:
— Ular o‘ldirilmagan, Raven.
Ravenning yuragi bir urishni o‘tkazib yubordi.
— Nima?
— Ular sendan nimanidir yashirish uchun o‘zlarini qurbon
qilishgan.
— Nima yashirishgan?
Xonaning devorlari titradi.
Deraza oynasi chil-chil sindi.
Qora oy yorqinroq porladi.
Ovoz birdan jiddiylashdi.
— Sening haqiqiy ismingni.
Raven qimirlamadi.
— Mening ismim Raven Blackthorn.
— Bu sening isming emas. Bu senga berilgan ism.
— Farqi nima?
— Bir ism insonni dunyoga bog‘laydi. Ikkinchisi esa butun dunyoni
unga bo‘ysundirishi mumkin.Shu zahoti Ravenning bilagidagi belgi yondi.
Xona ichidagi havo siqildi.
Stol ustidagi shamol tegmagan kitoblar o‘z-o‘zidan ochildi.
Devordagi eski soatning millari orqaga aylana boshladi.
Raven qo‘lini ko‘ksiga bosdi.
Uning boshida minglab begona ovozlar yangradi.
Yiqil!
Tiz cho‘k!
Bizning hukmdorimiz qaytdi!
Uni o‘ldiring!
TOJNI UYG‘OTMANG!
Raven tiz cho‘kdi.
Uning ko‘zlari oldida qorong‘i yozuv paydo bo‘ldi.
[QADIMIY MEROS ANIQLANDI]
[QONUNLAR BILAN ALOQA O‘RNATILMOQDA…]
[XATO.]
[MAVJUDOT TASNIFLANMADI.]
[NOMA’LUM HUKM UYG‘ONISHI BOSHLANDI.]
Ravenning nafasi qisildi.
— Buni… to‘xtat…
Ovoz ilk bor qo‘rquv bilan gapirdi.
— Yo‘q. Bu mumkin emas…
Qora belgi Ravenning butun qo‘liga yoyildi.
[BIRINCHI HUKM UCHUN NISHON TANLANG.]
Raven qarshisida uchta soya paydo bo‘ldi.
Birinchisi — deraza tashqarisidagi daraxt.
Ikkinchisi — xona burchagida turgan eski ko‘zgu.
Uchinchisi esa…
Eshik ortida turgan Garrik.Ravenning ko‘zlari kattalashdi.
— Garrik?
Tashqaridan keksa erkakning ovozi eshitildi.
— Raven… eshikni ochma.
Ammo uning ovozi titrardi.
— Nima bo‘lyapti?
Garrik javob bermadi.
Keyin eshik ortidan boshqa bir ovoz eshitildi.
— Raven Blackthorn. Qirollik nomidan seni hibsga olamiz.
Metall zirhlarning jarangi eshitildi.
Ko‘plab oyoq tovushlari uyni qurshab olgan edi.
Ovoz Ravenning qulog‘iga pichirladi:
— Ular seni olib ketish uchun kelishmagan.
Raven xanjarini ko‘tardi.
— Unda nima uchun kelishgan?
Javob Ravenning qonini muzlatdi.
— Seni o‘ldirish uchun.
Eshik kuchli zarbadan larzaga keldi.
Tashqaridan buyruq yangradi:
— Nishon tasdiqlandi! Eshikni buzib kiring!
Ravenning bilagidagi belgi yana yondi.
Uning oldida qadimiy yozuv paydo bo‘ldi.
[BIRINCHI HUKMNI E’LON QILING.]
Ravenning nigohi sovuqlashdi.
U o‘z hayotida birinchi marta nimanidir chin dildan xohladi.
Yashashni.
— Men…
— dedi u sekin.
Eshikning birinchi taxtasi sindi.
Raven qo‘lini ko‘tardi.— MENING OLDIMDA HECH KIM O‘LMAYDI.
Dunyo jimib qoldi.
Eshikni buzayotgan jangchilarning qilichlari havoda to‘xtadi.
Ularning tanalari qimirlamay qoldi.
Hatto havodagi qor parchalari ham harakatdan to‘xtadi.
Raven hayrat bilan atrofga qaradi.
Uning hukmi amalga oshgan edi.
Ammo keyingi lahzada boshiga chidab bo‘lmas og‘riq urildi.
Ko‘z oldida bir xotira paydo bo‘ldi.
Yosh bola.
Olov ichidagi ayol.
Va ayolning so‘nggi so‘zlari:
«Raven, qachondir meni unutishingga to‘g‘ri keladi. Ammo iltimos…
kimligingni unutma.»
Xotira parchalandi.
Raven ko‘zlarini yumdi.
U ayolning yuzini endi eslay olmasdi.
Kimligini ham.
Uning ko‘ksida dahshatli bo‘shliq paydo bo‘ldi.
Noma’lum Hukm o‘z narxini talab qilgan edi.
Qorong‘ilik ichidagi ovoz sekin kuldi.
— Endi tushundingmi?
Raven qon aralash nafas oldi.
— Nimani?
— Bu dunyoda hech qanday mo‘jiza bepul bo‘lmaydi.
To‘xtab qolgan jangchilardan biri birdan boshini ko‘tardi.
Uning dubulg‘asi ostidan qora tutun chiqardi.
— Uyg‘ondi…
— deb pichirladi jangchi.Keyin uning tanasi yorilib, ichidan boshqa bir mavjudotning ovozi
eshitildi.
— YETTINCHI TAJ SOHIBI QAYTDI.
Uzoqdagi tog‘lar ostida birinchi muhr butunlay parchalanib ketdi.
Va yer qa’rida ming yildan beri uxlayotgan iblis shohi kuldi.
— Nihoyat topdim seni… kichkina hukmdor.
Muallif yangi bob qoʻshganda u shu kitob sahifasida paydo boʻladi. Muallifga obuna boʻling — oʻtkazib yubormaysiz.
Izohlar
0