HikoyaQORA NILUFAR
1-qism
««Ba’zi gullar bahor kelganda emas, eski yaralar uyg‘onganda gullaydi.»»
Fransiya, 1869-yil.
Parij ustiga kuzning sokin nafasi cho‘kkan edi. Tosh ko‘chalar bo‘ylab ot aravalari shovqini eshitilar, eski binolarning derazalaridan tushayotgan xira chiroqlar shaharga sirli bir ko‘rinish berardi.
Ammo Parijdan uzoqda, baland tepaliklar orasida bir qasr bor edi.
Montclair qasri.
Uning nomi butun Fransiyada mashhur edi. Bir vaqtlar bu yerda qirollar, gersoglar va eski sulola vakillari yashagan.
Endi esa qasr yillar davomida jim turardi.
Odamlar bu joy haqida gapirishni yoqtirmasdi.
Chunki Montclair devorlari orasida o‘n to‘qqiz yil avval sodir bo‘lgan voqea hali ham sirligicha qolgan edi.
Va o‘sha voqeaning yagona belgisi —
qora nilufar edi.
---
Kech tushganda qasr darvozasi oldida qora ot to‘xtadi.
Undan uzun qora palto kiygan yigit tushdi.
Piter.
U bir necha soniya qasrga tikilib turdi.
Qo‘lida eski maktub bor edi.
Maktubning qog‘ozi sarg‘ayib ketgan, muhr esa allaqachon yarim o‘chgan edi.
Piter uni yana bir bor ochdi.
Unda atigi uch jumla bor edi:
«“Agar haqiqatni izlasang, Montclairga qayt.”
“O‘tmish seni kutmoqda.”
“Qora nilufar yana gullaganda hammasi boshlanadi.”»
Piter maktubni sekin bukdi.
— O‘n to‘qqiz yil...
Uning nigohi qasrning qorong‘i derazalariga ko‘tarildi.
— Demak, sir hali ham yashirin.
Darvoza sekin ochildi.
Piter qasr tomon yurdi.
U bilmasdi...
Bu kecha uning hayoti ikki qismga bo‘linishini.
Kelishidan oldingi hayot.
Va undan keyingi hayot.
---
Italiya, Florensiya.
O‘sha paytda boshqa bir qiz qadimiy bog‘da yolg‘iz o‘tirardi.
Uning ismi Elizabet edi.
Bog‘ markazidagi kichik favvora yonida qora nilufarlar o‘sardi.
Elizabet ulardan birini qo‘liga oldi.
Bu gulni u bolaligidan beri yaxshi ko‘rardi.
Ammo onasi doimo bitta narsani tayinlagan:
— Elizabet, bu gulni hech qachon Montclair avlodidan bo‘lgan odamga ko‘rsatma.
Elizabet bu gapning sababini hech qachon bilmagan.
Bugun esa uning oldida noma’lum maktub turardi.
U maktubni asta ochdi.
Ichida bitta jumla bor edi:
«“U qaytdi.”»
Elizabet qoshlarini chimirdi.
— Kim?
Maktubning pastki qismida esa bitta ism yozilgandi.
PITER.
Elizabet bu ismni ko‘rishi bilan qo‘lidagi qora nilufar yerga tushdi.
Yuragi hech qanday sababsiz tez ura boshladi.
Go‘yo bu ism unga begona emasdek.
Go‘yo u bu ismni...
allaqachon bir joyda eshitgandek edi.
Shu payt bog‘ eshigi ochildi.
Elizabet ortiga o‘girildi.
Ammo u yerda hech kim yo‘q edi.
Faqat sovuq shamol esib, yerda yotgan qora nilufarning yaproqlarini sochib yubordi.
Ularning orasidan kichkina eski surat ko‘rindi.
Elizabet suratni oldi.
Suratda ikki yosh bola tasvirlangan edi.
Biri — noma’lum qiz.
Ikkinchisi esa...
Piter edi.
Elizabet suratning orqasidagi yozuvni o‘qidi:
««Bir kun kelib, ular yana uchrashadi. Ammo bu safar taqdir emas, haqiqat ularni tanlaydi.»»
Elizabet jim qoldi.
U hali bilmasdi.
Bu surat uning butun hayotini o‘zgartirishini.
Va Montclair qasriga qaytgan yigit...
uning o‘tmishidagi eng katta sir ekanini.
Davomi bor...
Muallif yangi bob qoʻshganda u shu kitob sahifasida paydo boʻladi. Muallifga obuna boʻling — oʻtkazib yubormaysiz.
Izohlar
2Ajoyib keyingi bobni kutaman😁😁😁
Ajoyib keyingi bobni kutaman😁😁😁