HikoyaErtalab.
Quyosh endigina ko‘tarilayotgan edi.
Ammo shahar chetidagi o‘rmon allaqachon gavjum bo‘lib ulgurgan.
Politsiya mashinalari yo‘lni to‘sib qo‘ygan.
Odamlar esa uzoqdan turib, kechasi tushgan meteorit qoldirgan chuqurlikka qarashardi.
— Hali ham odamlar ketishmayaptimi? — dedi Fil mashinadan tusharkan.
Kira atrofga qaradi.
— Yangiliklarda bu joy haqida hamma gapiryapti.
Ilya telefonini ko‘rsatdi.
— Bir necha soat ichida videoni millionlab odam ko‘ribdi.
Vik esa hech narsa demadi.
U o‘rmon ichidagi chuqurlikka qarab turardi.
— Vik?
Kira uning yoniga keldi.
— Nimani kutyapsan?
— Bilmayman.
Vik qo‘lidagi qurilmani yoqdi.
Ekranda bir nechta ko‘rsatkich paydo bo‘ldi.
Fil unga qaradi.
— Bu qurilma meteoritni tekshiryaptimi?
— Ha.
— Natija?
Vik bir necha soniya ekranga qarab turdi.
— Hech narsa.
Ilya hayron bo‘ldi.
— Hech narsa?
— Qurilma meteoritni aniqlay olmayapti.
Kira:
— Lekin u shu yerda-ku.
— Aynan shuning uchun g‘alati.
Ular yashirincha chuqurlik tomon yurishdi.
Bir necha daqiqadan keyin meteorit tushgan joyga yetib kelishdi.
Yer o‘rtasida katta chuqur paydo bo‘lgan edi.
Ammo chuqurning markazida hech qanday katta tosh yo‘q edi.
Faqat qora, kuygan tuproq.
Fil atrofga qaradi.
— Meteorit qayerda?
Ilya:
— Balki parchalanib ketgandir.
Vik boshini chayqadi.
— Yo‘q.
U chuqurning o‘rtasiga tushdi.
— Bu yerga biror narsa tushgan.
Vik tuproqni tekshira boshladi.
Bir necha soniyadan keyin u nimanidir payqadi.
— Topdim.
Kira yaqinlashdi.
— Nima?
Vik kuygan tuproq orasidan qora, notekis bo‘lakni oldi.
Uning yuzasida juda kichik yoriq bor edi.
Fil egilib qaradi.
— Bu meteoritning parchasi bo‘lishi mumkin.
Vik uni qurilmasi bilan tekshirdi.
BIP... BIP... BIP...
Qurilma signal bera boshladi.
Vikning ko‘zlari kattalashdi.
— Signal yana paydo bo‘ldi.
Fil:
— Kechagi signalmi?
Vik:
— Ha.
Kira qora bo‘lakka qaradi.
— Unda meteoritning ichida nimadir bor.
Vik qora bo‘lakni ehtiyotkorlik bilan ochishga urinib ko‘rdi.
Yoriq biroz kengaydi.
Ichidan bir necha tomchi g‘alati suyuqlik chiqdi.
U oddiy suyuqlikka o‘xshamasdi.
Qora bo‘lakning ichida xuddi yorug‘lik harakatlanayotgandek edi.
Ilya hayrat bilan:
— Bu nima o‘zi?
Vik:
— Bilmayman.
Fil:
— Uni olib ketishimiz kerak.
Kira bosh irg‘adi.
— Avval namuna olamiz.
Vik kichkina idishni chiqardi.
U suyuqlikni idishga olishga yaqinlashganida...
— Hoy! U yerda nima qilyapsizlar?!
Hamma ortiga qaradi.
Ikki nafar politsiyachi chuqurlik tomon kelayotgan edi.
— Bu hudud yopilgan! Darhol tashqariga chiqinglar!
Fil Vikning qo‘lidagi idishga qaradi.
— Tezroq.
Vik suyuqlikdan namuna olishga urinib ko‘rdi.
Ammo politsiyachilar allaqachon yonlariga yetib kelishgan edi.
— Chiqinglar!
Ular majburan hududdan chiqarildi.
Bir necha soat o‘tdi.
Kechga yaqin.
To‘rtovlon yana o‘sha hududga qaytishdi.
Bu safar Vik boshqa yo‘l orqali chuqurga yaqinlashdi.
— Endi hech kim bizni ko‘rmaydi.
U yana meteorit qoldig‘i tomon bordi.
Suyuqlik hali ham ichkarida edi.
Vik idishni chiqardi.
Ammo u suyuqlikka tegishga ulgurmay...
— Vik!
Kira uning qo‘lidan ushlab qoldi.
— To‘xta.
— Nega?
Kira atrofga qaradi.
— Kimdir kelmoqda.
Uzoqdan mashinalarning ovozi eshitildi.
Yana odamlar kelayotgan edi.
Fil chuqurlikka qaradi.
— Yana politsiya?
Ilya boshini chayqadi.
— Yo‘q.
Ular jim turishdi.
Qora mashinalar o‘rmon chetida to‘xtadi.
Ichidan bir guruh noma’lum odamlar tushdi.
Vik qo‘lidagi idishni yashirdi.
Kira sekin dedi:
— Biz bu yerda yolg‘iz emasmiz.
Vik esa meteorit bo‘lagiga qaradi.
Uning ichidagi g‘alati suyuqlik hali ham sekin harakatlanayotgan edi.
— Demak, ular ham buni qidirishgan...
Ular indamay daraxtlar orasiga yashirinishdi.
Oldinda esa noma’lum odamlar meteorit tushgan joy tomon yurishardi.
Izohlar
0