Yomg‘ir derazaga sekin urilardi.

Lola deraza yonida jim o‘tirib, ko‘chadagi chiroqlarga qarardi. Uning hayotida hamma narsa joy-joyida bo‘lishi kerak edi. Ammo unday bo‘lmadi.

U noto‘g‘ri odamlarga ishondi. Muhim insonlarini ranjitdi. Eng katta orzularidan voz kechdi. Eng yomoni esa — vaqtni qadrlamadi.

— Qaniydi, hammasini boshidan boshlash imkonim bo‘lsa... — dedi u past ovozda.

Ko‘zlarida yosh qalqidi.

Shu payt xonani kuchli yorug‘lik qopladi.

Lola ko‘zlarini yumdi.

---

— Lola! Tur! Kech qolyapsan!

Qiz ko‘zlarini ochdi.

U shiftga tikilib qoldi.

Bu xona unga juda tanish edi.

Stol ustidagi eski daftar. Deraza yonidagi gul. Devordagi maktab jadvali...

Lola shosha-pisha oynaga qaradi.

Uning yuragi tez ura boshladi.

— Bu... menmi?

Oynada o‘n sakkiz yoshli Lola turardi.

U qo‘llarini yuziga qo‘yib, ishonmay qaradi.

— Yo‘q... Bunday bo‘lishi mumkin emas.

Stol ustidagi telefonni oldi.

Ekrandagi sana uning nafasini ichiga yutishiga sabab bo‘ldi.

O‘n sakkiz yoshga to‘lgan kuni.

Lola asta jilmaydi.

Bu safar u hammasini boshqacha qilardi.

Ammo u hali bilmasdi: o‘tmishga qaytish faqat xatolarni tuzatish uchun emas, ilgari sezilmagan haqiqatlarni bilish uchun ham berilgan imkoniyat edi.